tag:blogger.com,1999:blog-343156682011-04-21T22:57:31.624+03:00Nobodynoreply@blogger.comBlogger731100tag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-53829377533999468312008-10-05T19:54:00.008+03:002008-10-08T20:51:11.583+03:00Δεν είναι έκθεση για το δημοτικό. Είναι η πραγματικότητά μου. Πήρα ποδήλατο για να μπορώ να φτάνω στη δουλειά μου γρηγορότερα. Δεν είχα ποτέ δικό μου ποδήλατο! Ξέρω να ισοροπώ στις 2 ρόδες αλλά.....είμαι άχρηστη στις λεπτομέρειες. Δηλαδή, πώς ξεκινάνε και πώς σταματάνε χωρίς να πέφτουν...εεεε δεν το ξέρω. Πώς στρίβουν είναι επίσης ένα θέμα. Φυσικά ούτε λόγος για σούζες και πορείες σε αυτοκινητόδρομους!! Πάω πάντα από το πεζοδρόμιο.<br /><br />Το λοιπόν, πήρα ένα μεταχειρισμένο mountain bike από ένα Γάλλο φίλο. Πλήρωσα λίγα σχετικά για το όχημα και έδωσα και μερικές λίρες ακόμα να το εφοδιάσω με φώτα και μία αλυσσίδα για να μπορώ να το παρκάρω με ασφάλεια.<br /><br />Έκανα φυσικά μερικές δοκιμαστικές βόλτες με τον Αργεντίνο μου για να μάθω τις λεπτομέρειες. Μου έμαθε αρχικά πώς να ανεβαίνω και πώς να κατεβαίνω χωρίς να πεφτώ μαζί με το ποδήλατο στο πλάι. Μου έμαθε πώς να αλλάζω ταχύτητες και επίσης...έκανα και λίγο πράκτις στις στροφές. Σε μία από αυτές τον πήρα σβάρνα αλλά ευτυχώς δεν μάτωσε. Αυτό το μάθημα μας πήρε 20 λεπτά!! Στην αρχή όταν ήμουν πάνω στο ποδήλατο...πονούσα από κάτω μου...αλλά τώρα σκληραγωγήθηκα κι εγώ και.... η <span style="font-style: italic;">οικογενειά μου</span>!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_983l4LVCuPg/SOzxV8Z9q2I/AAAAAAAAAGg/bVQ1obDI8ok/s1600-h/untitled.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_983l4LVCuPg/SOzxV8Z9q2I/AAAAAAAAAGg/bVQ1obDI8ok/s200/untitled.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5254840224529099618" border="0" /></a><br /><br />Και ήρθε η μέρα που αποφάσησα να πάρω το ποδήλατο να πάω στη δουλειά!! Ανέβηκα κανονικά (οκ έπεσα 2 φορές αλλά ξανασηκώθηκα) και ξεκίνησα να κάνω πετάλι! Πέρασα το δρόμο, μπήκα στο πάρκο, κατέβηκα από το ποδήλατο γιατί έτσι έπρεπε, περπάτησα λίγο με το ποδήλατο και μετά ξανανέβηκα όταν δεν υπήρχε πολύς κόσμος γύρω. Και ξεκίνησα πάλι. Με περισσότερο θάρρος και μεγαλύτερη ταχύτητα. Και πήγαινα πήγαινα πήγαινα πάνω στον πεζόδρομο...μέχρι που έφτασα σε ένα σημείο όπου είχε πεζοδρόμιο.<br /><br />Εκεί η σκέψη μου μπερδεύτηκε. Ένα μέρος του εαυτού μου, μου έλεγε να κατέβω και να συνεχίσω πεζή γιατί έτσι κι αλλιώς σε λίγα μέτρα θα έπρεπε να το κάνω αυτό για να περάσω κάτω από το τούνελ. Ένα άλλο μέρος του εαυτού μου όμως μου έλεγε ότι μπορούσα να ανέβω το πεζοδρόμιο με το ποδήλατο. Τα 2 αυτά μέρη του εαυτού μου διαφωνούσαν για αρκετά δευτερόλεπτα με αποτέλεσμα όταν έφτασα στην άκρη του ποδήλατου....και τα 2 μέρη έκαναν αυτό που ήθελαν!! Δηλαδή....ενώ ήμουν πάνω στο ποδήλατο σε φουλ σπιντ για να ανέβω το πεζοδρόμιο...ξαφνικά πάτησα φρένο. Αποτέλεσμα? Έκανα μία τρελή τρελή πτήση πάνω από το ποδήλατο και προσγειώθηκα στο πεζοδρόμιο με το σαγόνι!!! Εεεχεχχεχεχεε. Μα πόσο ηλίθια μπορεί να είμαι Θεέ μου?!!!! Μα Χριστιανή μου πατάς φρένο πάνω στη γωνία του πεζοδρομίου? Και δε φοράς και κράνος?<br /><br />Και το χειρότερο? Το μέρος ήταν γεμάτο από μαθητές!! Μπορεί κάποιοι από αυτούς να ήταν μαθητές μου!! Δεν ξέρω...ζαλήστηκα λίγο ... αλλά άρχισα να προχωράω. Αυτό που ξέρω είναι ότι όσο και αν πονούσα.. το έπαιξα κουλ!!<br /><br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 102);">Είσαι καλά? Χτύπησες?</span><br />-<span style="color: rgb(102, 51, 102); font-weight: bold;">Όχι όχι μιά χαρά είμαι...θενκς</span><span style="font-weight: bold;">!!</span><br /><br />Το ποδήλατο ....είχε πάθει μία γωνίωση. Δηλαδή...αλλού έβλεπε το τιμόνι και αλλού η ρόδα...<br />Έλα μωρέ...λεπτομέρειες. Του δίνεις μία και έρχεται στα ίσα του και συνεχίζεις κυριλέ...πετατώντας ...και ελπίζοντας ότι δεν σε είδαν μάτια που σε ξέρουν!!! Το βράδυ στο σπίτι, όταν άλλαξα ρούχα είδα και τις μελανιές στην αριστερή μεριά του σώματός μου. Το σαγόνι δεν άνοιξε ούτε στράβωσε. Απλά....είχε μία ευαισθησία!<br /><br />Μην ανυσηχείτε φίλοι αυτού του μλογκ. Δεν έχω πάθει κάτι εδώ και 3 εβδομάδες τώρα. Και οι άπειρες μελανιές που έχω στις γάμπες μου, από το πετάλι που με χτυπάει συνεχώς όταν σέρνω το ποδήλατο πλάι μου, σιγά σιγά....θα φύγουν!!<br /><br />ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΠΑΩ ΠΑΝΤΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-5382937753399946831?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-7448394738532632452008-09-04T17:55:00.010+03:002008-09-24T10:00:21.992+03:00Πριν 2 ποστ είχα γράψει ότι θα πηγαίναμε με τον ΑΡγεντίνο μου στην Αθήνα για να γνωρίσει τους δικούς μου και να δει την Ελλάδα.<br /><br />Πήγαμε λοιπόν με τον Αργεντίνο μου που λέτε στην Ελλάδα...και ξεκουραστήκαμε. Τον Ιούνιο. Κάτσαμε λίγες μέρες αλλά καταφέραμε και είδαμε αρκετά πράγματα όπως την Αίγινα<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_983l4LVCuPg/SL_6NpoKbfI/AAAAAAAAAF4/rSuNqM5iNMQ/s1600-h/DSCF0718.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_983l4LVCuPg/SL_6NpoKbfI/AAAAAAAAAF4/rSuNqM5iNMQ/s200/DSCF0718.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242183603702099442" border="0" /></a><br />την Ακρόπολη:<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_983l4LVCuPg/SL_7nLC2vdI/AAAAAAAAAGA/TXx0qu3QRwg/s1600-h/DSCF0799.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_983l4LVCuPg/SL_7nLC2vdI/AAAAAAAAAGA/TXx0qu3QRwg/s200/DSCF0799.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242185141680782802" border="0" /></a>το Άγαλμα του Άγνωστου Στρατιώτη:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_983l4LVCuPg/SL_7_VSeCsI/AAAAAAAAAGI/etMcs0Yxi7g/s1600-h/DSCF0801.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_983l4LVCuPg/SL_7_VSeCsI/AAAAAAAAAGI/etMcs0Yxi7g/s200/DSCF0801.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242185556747487938" border="0" /></a>τον Πειραιά:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_983l4LVCuPg/SL_8pylAhVI/AAAAAAAAAGQ/8K29Nd12okk/s1600-h/DSCF0704.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_983l4LVCuPg/SL_8pylAhVI/AAAAAAAAAGQ/8K29Nd12okk/s200/DSCF0704.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242186286164378962" border="0" /></a><br />και τον Ζόρι (καινούριο μέλος της οικογένειας):<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_983l4LVCuPg/SL_9WV2ShRI/AAAAAAAAAGY/ECdemHRxjEE/s1600-h/DSCF0688.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_983l4LVCuPg/SL_9WV2ShRI/AAAAAAAAAGY/ECdemHRxjEE/s200/DSCF0688.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242187051546346770" border="0" /></a><br />Αν περάσαμε καλά? Μιά χαρά? Είδαμε τους δικούς μου, τις φίλες μου, τους γείτονες, το φούρνο, τη θάλασσα, τα σκυλιά, τα γατιά...<br />Έγιναν πολλά αλλά επειδή είμαι κοπρόσκυλο δεν έγραψα κατευθείαν στο βλογ μου (καθυστέρηση συν-πλην 3 μήνες). Γι αυτό ίσως ξεχάσω να σας διηγηθώ μερικά πράγματα αλλά δεν πειράζει. Θα σας διηγηθώ τις μαλακίες που έκανα.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Πρώτη μαλακία</span>.<br />Μία μέρα κανονίσαμε να πάμε μονοήμερη στην Αίγινα. Γιατί Αίγινα?<br />Γιατί: α) είναι κοντά στην Αθήνα και έτσι δεν θα ταλαιπωρηθούμε (και τόσο)<br />και β) για να δει ο Αργεντίνος μου λίγο νησί!<br /><br />Εκείνη τη μέρα θα ταξιδεύαμε πολύ. Στην αρχή με τρένα μετά με ιπτάμενα δελφίνια!!!<br />Παίρνουμε το μετρό και πάμε Μοναστηράκι. Από 'κει θα παίρναμε τον ηλεκτρικό για Πειραιά απ' όπου θα παίρναμε τα ιπτάμενα δελφίνια. Ο Αργεντίνος είχε την τσάντα μας μέσα στην οποία είχε...νερό, τα εισιτίρια μας (του τρένου), το κινητό μου, το ζακετάκι μου, το καπέλο μου, τα λεφτά μου, τις αντηλιακές...όλα! Εγώ τη κουβαλούσα? Τη μαλακία που με δέρνει ρε τί ρωτάτε αφού το ξέρετε! Όλα μιά χαρά μέχρι εδώ. Μέχρι που....ήρθε το τρένο. Όσοι έχετε εμπειρία ΗΣΑΠ ξέρετε ότι ευγένιες του στυλ (<span style="color: rgb(204, 51, 204);">περάστε εσείς πρώτα καλή μου κυρία</span>) δε χωράνε. Εγώ όμως ντεν τυμάμαι! Το παίζω Αγγλίδα καταλαβαίνετε... μου χει μείνει το χούι της μαλακοευγένιας. Ανοίγει η πόρτα, αρχίζουν να κατεβαίνουν ορδές οι επιβάτες, κάνω βήμα πίσω (ευγένια), κάνει βήμα πίσω ο Αργεντίνος (ευγένια), βγαίνουν όλοι οι επιβάτες σπρόχνωντας (μαλακία), κάνει βήμα μπρος ο Αργεντίνος και μπαίνει στο τρένο (μαγκιά), εμφανίζεται από το πουθενά επιβάτης (πουστιά), περιμένω να βγει (χοντρή μαλακία), βγαίνει....κλείνουν οι πόρτες και μένω να κοιτάω τον Αργεντίνο απ' έξω. Το πρόβλημα ποιό είναι? Εκτός από το ότι είχε τα εισιτίρια, τα λεφτά, το κινητό και τα πάντα μου, επιπλέον δεν μιλάει ελληνικά!! Από το μυαλό μου πρέπει να πέρασαν γύρω στις 1000 σκέψεις για το τί θα συναίβενε στον Αργεντινούλη μου (και σε μένα). Ευτυχώς εκτός από ηλίθια είμαι και γρήγορη. Κι έτσι καθώς το τρένο απομακρυνόταν (ξέρετε τους ρυθμούς του ΗΣΑΠ) κατάφερα με τη νοηματική και του είπα να καταίβει στην επόμενη στάση!! Κι έτσι...βρεθήκαμε μετά από 15 λεπτά στο Θησείο και χωρίς να χρειαστεί να περιμένουμε το επόμενο τρένο!!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Δευτερη μαλακία</span><br /><br />Στο γυρισμό από την Αίγινα, επειδή είμασταν πραγματικά πτώματα, σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα αν παίρναμε τα υπεραστικά λεωφορεία (αυτά που σε πάνε Ανατολική Αττική) αντί με μετρό. Σε αυτά τα λεωφορεία υπάρχει εισπράκτορας για να αγοράσεις εισιτίριο και συνήθως όταν θες να καταίβεις λες εκείνου/νης και ειδοποιεί τον ογηδό να σταματήσει. Υπάρχουν όμως και κουμπιά διάσπαρτα στο λεωφορείο για να πατάς και να ειδοποιείς μόνος σου ότι θες να καταίβεις. Αυτά τα κουμπιά σε μερικά λεωφορεία είναι πάνω από τα καθίσματα, σε άλλα είναι στην πόρτα και σε άλλα είναι σε κάτι κουλά μέρη που δεν μπορώ να τα περιγράψω γιατί βαριέμαι. Να μην τα πολυλογώ ήρθε η ώρα να καταίβουμε και ο Αργεντινός μου καθόταν πιο κοντά στην πόρτα. Οπότε του λέω "Σήκω και πάτα εκείνο το κόκκινο κουμπί!" (Γκετ απ εντ πρες δατ ρεντ μπάτον) . Σηκώνεται ο καημένος και κοιτάει το κουμπί και γυρνάει λέγοντάς μου "Λέει εμέρτζενσι όνλι!" Εγώ δεν το σκέφτηκα καν...ήμουν σίγουρη..."καλέ ναι...πάτα το λέμε!!" Με κοιτάει με καχυποψία, σκέφτεται λίγο και γυρνάει εθύς να πατήσει για να μη χάσουμε τη στάση. Και στο 0.000001 δευτερόλεπτο πριν γίνει επαφή δαχτύλου-κουμπιού ακούμε την εισπρακτόρισα να επιταχύνει προς τα εμας φωνάζοντας "καλέεεεε μην το πατήσεις αυτόοοοοοοο!!" Ο Αργεντίνος μου κατάλαβε " εεεεεεεεε οοοοοοοοο" και υποψιάστηκε ότι σε εκείνον μιλάνε οπότε πάγωσε την κίνηση του δαχτύλου. Αφού πέρασαν τα κρίσιμα δευτερόλεπτα η τύπισσα μας εξήγησε ότι αυτό ήταν κουμπί για επείγουσες καταστάσεις. Αν το πατήσεις σταματάς το λεωφορείο επί τόπου και η πόρτα ανοίγει διάπλατη!!! Κατεβήκαμε το λεωφορείο ρόμπες με τον Αργεντίνο να απορεί γιατί του έκανα καψόνια! Και να ξερε τί τον περίμενε.....<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τρίτη μαλακία</span><br /><br />Κάποια άλλη μέρα είπαμε να επισκεφτούμε το κέντρο του κόσμου. Πάλι πακετάραμε καπέλα, γυαλιά ηλίου, νερά, λεφτά, εισιτίρια, αντηλιακές, σοκολάτες κτλ κτλ. Ξανά μανά στα μετρά αυτή τη φορά προορισμός ....Ακρόπολη. Κατεβαίνουμε Σύνταγμα, πίνουμε την φραπεδιά μας α) για να δοκιμάσει ο Αργεντίνος το παραδοσιακό ρόφημα και<br />β) για να στανιάρουμε για την ανάβαση, και ξεκινάμε. Διονύσιου Αεροπαγίτου σταματάμε, πασαλοιβόμαστε στις κρέμες, βάζουμε καπέλα γυαλιά, πίνουμε νερά και ξεκινάμε. Αφού κάναμε το καθήκον μας βγάζοντας φωτογραφίες κάθε κολώνα και γωνία, μετά από 3 ώρες είπαμε να την κάνουμε. Αλλά επειδή δεν είχαμε και πολλές μέρες μπροστά μας είπαμε να πάμε και για μια φωτογράφηση στο Σύνταγμα! Στο Σύνταγμα όπως ξέρετε όλοι σας υπάρχει ένα σημείο το οποίο φιλάνε 2 στρατιώτες που φοράνε φούστες και κρατάνε όπλο. Οι τουρίστες γουστάρουνε πολύ αυτό το σημείο για...τις φούστες! Ο ΑΡγεντίνος μου όμως πρόσεξε ότι πίσω από τη νοητή γραμμή που χώριζε τους στρατιώτες υπήρχε κάτι σαν μνημείο με έναν τύπο και μία περικεφαλαία. Με ρώτησε αν ήταν ο Λεωνάιδας (γιατί είναι παλαβός για την ταινία 300) κι εγώ ως <span style="font-style: italic;">Αγγλίδα</span> ξανθιά πανηλίθια, του είπα.."δεν ξέρω ...ναι ναι μάλλον..θες να πας να σε βγάλω φωτογραφία με το ΛΕωνίδα?!" Μα και φυσικά ήθελε το μανάρι μου!! Ξεκινάει λοιπόν και μετά από 4 βήματα ακούγεται ένα δυνατό ΓΔΟΥΠ!!! Ο ένας από τους 2 στρατιώτες με τη φούστα είχε κοπανήσει με δύναμη το όπλο του στο έδαφος!! Κοκαλώνει ο Αργεντίνος, γυρνάει και βλέπει έναν άλλο στρατιώτη να τρέχει προς το μέρος του φωνάζοντας "μην πάτε εκεί...δεν επιτρέπεται...γυρίστε πίσω!!" Με κοιτάει, εγώ χλωμή και έκπληκτη όπως κι εκείνος του λέω.. "Λένε να έρθεις πίσω..μην πας εκεί!" Τρέμοντας το μωρό έρχεται σε μένα και του λέω..."μάλλον δεν αφήνουν να πλησιάσουμε επειδή είναι η Βουλή..για θέμα ασφάλειας!!" Μιλάμε είμαι ρε παιδί μου πολύ βλήμα!!<br /><br />Φυσικά...όταν γυρίσαμε σπίτι μάθαμε από την οικογένειά μου ότι αυτό το μνημείο ήταν το άγαλμα του Άγνωστου ΣΤρατιώτη (ακουστά το χα...) και ότι απαγορεύεται να πλησιάζει ο οποιοσδήποτε. Επίσης μάθαμε ότι αυτό το ΓΔΟΥΠ ήταν η πρώτη προειδοποίηση. Η δεύτερη είναι ο στρατιώτης να σε σημαδεύει με το όπλο και η τρίτη...να σε πυροβολεί!! Όλα αυτά σε κοντινές χρονικές αποστάσεις!!<br /><br />Θυμάστε τί σας είπα στο προφίλ μου? Ότι δημιουργώ ατυχήματα στον εαυτό μου και στους γύρω μου? Ε? Δίκιο δεν είχα?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-744839473853263245?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-68856645219494251052008-07-04T18:46:00.006+03:002008-07-08T21:27:32.723+03:00Από μικρή μου αρέσαν τα γλυκά. Και σε ποιόν δεν αρέσουν! Εμένα πάντως πολύ!! Αφού <span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 153);">θυμάμαι</span> τον στρουμπουλό καραφλό εαυτό μου να έχει στο ένα χέρι το δοχείο της ζάχαρης και στο άλλο χέρι ένα κουτάλι (της σουπάς) και να είμαι πολύ ευτυχισμένη στο μπαλκόνι του σπιτιού μας!! Δε <span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 153);">θυμάμαι</span> πολλά από εκείνη την ηλικία αλλά αυτό το θυμάμαι!<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 153);">Θυμάμαι</span> και σε μεταγενέστερες ηλικίες, όταν είχα πια βγάλει μαλλιά, να πηγαίνω με τη μάνα μου στη δουλειά της πάντα με την προϋπόθεση ότι θα μου αγοράσει πάστα (δωροδοκία)!! Και <span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 153);">θυμάμαι</span> τις Κυριακές τη γιαγιά μου να μας φέρνει από μία λάκτα στον καθένα κι εγώ να τρώω μία ολόκληρη λάκτα μόνη μου!!<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 153);">Θυμάμαι</span> και τη διαφήμηση του ΑCT:<br /><br />-<span style="font-weight: bold;">Κατερίνα τί έχεις στο στόμα σου</span>?<br />-Μμμμμ<span style="font-weight: bold;"></span><br />-<span style="font-weight: bold;">Αααα έχεις ACT</span>. <span style="font-weight: bold;">Γιατίι-ι-ι? Δεν φτάνει το βούρτσισμά?</span><span style="font-weight: bold;"></span><br />-Μμμ -μ-μ μ!<br />-<span style="font-weight: bold;">2 σφραγίσματα ε? Χμμμ. Και η γεύση του? Σ' αρέσει?</span><br /><span style="font-style: italic;">Σκύβει... φτύνει (δεν καταπίνει) και αναφωνεί:</span><br />-Ναιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 153);">Θυμάμαι</span> ότι ποτέ δεν βούρτσιζα δόντια.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 0, 153);">Θυμάμαι</span> ότι ποτέ δεν είχα ACT ή τίποτα φλος μαλακίες και τέτοια. Και οι γονείς μου δε με πίεζαν ποτέ να πλύνω τα δόντια μου.<br /><br />Αποτέλεσμα? Ε φυσικά! Σε μία επίσκεψη στο γιατρό, στα μπουμπουκένια μου χρόνια η οδοντίατρος-σαδίστρια-φίλη της μάνας μου ανακάλυψε 4 τρύπες!!! Ενώ στην αδερφή μου μόνο μία και ρηχή! <span>Είναι δυνατόν να είναι η ζωή τόσο άδικη</span>? Να με βασανίζει η αδερφή μου επειδή ήμουν μικρότερη και να με βασανίζει και η μοίρα μου καπάκι?<br /><br />Εκείνη τη μέρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Η αδερφή μου έκανε πρώτη το σφράγισμά της. Με πορσελάνη γιατί είπε η γιατρός ότι "είναι μικρή η τρύπα". Όχι μόνο αυτό! Έκανε τσακ μπαμ και δεν έβγαλε άχνα!! Και μετά ήρθε η σειρά μου.<br />4 τρύπες!<br /><br /><br />4 ΤΡΥΠΕΣ!!!!<br /><br /><br />Και το καλύτερο? ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΙΣΘΗΤΙΚΟ. Δεν αστειεύομαι. Η γιατρός με θεώρησε πολύ μικρή για να ξεκινήσω το ντοπάρισμα! Ή αυτό ή ήθελε να βγάλει το άχτι της για κάτι. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι ξεκίνησε να βαράει τον τροχό ανελέητα και δεν μου έδωσε ούτε καν... ένα ούζο, ένα χαστούκι... κάτι να με ζαλίσει τέλος πάντων. Ναι παιδί μου σου λέω. Φυσικά εγώ δεν της έκατσα. Τί τρελή είμαι?<br /><br />Το ραντεβού μας ήταν κανονισμένη ώρα αλλά η περισσότερη κύλησε μ' εμένα να ουρλιάζω και την μάνα μου να προσπαθεί να με ηρεμήσει και να με κρατήσει στην πολυθρόνα της ΕΑΤ-ΕΣΑ. Αφού είδε και απόειδε η γιατρός μου λέει:<br /><br />-<span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(204, 51, 204);">Λοιπόν, θα βάλω εγώ τον τροχό στο δόντάκι </span>(προσποιητή καλοσύνη) <span style="color: rgb(204, 102, 204);">και όταν εσύ θα πονάς θα μου σφίγγεις το χέρι για να σταματάω. Εντάξει</span></span>?<br />- (<span style="font-style: italic;">#@@ρια</span>) Μμμμμμμμμμμ<br /><br />Δεν πρόλαβε να βάλει τον τροχό στο στόμα μου και με το που βλέπω το χέρι να πλησιάζει της δίνω μία στο στήθος και της λέω ΣΤΟΠ (&amp;%*@@)!<br />Η τύπισσα τα έχασε και ταυτόχρονα φόρτωσε. Φύσηξε, ξεφύσηξε, ταράχτηκε και τελικά με έβγαλε στο χωλ να "ηρεμήσω" λέει και να πάρει τον επόμενο πελάτη. Θα με ξαναέβαζε μέσα μετά από εκείνον, λέει!!! Θράσος ρε!! Να με ξαβαβάλει μέσα. ΕΜΕΝΑ!<br /><br />Βρέθηκα ξαφνικά στο χωλ του ιατρείου, με την πόρτα ανοιχτή και τη μάνα μου να διαβάζει περιοδικό! Και τότε ένοιωσα μέσα μου τις πεταλούδες να φτερουγίζουν ενώ μια φωνή μου έλεγε:<br /><span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">Θα σηκωθείς ψύχραιμα, θα βγεις από την πόρτα και μετά κανονικά θα κατέβεις τα σκαλιά και θα βγεις από το κτίριο.<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Αυτό ήταν. Σηκώθηκα μπροστά στα έκπληκτα μάτια της μάνας μου, περπάτησα ήρεμα αλλά σταθερά, </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">έκλασα, </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">πέρασα το κατώφλι της ΕΑΤ,</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> και...σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη λεωφόρο χωρίς να κοιτάω πίσω μου. Δεν ήξερα να περνάω δρόμους μόνη μου γιατί ήμουν μικρή. Έφτασα κοντά στο θάνατο πολλές φορές μέχρι να διασχίσω τους δρόμους. Αυτό που ήξερα ήταν ότι αυτή εκεί πάνω δε θα με ξαναβασάνιζε. Είχα κερδίσει την ελευθερία μου.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Nobody-</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">ΕΑΤ ΕΣΑ</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;"> 1-0<br /><br /><br /></span><br />Χρόνια πέρασαν. Βρέθηκα στο εξωτερικό και τα γλυκά δεν σταμάτησαν ποτέ να μου αρέσουν. Ως γυναίκα έχω μεγάλη αντοχή στον πόνο-δοντο και πολλές φορές τον αγνόησα, μέχρι που μία μέρα δεν άντεξα και πήγα αυτή τη φορά σε Άγγλούς γιατρούς. Εκεί μου έκαναν 3 σφραγίσματα, </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">2 μελανιές στα μάτια<span style="font-style: italic;"></span>, </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">1 απονεύρωση και αρκετά μαστιγώματα. Τους πλήρωσα αδρά και έφυγα παντελώς εξεφτελισμένη και με σάλια να τρέχουν ανεξέλενγκτα από τα άκρα των χειλιών μου σαν να είχα πάθει εγγεφαλικό.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Nobody-</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">ΕΑΤ ΕΣΑ</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;"> 1-1<br /><br /><br /><br /></span><br />Προχτές πάλι έφτασα σε σημείο να νοιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά στο στόμα μου. Μάζεψα το κουράγιο μου και έκλεισα ραντεβού με τον Άγγλο οδοντίατρο, περιμένοντας τα χειρότερα. Και μπαίνω μέσα που λέτε πρωί πρωί. Και πριν κάτσω μου λέει:<br /><br />-<span style="color: rgb(102, 0, 0); font-weight: bold;">Θα πληρώσεις 30 λίρες για την επίσκεψη θες να δώσεις και 15 για ακτινογραφίες</span>? (</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς...οδοντογιατρούς?)</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br />-(Με δουλεύεις? Εγώ θα σου πω αν χρειάζομαι ακτινογραφίες? Δε θα μου πεις να κάνω Α?) Εεεε μάλλον με την ακτινογραφία θα δούμε καλύτερα σε τί κατάσταση είναι η απονεύρωση!<br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);">Οκ...ξάπλωσε</span>!<br /><br />Σφίγγω κώλο και γροθιά, ξαπλώνω τ' ανάσκελα και ανοίγω το στόμα.<br />Μετά από 5 λεπτά, αφού υπαγόρεψε όλα μου τα δόντια στην βοηθό του, μου λέει:<br /><br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);">Δεν έχεις κάποιο πρόβλημα.<br /></span>-Μα εγώ νομίζω ότι έχω.<br />-<span style="font-weight: bold;">Δ</span><span style="color: rgb(102, 0, 0); font-weight: bold;">εν έχεις. Χρειάζεσαι εξαγωγή φρονιμήτη αλλά θα την κάνουμε άλλη φορά. </span><br />-Μα το απονευρωμένο μου δόντι πονάει<br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);">Ποιό δόντι είναι αυτό?</span><br />-(<span style="font-style: italic;">Μα καλά εντελώς μαλάκας είσαι? Εγώ θα σου πω τη δουλειά σου? Την ακτινογραφία τσάμπα τη βγάλαμε? Είναι η κουφάλα πάνω δεξιά μετά το περίπτερο!</span>) Θα σου δείξω με τη γλώσσα (<span style="font-style: italic;">.... τα πτυχία σου τσουτσέκι</span>)<br />Ακολουθεί <span style="font-weight: bold;">power point</span> με τη γλώσσα.<br /><br />-<span style="color: rgb(102, 0, 0); font-weight: bold;">Μμμ δεν έχει κάποιο πρόβλημα<br /></span>1-2-3- παύση για αν απολαύσω τη μοναδική στιγμή.<br /><br />-Ναι αλλά μερικές φορές νοιώθω κάποια ενόχληση.<br /></span>-<span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 0, 0);">Να χρησιμοποιείς οδοντικό νήμα και να πάρεις μία sensodyne</span>. <span style="color: rgb(102, 0, 0); font-weight: bold;">Και να κλείσεις ένα ραντεβού να βγάλουμε το φρονιμήτη.</span><br />-ΚΑΛΑ ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΡΕ!! ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ<br /><br />Και με άφησε να φύγω έτσι....χωρίς πόνο. Χωρίς να χυθεί δάκρυ, σάλιο ή κάποιο βρωμερό αέριο.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">Nobody -</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">ΕΑΤ ΕΣΑ</span></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;"> 2-1<br /><br /><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-6885664521949425105?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-2695750376711428682008-06-22T12:37:00.006+03:002008-06-23T21:57:55.325+03:00Εχτές το μεσημέρι όπως σιέσταρα, μου μπήκε μία ιδέα για το τί να ποστάρω στο βλογ μου. Όπως μου μπήκε μου βγήκε και τώρα δε θυμάμαι.<br /><br />Ένηγουέηηηη αύριο πάω Ελλάδααα. Θα δω την οικογένεια, και η οικογένεια θα με δει. Και θα γνωρίσουν και τον Αργεντίνο. Όχι τίποτα επίσημα πράγματα... Έτσι απλά να του φύγει η καύλα.<br />Αν είμαι αγχωμένη? Εεεε χέστηκα to be honest. Ξέρω από προηγούμενη εμπειρία ότι όλα θα πάνε στραβά. Γιατί η οικογένειά μου είναι το αντίθετο του νορμάλ.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">ΣΚΥΛΟΣ</span><br />Ο σκύλος μας είναι καινούριος. Είναι κάπως έτσι: <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/SF_huYfydbI/AAAAAAAAAFQ/RqwmZQ9rClU/s1600-h/Borzoi_istock_.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/SF_huYfydbI/AAAAAAAAAFQ/RqwmZQ9rClU/s200/Borzoi_istock_.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215135080484337074" border="0" /></a><br /><br />Κουκλί ε?<br />Εντελώς καθυστερημένο. Ενός έτους, με αϊκιού ραδικιού. Δεν έχει μάθει τίποτα. Ακόμα χέζει όπου βρει. Τον πήραμε από κουταβάκι και μέσα σε ελάχιστους μήνες έγινε ένα μέτρο παρά κάτι εκατοστά. Δε γαβγίζει και δεν τρώει κόκαλα. Το τραπεζάκι το μπαμπού όμως στο μπαλκόνι το γάμησε με τα δοντάκια του το ψηλό καθυστερημένο αγόρι. Ξέρει μόνο να τρώει, να παίζει, να χέζει και να κοιμάται. Επίσης, φοβάται τις γάτες μας!! Is it a dog really? Ά, έχει μία ιδιότητα. Είναι guilt generator. Έχει αυτό το βοφερό λουκ που σε λυώνει ειδικά όταν θες να τον βγάλεις έξω και αυτός θέλει να μείνει μέσα. Αλλά that's about it.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Οδηγίες χρήσης</span>: κλείνουμε πόρτες για να μην μας φύγει...γιατί δεν θα ξέρει να γυρίσει! Και επίσης....να μην ελπίζουμε ότι θα μας προειδοποιήσει όταν κάποιος μπει να μας ληστέψει. Γιατί αυτό το τρελό αγόρι..θα μιλήσει όταν πρέπει να μιλήσει .<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">ΓΑΤΑ</span><br /><br />Πάστα. Πάστα Φλώρα. Poutana gata! Όλοι στην οικογένεια έχουμε φάει ξύλο από αυτή. Έχει και επίθετο<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/SF_sN_8KpcI/AAAAAAAAAFc/dNULKdLS4aY/s1600-h/29_11_%26%23917%3B%26%23953%3B%26%23954%3B%26%23972%3B%26%23957%3B%26%23945%3B001+%287%29.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/SF_sN_8KpcI/AAAAAAAAAFc/dNULKdLS4aY/s200/29_11_%26%23917%3B%26%23953%3B%26%23954%3B%26%23972%3B%26%23957%3B%26%23945%3B001+%287%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215146618764568002" border="0" /></a> γιατί είναι αρτίστα. Όλοι οι γάτοι της γειτονιάς τη γουστάρουν αλλά αυτή διαλέγει ποιος θα την απαυτώσει κάθε φορά. Της αρέσουν οι μαύροι..... Κάθε τόσο γκαστρώνεται αλλά προτιμά να πηγαίνει στο γιατρό (ο γείτονας) για να ξεγεννάει, μιας και δεν υπάρχει σκύλος στην αυλή του. Ως μάνα είναι καλή μόνο τον πρώτο μήνα. Μετά τον μήνα μας φέρνει τα μικρά της και ξαναφεύγει στη Συγγρού.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Οδηγίες χρήσης</span>: απλές...run for your life.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">MANA</span><br /><br />Από τότε που βγήκε στη σύνταξη ψάχνει απεγνωσμένα να βρει project ν' ασχολείται. Το πιο πετυχημένο της είναι η μαγειρική. Έχει ως πρότυπο τον Μαμαλάκη και πορεύεται. Όχι δε μας χαλάει να τρώμε φανταστικά φαγητά. Μας χαλάει όμως που έχει τα άπειρα κιλά γιατί τώρα πρέπει να πάρουμε καινούρια έπιπλα. Αρκετές φορές η φωνή της γίνεται σουπερσόνικ και τώρα τελευταία το αγαπημένο της θέμα συζήτησης είναι: το πολυπόθητο εγγονάκι!!<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Οδηγίες χρήσης</span>: Πήγαινε με τα νερά της και όταν αρχίζει να συζητά...απλά άκου και μη μιλάς καθόλου.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ΠΑΤΕΡΑΣ</span><br /><br />Πρώην πρόσκοπος, νυν ορειβάτης, ένα τρελό τρελό αγόρι. Ξέρει την Πάρνηθα σαν την παλάμη του και ρίχνει κρυφά τσίλι και ταμπάσκο στα φαγητά. Κλάνει ασύστολα και θυμώνει αν τον ξυπνήσεις κάνοντας θόρυβο. Του αρέσει η κλασσική μουσική και ξέρει απέξω όλες τις εγκυκλοπαίδειες του πλανήτη<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Οδηγίες χρήσης</span>: Αν είναι νυστικός...απλά μην του μιλάτε του παιδιού λέμε. Αν θες να τον ξεφορτωθείς, βάλτου ένα σιντί με ταγκό στη σιντιέρα and you have a happy quiet man.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ΑΔΕΡΦΟΣ</span><br /><br />Το καλύτερο παιδί. Δύο μέτρα παρά κάτι. Έχει ξυλώσει πόρτες στο σχολείο, έχει δείρει συμμαθητές του, έχει ξεχαρβαλώσει μηχανάκι ξένο, έχει έχει έχει... τον Χουλκ τον ξέρετε?<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Οδηγίες χρήσης</span>: Δεν του μιλάμε όταν ξυπνάει και δεν του τρώμε τη σοκολάτα του και δεν τον τσαντίζουμε γενικά.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">ΑΔΕΡΦΗ</span><br /><br />One Flew Over the Cuckoo's Nest...Τρεις λαλούν και δυό χορεύουν. Στα νιάτα της ξεκίνησε δυναμικά με ροκ χαρακτήρα και στόμα που δεν το ξεπλένει κανένας ποταμός. Το μαλλί πολύ και τα μυαλά στα κάγκελα. Σε κάποια φάση το έριξε έξω και μετά πέρασε τη γραμμή. Τώρα διαβάζει βίους Αγίων και πηγαίνει στην εκκλησία κάθε Κυριακή.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Οδηγίες χρήσης</span>: Δεν υπάρχουν. Γενικά...ό,τι να 'ναι. Προσοχή βρίζει πολύ<br /><br /><br />Και τώρα η κρίσιμη ερώτηση του σημερινού ποστ.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Πόσο γρήγορα θα φύγει μακρυά μου ο Αργεντίνος?</span><br /><br />α) Θα κάτσει και θα γουστάρει<br />β) Μετά από μία ώρα διαμονής στο σπίτι<br />γ) Όταν ο σκύλος χέσει στα παπούτσια του<br />δ) Θα κλεφτεί με την μάνα μου όταν δοκιμάσει τα φαγητά της<br />ε) Όταν μάθει όλη την αλήθεια από τους γείτονες<br />στ) Δεν ξέρω και δεν απαντώ γιατί χέστηκα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-269575037671142868?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-71389637435702036212008-06-04T12:43:00.005+03:002008-06-18T12:58:19.873+03:00Μια φορά κι ένα καιρό ήταν κάποια Nobody. Ήταν προικισμένη με αρκετά χαρίσματα αλλά και ...το αντίθετο του χαρίσματα (?). Η Nobody δούλευε ως ερευνήτρια σε ένα μέρος ενός νησιού που είναι γνωστό ως Πουτάνα της Μεσογείου. Εκεί η Nobody έκανε αυτό που ήξερε να κάνει. Έρευνα.<br /><br />Μία μέρα, ξαφνικά, ο ουρανός σκοτείνιασε, μαζεύτηκε ένα σύννεφο, 3 σταγόνες νερό έπεσαν από τον ουρανό και βγήκε πρόεδρος του νησιού ο Σύντροφος της Πουτάνας. Τότε η Nobody κατάλαβε ότι δεν θα συνέχιζε πια να κάνει αυτό που ήξερε να κάνει γιατί δεν υπήρχαν χρήματα. Ο Σύντροφος δεν ενδιαφερόταν για την έρευνα αλλά για τις σούβλες. Έτσι μάζεψε τα πράγματά της και ξεκίνησε.<br /><br />Δρόμους πήρε, δρόμους άφησε, αφήνοντας πίσω της πορδές για να ξέρει πώς να γυρίσει. Διέσχυσε λεωφόρους, τάφρους, στενά, roundabout....μα πεζοδρόμια πουθενά δε βρήκε. Για καλή της τύχη όμως βρήκε μία εταιρεία που βρίσκει δουλειές. Δουλειές όχι σαν αυτές που η Nobody ξέρει να κάνει. Άλλες δουλειές. Από αυτές που κάθεσαι σε ένα γραφείο, λιμάρεις τα νύχια σου, μασάς τσίχλα, κάνεις φούσκες και παίζεις πασιέντζα στο πισί. Αφού συζήτησε με μία κοπέλα, την Charlie, στη γλώσσα Greeklish, στο τσάκ-μπαμ της έκλεισαν 2 συνεντεύξεις σε 2 εταιρείες.<br /><br />Και οι 2 συνεντεύξεις πήγαν καλά. Την ήθελαν και στις 2 δουλειές και ήθελαν να τις κάνουν και δεύτερες συνεντεύξεις. Αυτό σήμαινε ότι θα την προσλάμβαναν αν η ίδια το ήθελε. Μάλιστα στη δεύτερη συνέντευξη με τη δεύτερη εταιρεία της είπαν θα συναντούσε κάποιον κύριο CEO ! Η Nobody βρισκόταν en una nube de pedo. Δεν μπορεί να πάει και στις 2 δουλειές. Τελικά διάλεξε την πρώτη δουλειά γιατί ....δεν ήξερε τί είναι ο CEO.<br /><br />Στη δουλειά που διάλεξε, κανείς δεν ήξερε ότι η Nodody είχε PhD (Μόνιμη Εγκεφαλική Βλάβη). Τους το έκρυψε γιατί αν γνώριζαν για την αρρώστεια της δεν θα την προσλάμβαναν εξ' αρχής. Η δουλειά που έκανε εξ' άλλου δεν χρειαζόταν καθόλου εγκέφαλο. Έτσι θα μπορούσε άνετα να προσποιείται ότι δουλεύει χωρίς να ανησυχεί μην κάψει φλάντζες. Το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να απαντά τηλέφωνα, να υποδέχεται τους πελάτες, να φτιάχνει φασολάδα και καφέδες για τους επισκέπτες και να περνά κάτι ντέιτα σε ένα πρόγραμμα.<br /><br />Η δουλειά ήταν καλή και οι συνεργάτες τρελά γκομενάκια. Όμως η Nobody κουραζόταν διπλά γιατί τα βράδυα πήγαινε στην προηγούμενή της δουλειά και έκανε δωρεάν έρευνα με μανία. Αυτή η διπλή ζωή τη σκώτωνε. Το σημαντικότερο ήταν ότι δεν της έμενε και πολύς χρόνος ζωής. Το PhD στον εγκέφαλο μεγάλωνε και την πίεζε να φύγει από την Πουτάνα και να πάει στη Γριά. Εκεί θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τα όνειρά της χωρίς να φοβάται τις περικοπές νερού.<br /><br />Έτσι κι έκανε. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/SFjcB4zn75I/AAAAAAAAAFE/xIXFupcjxCg/s1600-h/images.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/SFjcB4zn75I/AAAAAAAAAFE/xIXFupcjxCg/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213158493668241298" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-7138963743570203621?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-2091963325389769212008-03-27T16:54:00.003+02:002008-03-27T17:06:22.656+02:00Αυτό το ποστ είναι κυρίως για τους αναγνώστες τούτου του βλογ που δεν είναι από Κύπρο.<br />Για να καταλάβετε ότι δεν είναι σενάρια φαντασίας όσα λένε για την έλλειψη νερού αλλά πραγματικότητα...αντιγράφω ένα κομμάτι από τα σημερινά νέα της εφημερίδας "ο φιλελεύθερος" της Κύπρου. Και σκεφτείτε ότι στην Κύπρο η ζέστη των 40 βαθμών διαρκεί συνεχόμενα για 4 μήνες!!!<br /><br />Ο κίνδυνος δεν είναι μακρυά και από την Ελλάδα.<br /><br /><br /><span style="color:#3366ff;">Λευκωσία: Από αύριο, Παρασκευή, αρχίζουν οι περικοπές νερού στη Λευκωσία. Νερό θα παρέχεται κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή στις μισές περιοχές της πρωτεύουσας και κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο στις υπόλοιπες. Όλες οι περιοχές θα λαμβάνουν νερό για περίπου 12 ώρες το απόγευμα της πρώτης ημέρας, ενώ την επόμενη η παροχή θα γίνεται το πρωί. Πρόθεση του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας είναι να υπάρχει νερό την Κυριακή σε όλες τις περιοχές της πρωτεύουσας, αλλά αυτό θα εξαρτηθεί και από τις διαθέσιμες ποσότητες στις δεξαμενές, αλλά και την συμπεριφορά των καταναλωτών.Σαφή προειδοποίηση προς τους καταναλωτές ότι οι περικοπές νερού δυνατόν να αυξηθούν σε περίπτωση κατά την οποία δεν εξοικονομηθεί η απαιτούμενη ποσότητα, απηύθυνε σήμερα ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας, Αργύρης Παπαναστασίου.Μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ, ο κ. Παπαναστασίου διευκρίνισε ότι στόχος των περικοπών είναι να υπάρξει μείωση της κατανάλωσης κατά 30%.Εάν οι καταναλωτές, πρόσθεσε, προσπαθήσουν να παίρνουν τις ίδιες ποσότητες που παίρνουν και τώρα, τότε θα δημιουργηθεί πρόβλημα, με αποτέλεσμα την επέκταση των περικοπών. Αντίθετα, είπε, αν οι καταναλωτές συμπεριφερθούν υπεύθυνα, τότε υπάρχει ενδεχόμενο να αυξηθούν οι ώρες παροχής νερού.Ο κ.Παπαναστασίου ανέφερε ότι η κατάσταση θα παρακολουθείται καθημερινά από τα διάφορα συνεργεία που έχουν συσταθεί και θα γίνεται αξιολόγηση. Ανάλογα με τα αποτελέσματα, είπε, θα λαμβάνονται και οι δέουσες αποφάσεις.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-209196332538976921?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-53966897666542130262008-02-25T08:33:00.002+02:002008-02-25T09:04:57.377+02:00΄Εδωσε η μοίρα μου να το ζήσω και αυτό. Τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο. Η αλήθεια είναι ότι επειδή είμαι μακρυά από τη χώρα μου 9 χρόνια, δεν έχω ζήσει εκλογικές περιόδους στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Το <a href="http://hlithioagrino.blogspot.com/">ηλίθιο Αγρινό </a>μου ζήτησε να κάνω ένα ποστ για τις εκλογές στην Κύπρο. Δεν έχω παρακολουθήσει πολύ τα πράγματα αλλά επειδή έχω μία αδυναμία σε αυτό το κατσίκι...θα κάνω το ποστ χαλάλ.<br /><br />Η πρώτη μου επαφή με προεκλογική εκστρατεία στην Κύπρο ήταν το καλοκαίρι που μας πέρασε όταν πήγα σε μία συναυλία του Παπακωνσταντίνου. Εγώ πήγα...γιατί μου αρέσει η μουσική του αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Εκεί συνειδητοποίησα ότι το να πας στην συγκεκριμένη συναυλία ισοδυναμεί με υποστήριξη συγκεκριμένου πολιτικού κόμματος. Η συναυλία ήταν οργανωμένη από το κόμμα του Δημήτρη Χριστόφια ο οποίος μας μίλησε πριν λαλήσει ο Βασίλης. Φυσικά η συναυλία που ακολούθησε περιείχε τα τραγούδια “Το εμβατήριο”, “Τσε Γκεβάρα”, “Ο Πέτρος ο Γιοχαν κι ο Φρανς” και άλλα τέτοιου περιεχομένου αριστουργήματα. (Αυτό το γράφω επειδή κάποιοι ορκίζονταν ότι δεν ήταν προεκλογική περίοδος ο Ιούνης!!!)<br /><br />Αυτά στο παρελθόν. Στο παρόν τώρα. Τις τελευαίες 2 εβδομάδες ζούμε μέσα στην εκλογική περίοδο. Όλα τα κανάλια στην Τιβί ασχολούνται με αυτό το θέμα ενώ οι υποψήφιοι έχουν γεμήσει τον τόπο με τις διαφημήσεις τους, πλάι με τις σερβιέτες. Για τους Έλληνες που δε γνωρίζουν, να διευκρινήσω οτι στην Κύπρο δεν ψηφίζουν για βουλευτές αλλά για πρόεδρο (Προεδρική Δημοκρατία). Και οι κύριες υποψηφιότητες ήταν: Παπαδόπουλος (κέντρο), Χριστόφιας (αριστερά) και Κασουλίδης (δεξιά). Υπάρχουν φυσικά και οι δευτερεύουσες υποψηφιότητες από τις οποίες ξεχωρίζει ο Ούτοπος (<a href="http://www.youtube.com/watch?v=Lx_hLgY3LR0&amp;feature=related">http://www.youtube.com/watch?v=Lx_hLgY3LR0&amp;feature=related</a>). Ένας κύριος με μπαντάνα στο μέτωπο και τα μυαλά στα κάγκελα, κακέκτυπο του δικού μας του Λεβέντη αλλά χωρίς τα φραπεδάκια. <br /><br />Την προηγούμενη Κυριακή ήταν ο πρώτος γύρος των εκλογών. Σε εκείνο το γύρο με πίτα οι ψηφοφόροι ψήφισαν με τακτική να βγει ένας από τους 3 βασικούς υποψήφιους από τη μέση. Μ’ αυτά και μ’ αυτά κατάφεραν να διώξουν τον Παπαδόπουλο, τον Πρόεδρό του, τον ηγέτη τους, σκατά στα μούτρα τους. Χτες ήταν ο δεύτερος γύρος κοτόπουλο ανάμεσα σε Χριστόφια και Κασουλίδη. Κόκκινοι εναντίον μπλε. Δεξιοί εναντίον αριστερών. Ρώσοι εναντίον ακροδεξιών. Και το αποτέλεσμα? Νίκη Χριστόφια!! Τώρα άραγε η Ευρώπη θα προσέξει το μικρό νησάκι που τόλμησε να κάνει τη διαφορά? Θα τους βοηθήσει κανείς ή θα τους βασανίσουν κι άλλο? Το Κυπριακό έχει μοναδική λύση, 2 λύσεις ή το σύστημα δεν έχει λύση? Θα λυθεί το προβλημα του νερού στο νησί? Θα μπουν οι Τούρκοι στην ΕΕ? Θα κατοχυρώσουν το χαλούμι σαν πατέντα? Θα νικήσουν στην Γιοροβυζιών. Θα αρχίσουν να μιλάνε κανονικά ελληνικά? Σπινιάρει η γάτα στο γιαούρτι?<br /><br />Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι το γούρι του Κασουλίδι δεν έπιασε τόπο (μία τεράστια λαμπάδα έξω από το επιτελείο του!!!!!!!). Ούτε του Αναστασιάδη (παίρνω το εγγόνι παραμάσχαλα καθώς ρίχνω την ψήφο στην κάλπη --> πολύ της μόδας αυτό το τελευταίο).<br /><br />Μπορεί το πολίτευμα στην Κύπρο να είναι διαφορετικό από της Ελλάδας, αλλά μερικά πράγματα είναι κοινά. Για παράδειγμα το Ευαγγελάτο!! Ναι ναι αυτό το αγόρι ήρθε για να παρουσιάσει τα αποτελέσματα των εκλογών στο κανάλι Σίγμα. (Μία παρένθεση.... τον ξεζουμίζει η Τατιάνα και έχει γίνει έτσι σα λίψανο?). Το Ευγγελάτο μας ήρθε με την κόκκινη γραβάτα του και τα φρύδια του για να διευθύνει τη συζήτηση στο κανάλι όπου ήταν καλεσμένοι και κάποιοι αντιπρόσωποι κομμάτων. Τα χρώματα στις γραβάτες των καλεσμένων μιλήσανε. Μονόχρωμες μπλε, ριγέ μπλε άσπρες και κόκκινες. Οι καλεσμένοι μιλάνε? Λαλίστατοι? Τα δε όλα το Ευαγγελάτο. Αλλά μην ξεχνάμε ότι τώρα και η Κύπρος έμαθε τον Πολιτικό Πολιτισμό. Το ακούσαμε στις ελληνικές εκλογές του Σεπτέμβρη τώρα και ήρθε και στην Κύπρο μαζί με το The Mall και το Carefour.<br /><br /><br />Η συζητήσεις πολύ έντονες παντού. Στη δουλειά, στο δρόμο, στη λαϊκή αγορά του Αγ.Αντωνίου, στα κανάλια....όλοι τσακώνονται για τις πολιτικές τους προτιμήσεις. Μέχρι και πρόβλεψη για τις βροχοπτώσεις άκουσα με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα. Γιατί λέει όταν είχε βγει ο Βασιλίου αμέσως μετά είχε βρέξει. Ενώ όταν είχε βγει ο Κληρίδης μετά έκανε να βρέξει 3 χρόνια!!! Σήμερα θα βρέξει?<br /><br />Γκάιζ Ρελάκχ. Ο φανατισμός δεν κάνει καλό πράμα. Και μην ψαρώνετε. Το Ευαγγελάτο επίτηδες σας σπέρνει διχόνοιες. Δεν βλέπετε το δικό σας το αγόρι που παρουσιάζει την πρωινή εκπομπή στο Σίγμα πόσο ήρεμο είναι? Μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι. Να 'στε σίγουροι ότι στο τέλος άλλοι κανονίζουν για το καλό σας!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-5396689766654213026?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-42328586611220154902008-01-26T14:00:00.000+02:002008-01-26T14:11:32.637+02:00Η βλογοφίλη <a href="http://potepote.blogspot.com/">Πετρούλα</a> με προσκάλεσε στο παιχνίδι που σου ζητά να γράψεις στο βλογ σου 3 από τις καθημερινές αλλά άχρηστες συνήθειές σου. Έχουμε και λέμε:<br /><br /><ol><li>Κάθε μέρα μπαίνω στο φέισμπουκ και ταίζω το ζωάκι μου και τα ζωάκια των φίλων μου. Επίσης βάζω στοιχήματα σε αγώνες μεταξύ ζώων.</li><li>Κοιτάω το δελτίο καιρού. Αυτή η συνήθεια μου έμεινε από την Αγγλία όπου ο καιρός αλλάζει εκατό φορές μέσα σε μία μέρα. Εδώ στην Κύπρο όμως το δελτίο καιρού είναι πάντα προβλέψιμο και δεν υπάρχει λόγος να το παρακολουθεί κανείς. Το καλοκαίρι δεν τελειώνει ποτέ και οι βροχές δεν έρχονται οπότε τί να λέμε τώρα...<br /></li><li>Βγαίνοντας από το σπίτι κοιτάω πάντα στον κήπο του γείτονα για να δω αν έχει βγει ο Τζίντζερ για κατούρημα (ευνουχισμένος γάτος που γουστάρω τα μάλα). Αν έχει βγει τότε χαϊδευόμαστε για 5 λεπτά και μετά ο καθένας τραβάει στη δουλειά του.Τώρα τελευταία δε βγαίνει όμως αλλά εγώ εξακολουθώ να ελπίζω</li></ol>That's all folks :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-4232858661122015490?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-50820381705368813852008-01-04T10:17:00.000+02:002008-01-11T14:35:18.546+02:00Χάλασε το ντεπόζιτο που αποθηκεύουν το πετρέλαιο εδώ και 2 μήνες. Και φυσικά αυτό το πήρανε χαμπάρι το χειμώνα...δηλαδή την περίοδο που χρειάζονται το πετρέλαιο θέρμανσης πιο πολύ!!! Με τη μία τηλέφωνο:<br /><br />-Κύριε ...άκη μας χανόμαστε. (<span style="font-style: italic;">Είμαστε μπουζούκια και δεν συντηρούσαμε το ντεπόζιτο που κληρονομήσαμε από το θείο μας που ήταν της προγιαγιάς του δώρο από τη Μπουμπουλίνα και τώρα δεν ξέρουμε τί να κάνουμε</span>.)** Χάλασε το ντεπόζιτο του πετρελαίου μας.<br />- (<span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold; font-style: italic;">ωχ πάλι αυτός</span>) ** <span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;"> Έχει πετρέλαιο μέσα?</span><br />-Ναι έχει<br />-<span style="color: rgb(51, 102, 255); font-weight: bold;">Ανάψτε το καλοριφέρ μέχρι να καεί όλο το πετρέλαιο και μετά πάρτε με μετά Οκ?</span><br />-Οκ<br /><br />Περνάει ο Δεκέμβρης και τα καλοριφέρ δουλεύουν στο φουλ. Καίγεται το πελεκούδι. Γατιά, σκυλιά, κατσαρίδες, παιδιά, όλοι ευχτυχεσμένοι. Και όπως ήταν αναμενόμενο....μόλις αρχίζουν οι αργίες των Χριστουγέννων....τελειώνει το πετρέλαιό τους!!! Γκαντεμιά? Μα φυσικά!! Ο Μέρφυ είναι μεγάλος πούστης και δεν έχει κανείς ποτέ διαψεύσει τους νόμους του.<br /><br />Στο Ελλάντα την αργία τη σέβονται πάνω απ' όλα. Άρα...η οικογένεια Χ πρέπει να κάνει υπομονή μιας και ούτε οι βενζινάδες μεταφέρουν πετρέλαια (τ<span style="font-style: italic;">ελευταία φορά που παρακαλάω το μαλάκα τον Μ. ποιός νομίζει ότι είναι?!</span>)**, ούτε τα μαγαζιά πουλάνε ντεπόζιτα, ούτε οι μηχανικοί κουνάνε δάχτυλο. So good. Πλάι στη σόμπα υγραερίου αγκαλιά όλη η οικογένεια, μία ευκαιρία....<span style="color: rgb(255, 0, 0);">του νόου ας μπέτααα</span>. .<br /><br />Και περνάνε οι αργίες και έρχεται η ώρα να λυθεί το θέμα γιατί ...όχι τίποτα άλλο....δίπλα στη σόμπα παραγνωρίστηκαν!!!<br /><br />-Κύριε ...άκη μας...το κάψαμε. Τώρα τί κάνουμε?<br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);">Πάρτε παξιμάδια, κλειδιά (και και και) , παραγγείλτε πετρέλαιο και όταν τα έχετε πάρτε με να έρθω. Θέλω όμως και βοήθεια απόο αντρικά χέρια.</span><br />-Θα μιλήσουμε σύντομα. Μην ανηχυχείτε για τα αντρικά χέρια. Θα σας βοηθήσω εγώ και ο γιος μου!!!<br /><br />Παίρνει ο κύριος Μ....ας το φίλo του τον Π...η<br />-Π....η μου είπε ο ...άκης να πάρω παξιμάδια και κλειδιά? Τί εννοεί?<br />-Άστο ρε Μ...α μου....θα τα πάρω εγώ και θα έρθω να επιβλέψω<br />-Θα βοηθήσω κι εγώ<br />-...............!!!!!!!!!!!!!!!!!!<br /><br /><br />Ο κύριος Μ είναι παιδί των γραμμάτων. Βιβλία τον τάιζαν, βιβλία τον σκέπαζαν, βιβλία του έμαθαν να ζει, με βιβλία τρέφεται, αναπαράγεται , κινείται και αναπνέει. Το κατσαβίδι είναι μία ένοια στο λεξικό την οποία την ξέρει θεωρητικά. Και για όσους το παίζουν έξυπνοι σας εγγυόμαι ότι η θεωρία είναι πιο δύσκολη από την πράξη.<br /><br />Τέσπα...έρχεται η μέρα της....ανανέωσης του ντεπόζιτου. Ο κύριος ...άκης έχει πάρει την υπόσχεση ότι θα τον βοηθήσουν τουλάχιστον 6 αντρικά χέρια. Και καθυσηχασμένος (ο καημένος) καταφτάνει με τα κουτιά του για να αναλάβει. Και τον υποδέχεται σύσσωμη η ομάδα.......μία κοπελίτσα 55 κιλά με παντόφλες και φανερή μυική δυστροφία.<br /><br />-Γεια σας κε ...άκη μας<br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">Πού είναι ο στρατός που θα με βοηθήσει? Πρέπει να έχω βοήθεια</span><br />-Μην ανυχηχείτε...εγώ είμαι της υποδοχής. Θα καταίβουν σε λιγάκι ο πατέρας μου και ο αδερφός μου<br /><br />Ο πατέρας (ο κύριος με τα βιβλία) την στιγμή που ήρθε ο κύριος ...άκης σκέφτηκε ότι πριν πιάσει δουλειά ....καλό είναι να κάνει ένα μπάνιο!!! Τί...έτσι δεν κάνουν οι μηχανικοί? Δεν είναι αγοραφοβία αυτό. Είναι...... μισή αρχοντιά. Ο δε γιος...μόλις είδε ότι ήρθε η ώρα να χρησιμοποιήσει τα δυνατά του χέρια.....αποφάσησε ότι είναι ώρα για φαί κι αφού κατέβασε 2 πιάτα μακαρόνια με κιμά, μετά ανακοίνωσε ότι με γεμάτο το στομάχι δε δουλεύει. Έτσι ο κύριο ...άκης έβγαλε όχι μόνο το φίδι από την τρύπα αλλά και 2 πτώματα γατιών, ένα σμήνος τεράστιων μυγών και πολλά άλλα σκατά ενώ ο κύριος Μ και ο γιος κρυβόντουσαν στα πάνω διαμερίσματα.<br /><br /><br />Μην τα πολυλογούμε....το συμπέρασμα είναι ένα:<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">Ο γύφτος ακόμα και λουστρίνι να φορέσει....γύφτος θα παραμείνει</span><br /><br /><br />** λόγια που έπρεπε να ειπωθούν αλλά δεν ειπώθηκαν<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-5082038170536881385?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-1509019889076157732007-12-13T13:44:00.000+02:002007-12-13T14:19:49.708+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/R2EjTRQ2rGI/AAAAAAAAAE8/jjFyqmYvWLQ/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/R2EjTRQ2rGI/AAAAAAAAAE8/jjFyqmYvWLQ/s400/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5143431063392398434" border="0" /></a><br />Ζω σε ένα σπίτι όπου η συγκάτοικός μου (23 χρονών) είναι τρελή με οτιδήποτε μεταγλωττισμένο. Είναι μορφωμένη. Οπότε προφανώς αυτές οι Βραζιλιάνικες, Αργεντίνικες, Μεξικάνικες ηλίθιες σειρές έχουν μεγαλύτερη απήχηση απ' ότι ίσως κάποιος να περίμενε. Εγώ νόμζα ότι τις βλέπουν μόνο συνταξιούχοι και πιτσιρίκια. Οου Γουέλ.<br /><br />Όλοι θα έχετε ακούσε τη Μαρία την άσχημη. Είναι μία ελληνική μετάδοση της σειράς...<span style="font-style: italic;">La fea mas Bella</span> που είναι Μεξικάνικη. Η Μεξικάνικη σειρά είναι η αυθεντικιά!!!! Οι άλλες...είναι απομίμηση του πρωτότυπου αυτού αριστουργήματος!! Μία κοπέλα άσχημη ερωτεύεται τον εργοδότη της και μαζί κάνουν μία απάτη για να σώσουν την εταιρεία από χρεωκοπία. Επίσης υπάρχουν κάτι άλλες άσχημες, μία αδερφή, μία χαζή ξανθιά, μιά κακιά αρραβωνιαστικιά, ένα τζούφιο σκυλάκι και άλλοι. Και εδώ και 1 χρόνο περιμένουμε με αγωνία να δούμε την άσχημη να ομορφύνει...για να πάμε κι εμείς παρά κάτω ως άνθρωποι.<br /><br />Μία άλλη σειρά που λέγεται <span style="font-style: italic;">Floricienta</span> και είναι Αργεντίνικη (φυσικά μεταγλωττισμένη βρε κουτά) ασχολείται με μία οικογένεια ορφανών παιδιών που προσπαθούν να ....ζήσουν τον έρωτά τους, να νικήσουν τις κακιές μάγισσες, να εξηγήσουν στον ψυχολόγο τους τα προβλήματά τους...κτλ κτλ. Κάπως παιδικό το σενάριο και απελπιστικά....ψεύτικες οι καταστάσεις. Γενικά...ό,τι σκουπίδι έχετε Λατίνοι στείλτε τό μας. Εμείς μεταφράζουμε με μανία.<br /><br />Σε κάπως ποιο adult επίπεδο υπάρχει η σειρά <span style="font-style: italic;">Valentina έρωτας έξτρα large</span>!!!! Ναι είναι τίτλος αυτός!!! Γιατί οι άλλοι σας φάνηκαν πιο σόι? Σε αυτή τη σειρά για να παίξεις, αν είσαι γυναίκα πρέπει να έχεις μεγάλα (ψεύτικα δηλαδή) βυζιά και κορμάρα. Αν είσαι άντρας πρέπει να έχεις τουλάχιστον ένα σιξ-πακ να μη σου πω δύο!!! Η υπόθεση είναι...τσόντα και υπάρχει επίσης και ένας σούπερ ήρωας που λέγεται Ασημένιος Κρίνος και σώζει τις ανυπεράσπιστες πεπονοφόρες από το βιαστή (που τις έχει βιάσει όλες!!!).<br /><br /><br />Πίσω στη συγκάτοικο τώρα. Η συγκάτοικος λοιπόν δουλεύει από το σπίτι. Γιατί? Μα για να μη χάνει καμία από τις αγαπημένες της σειρές!!! Το αποκορύφωμα είναι το απόγευμα. Το δυστύχημα είναι ότι δύο από τις αγαπημένες της σειρές (Valentina έρωτας έξτρα large! και La fea mas Bella) προβάλλονται ταυτόχρονα. Δεν ξέρω αν γνωρίζετε τί θα πει τυφλό σύστημα στο zapping. Αν δεν ξέρετε τότε χάνετε. Η συγκάτοικος το κατέχει. Έχει ρυθμίσει τα κανάλια έτσι ώστε αυτά που παίζουν τις 2 αυτές σειρές να είναι δίπλα δίπλα. Και το δάχτυλο καίει φλάντζες μεταξύ 6.30 και 7.30. Μα δε γίνεται χρυσή μου να χάσει λεπτό!! Γιατί αυτές οι σειρές έχουν πολύπλοκο σενάριο και προχωράνε πολύ γρήγορα. Και αν χάσει κάτι...μετά...πώς θα καταλάβει τί γίνεται? Αντένα-Σιγμα-Αντενα.-Αντενα-Αντενα-Σιγμ-Σιγμα.-Σιγμα...και μετά....οργασμός!!!<br /><br /><br />Εχτές, καθώς ήμουν στο δωμάτιό μου (ναι κρύβομαι για να μην την δείρω) ξαφνικά άρχισα αν ακούω τη συγκάτοικο να καταρίεται:<br /><br />-ΌΧΙΙΙΙΙ. Φτουυυυ. Ααααξκγρρρρρ (προσοχή...δε βρίζει αλλά δαγνώνει)<br /><br />Και δώστου να βαράει τον καναπέ και το τραπεζάκι. Αφού συνεχίστηκε αυτό για κανα 2 λεπτά....είπα να το παίξω καλή και να βγω να δω αν τελικά το σκότωσε το κουνούπι!!! Αλλά...καλά μαντέψατε. Δεν ήταν κουνούπι! Ήταν το γαμ..... το τηλεκοντρόλ. Είχαν τελειώσει οι μπαταρίες του, έκανε απεργία και δεν έκανε πια ούτε ζαπ ούτε ζιπ. Και η τιβί είχε κολλήσει στην Βαλεντίνα. Αλλά.....στο άλλο σίριαλ θα χόρευαν...οι άσχημες!!! Σα να λέμε...θα είχε τελικό Ευρωπαϊκού με την Ελλάδα εναντίον Πορτογαλίας!! Καταλαβαίνετε για τί καταστροφή μιλάμε?!!!! Νοιώθετε τον πόνο της ή θέλετε να σας αφηγηθώ ΟΛΗ ΤΗΝ ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ??????<br /><br />(Στη φώτο θαυμάσατε τον <span style="font-style: italic;">Χουάν τον ακαταμάχητο</span>...(άλλη φρούτο αυτό))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-150901988907615773?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-89931969851528846582007-12-04T12:23:00.000+02:002007-12-04T13:47:19.197+02:00Πριν από 3 μήνες <span style="font-weight: bold;">έδωσα για τα σήματα</span> του ΚΟΚ και πήρα μία μαθητική άδεια οδήγησης που είναι απαραίτητη αν θες να πάρεις κανονική άδεια οδήγησης στην Κύπρο. Η φράση <span style="font-weight: bold;">έδωσα για τα σήματα </span>σημαίνει: δίνεις λεφτά για να σου κάνουν πρόχειρες και εύκολες ερωτήσεις που αφορούν τα διεθνή σήματα του ΚΟΚ. Η διαδικασία κρατάει το πολύ 5 λεπτά. Σε βάζουν σε ένα δωμάτιο, στην Αρχή Αδειών, μαζί με λίγους ακόμα υποψήφιους, οι οποίοι επίσης <span style="font-weight: bold;">δίνουν για τα σήματα</span>, και έχοντάς σας στη σειρά και όρθιους σας ρωτούν εναλλάξ τί σημαίνουν διάφορα σήματα. Η διαδικασία θυμίζει λίγο ΕΑΤ-ΕΣΑ . Οι εξεταστές πουλάνε μούρη ναζί αλλά η όλη κατάσταση είναι τόσο γελοία που αναρωτιέσαι αν βρίσκεσαι στο candid camera.<br /><br />Αν δεν απαντήσεις σωστά στις ερωτήσεις τότε ή είσαι βλήμα ή δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι. Οι περισσότεροι περνάνε αυτή τη διαδικασία με <span style="font-style: italic;">φλάινγκ κόλορς</span>. Μετά σου δίνουν ένα χαρτονάκι που μοιάζει με την κανονική άδεια οδήγησης αλλά είναι μαθητική. Αν θες να πάρεις κανονική τότε πρέπει να βρεις ένα δάσκαλο να σου μάθει να οδηγάς.<br /><br />Εγώ βρήκα μέσω μίας γνωστής μου ένα δάσκαλο ο οποίος μου προτάθηκε ας <span style="font-style: italic;">ουάν οφ δε κάιντ.</span> Τα<span style="font-style: italic;"> </span>μαθήματα<span style="font-style: italic;"> </span>εδ<span style="font-style: italic;">ώ κοστίζουν </span>12 λίρες την ώρα και αν είσαι εντελώς άσχετος/η όπως εγώ, τότε σου χρειάζονται γύρω στα 20 με 30 μαθήματα. Τα πρώτα 10 μαθήματα που έκανα με τον κύριο Χ. μπορώ να πω ότι ήταν....σα να μην τα έκανα. Ο δάσκαλος πιο πολύ ήθελε κουβεντούλα και παραδάκι παρά να με διδάξει αυτά που πρέπει να μάθω για να περάσω. Πέρασαν 9 μαθήματα το ένα ίδιο με το άλλο. Οι ψίλοι μπου μπήκανε στα αυτιά όταν άρχισα να ακούω ερωτήσεις του στυλ "πόσα βγάζεις το μήνα?" "πόσο πληρώνεις νοίκι?" και μετά τη φοβερή δήλωση "ξέρεις οι μορφωμένοι άνθρωποι πολλές φορές θέλουν πιο πολλά μαθήματα για να μάθουν να οδηγούν...μπορεί και 50!!!!!!" ΣΟΒΑΡΑ? Αντέ γειά ρε ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!!!<br /><br /><br />Αλλάζω δάσκαλο και πάω στον κύριο ...πολλά βαρύς και όχι!! Ένας νεαρός με ένα αμάξι σαραβαλάκι (το οποίο με βόλεψε πολύ γιατί είχε μαλακά πετάλια) και με τον τσαμπουκά για σημαία. Όταν μαθαίνεις κάτι...σημαίνει ότι ...δεν το ξέρεις από πριν. Σωστά? Άρα ο δάσκαλος δεν μπορεί να έχει την απαίτηση να μην κάνεις λάθη για πράγματα που δεν ξέρεις!! Ο κύριος Μ. είχε διαφορετικό στυλ. Κατσάδα, βρίσιμο, τσαμπουκάς και καμιά φάπα που και που για να στρώνει η επιδερμίδα ΟΠΟΤΕ ΚΑΝΕΙΣ ΛΑΘΟΣ!! Ναι φίλε βλόγερ φυσικά και το σκέφτηκα να αλλάξω δάσκαλο και πάλι. Αλλά ο κύριος Μ. έχει αδερφό εξεταστή. Και επίσης ο κύριος Χ. όπως και ο κύριος Μ. και όλοι οι διάφοροι τέτοιοι κύριοι, γνωρίζονται μεταξύ τους. Και δεν τους νοιάζει αν εσύ χρεωκοπήσεις. Δεν τους νοιάζει αν κοπείς. Αυτό που τους νοιάζει είναι τα ριάλια σου!!! Τί κάνεις λοιπόν, υπομονή μέχρι την εξέταση. Εξάλλου...μπορεί να είναι <span style="font-style: italic;">χαρντ κορ ας</span> ο κύριος Μ. αλλά τα μαθήματα αποδίδουν και μάλιστα πολύ. <br /><br /><br />Περνάνε άλλα 18 μαθήματα και έρχεται η μέρα της εξέτασης. Αφού έχω πάρει όλων τη γνώμη που ήταν: "<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 255);">μην ανυσηχείς αν κοπείς, όλοι κόβονται την πρώτη φορά</span>" εμφανίστηκα στο εξεταστικό κέντρο Σάββατο μεσημέρι για να δώσω για δίπλωμα. Στο εξεταστικό κέντρο, για κακή μου τύχη, βρισκόταν ο κύριος Χ. φανερά σπασμένος που με είδε (και τούμπαλιν). Ο κύριος Μ. τσίμπησε τα 100 λιρόνια που ήταν για την εξέταση και τα 2 τελευταία μαθήματα και με έστειλε για το δεύτερο γύρω εξέτασης για τα σήματα. Ο εξεταστής που θα με εξέταζε βγήκε με κλήρο και ήταν (λένε) καλός!! Καθώς προχωρούσα με τους άλλους 2 υποψήφιους για το δωμάτιο όπου θα μας εξέταζαν, όλοι οι εξεταστές με κοιτούσαν και ψιθίριζαν μεταξύ τους σιγανά. Πώς ένοιωσα? Κομμένη από χέρι!!!!!<br /><br />Αφού απάντησα στις 3-4 ερωτήσεις του καλού εξεταστή (σου δείχνει το στοπ και σου λέει...τί είναι αυτό το σήμα?!) πήγαμε στο αυτοκίνητο για να αρχίσει η εξέταση η κανονική. Και εκεί είναι φίλοι και φίλες που τα σκάτωσα. Τί είναι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί σε μία εξέταση για δίπλωμα? Να σου σβύσει το αυτοκίνητο? Ε αυτό μου συνέβη με το που πήγα να βάλω μπρος. Μπροστά στα μάτια όλων των εξεταστών και εξεταζώμενων συν του κύριου Μ. Αφού δεν μου είπε ο εξεταστής κόπηκες...ξαναέβαλα μπρος και άρχισα να κυλάω....με ανεβασμένο το χειρόφρενο!!! ΝΑΙ!!! Μέχρι που φυσικά μου το είπε ο εξεταστής και έκλασα μέντες. Και πάλι όμως.... δεν μου είπε...κόπηκες. Μάλλον το γλένταγε. Λέτε να ήθελε να δει πόσο μαλάκας είμαι? Στη συνέχεια τα πράγματα πήγαν καλά. Αλλά αυτός έπρεπε να με κόψει γιατί τα λάθη που είχα ήδη κάνει, τα έκανα μπροστά στα μάτια όλων των δασκάλων και εξεταστών!! Κι έτσι με πήγε σε μία ανηφόρα με κλίση 80 μοιρών...για να κάνω εκεί ένα 3 point (στροφή 180 μοιρών με 3 κινήσεις). Και θα την έκανα τέλεια...αν είχα βάλει ταχύτητα καθώς ξεκινούσα!!!<br /><br />Έκανα κι άλλα 2 λάθη....αλλά τα πιο σημαντικά ήταν αυτά. Με άλλα λόγια....δεν πήρα το δίπλωμα. Και καλά έκαναν δηλαδή που δε μου το έδωσαν. Αν μάθετε πόσα ατυχήματα γίνονται εδώ στην Κύπρο θα τρομάξετε. Δεν θα αναφερθώ καθόλου στα άτομα που έβαλαν μέσο για να πάρουν δίπλωμα οδήγησης. Δύο από αυτές τις περιπτώσεις είναι φίλες μου. Σημασία έχει....το αν θες να μάθεις να οδηγάς ή αν θες να γίνεις ο Χάρος των δρόμων!!! Oh well.....maybe next time.<br /><span style="font-style: italic;"><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-8993196985152884658?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-70684413206395049002007-11-13T14:35:00.000+02:002007-11-13T15:34:34.765+02:00<span style="font-size:130%;">Κάποιοι μου ζήτησαν να ανεβάσω ένα ποστ σχετικά με την Κύπρο και το πώς είναι η ζωή εδώ. Για πολλούς λόγους σκέφτηκα να κάνω μία επιγραμματική σύγκριση των 3 χωρών στις οποίες έζησα πάνω από 6 μήνες συνεχόμενους. Δηλαδή, την Ελλάδα, την Αγγλία και την Κύπρο.<br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Φιλοξενία<br /></span><span style="font-size:130%;">GR: Καλυτερεύει όσο απομακρύνεται κανείς από το κέντρο (Αθήνα)<br />GB: Ανύπαρκτη<br />CY: Προτιμήστε ηλικίες πάνω των 40. Συνοδεύεται από γλυκά του κουταλιού και ριφρέσμεντς.</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><br /><br />Κουζίνα<br /></span><span style="font-size:130%;">GR: Πολύ καλή και διάσημη.<br />GB: Ανύπαρκτη<br />CY: Άριστη και αδικημένη<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Διασκέδαση</span><br />GR: Καθημερινή πραγματικότητα<br />GB: Μία τρέλα στην οποία παρασύρεσαι άνευ όρων λόγω έλλειψης ήλιου. Πάντα συνοδεύεται από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, σεξ, ντραγκσ, ξύλο, αίματα και εμετούς όπου σταθείς και όπου βρεθείς (αυτό ισχύει και για το σεξ).<br />CY: Ποιος ήρθε?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Μέσα Μαζικής Μεταφοράς<br /></span>GR: Αριστοκράτες ταξιτζήδες. Το καλύτερο μετρό του κόσμου. Υπερηχητικά λεωφορεία γραμμής και τραμ που σκοτώνουν!!<br />GB: Ακριβής και ακριβή<br />CY: Ποιος ήρθε?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Jogging</span><br />GR: Συνήθως πραγματοποιείται πίσω από ένα λεωφορείο ή ένα...μανούλι.<br />GB: Ρουτίνα πρωινή. Συνηθίζεται κυρίως στο Λονδίνο κατά τις 6-7 το πρωί.<br />CY: Ποιος ήρθε?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Φοιτητική ζωή</span><br />GR: Ατελείωτη<br />GB: Ακριβή και υπέροχη<br />CY: Ποιος ήρθε?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Προτεραιότητες</span><br />GR: Διασκέδαση.<br />GB: Μπύρες<br />CY: Λίρες<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Οικογενειακή κατάσταση</span><br />GR: Το σιδηρούν κιγκλίδωμς της επί χρήμασι εκδιδομένης γυναικώς<br />GB: Όλοι χωρισμένοι<br />CY: Όλοι παντρεμένοι<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Πολιτισμός</span><br />GR: Φάνη Πάλη Πετραλιά<br />GB: Κλέφτες απολίτιστοι θέλουμε τα μάρμαρά μας πίσω<br />CY: Τουρλού<br /><br /><span style="font-weight: bold;"> Μαλλιά</span><br />GR: Όλων των ειδών και ποικιλιών<br />GB: Κυρίως κόκκινα στο κεφάλι και αόρατα στο υπόλοιπο σώμα<br />CY: Σχεδόν πάντα μαύρα και ορατά από το διάστημα σε όλο το σώμα<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Απεργίες</span><br />GR: Naturally!!!<br />GB: Ποτέ όμως!!!<br />CY: Δεν ξέρω<br /><br />Ξ<span style="font-weight: bold;">ένες Γλώσσες</span><br />GR: Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά<br />GB: Ποιος ήρθε?<br />CY: Κυπριακά, Ρώσικα, Ελληνικά, Αγγλικά</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-7068441320639504900?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-87464477036740589772007-11-05T13:07:00.000+02:002007-11-05T14:25:48.079+02:00Είναι μερικές φορές που με πιάνει το θρησκευτικό μου κι επισκέπτομαι εκκλησίες. Συνήθως υπάρχει κάποιος λόγος. Μπορεί ας πούμε να είναι Πάσχα ή να παντεύεται κάποιος φίλος. Ή μπορεί όπως τώρα να θέλω να παρακαλέσω το Θεό να κάνει το αφεντικό μας να πάρει τα χρήματα για ένα ερευνητικό πρόγραμμα έτσι ώστε να μη χρειαστεί να ψάχνω πάλι για δουλειά. Η αδερφή μου που ξέρει από αυτά τα θέματα μου είπε ότι η εκκλησία και η Θεία Κοινωνία δεν είναι μαγικά βότανα. Δηλαδή...πρέπει αν είσαι πνευματικά προετοιμασμένη και όχι να περιμένεις να πραγματοποιηθούν οι προσευχές σου γιατί μία Κυριακή πήγες στην εκκλησία ή κοινώνησες.<br /><br />Πνευματικά προετοιμασμένος σημαίνει πολλά σύμφωνα με την αδερφή. Πρέπει να απελευθερωθείς από τα πάθη. Και αυτά, λέει, δεν είναι απαραίτητα σχετικά με το φαί!! Με άλλα λόγια η νηστεία δεν είναι μόνο το να μη φας κρέας και τυρί!!! ...Δεν μπορείς να γίνεσαι κουρούπελο Σάββατο βράδυ ή να φλερτάρεις γκομενάκια στις καφετέριες και στα κλάμπ και μετά να πηγαίνεις να κοινωνας. Επίσης, λέει, πρέπει να βγάλεις τις κακές σκέψεις και να είσαι ήρεμη μέσα στον οίκο του Θεού.<br /><br />Το θέμα είναι ότι....το αφεντικό αυτή την εβδομάδα περνάει από συνέντευξη για να αποφασηστεί το αν θα πάρει τη χρηματοδότηση. Οπότε είπα...να προσπαθήσω να γίνω πιστή και να πάω στην εκκλησία. Το πρώτο requirement της νηστείας εξανεμίστηκε τσακ μπαμ γιατί το Σάββατο κανονίσαμε με παρέα να πάμε για μάσα στη Λάρνακα. Και δεν μπόρεσα να αντισταθώ στο μοσχάρι με σάλτσα από ροκφόρ!!! ΣΑΠΙΛΑ. Πάει αυτό. Δεν πειράζει, δε θα κοινωνήσω. Έτσι κι αλλιώς, και τα ξύδια μου κατέβασα, και τη Ζ. μπινελίκωσα για το στήσιμο που μας έριξε, και αμαρτωλές σκέψεις έκανα για εκείνο το ψηλό αγόρι με τα μάτια τα μελιά. Πάει και το το requirement για τις "κακές" σκέψεις. Που για μένα δεν είναι κακιά σκέψη το να θες να βάλεις κάτω κάποιον και να του μάθεις προπαίδεια. Αλλά οκ, ας μην το κάνουμε θέμα.<br /><br /><br />Με μισοξεβαμμένη μάσκαρα, με μαύρους κύκλους από το ξενύχτι, παρά την έλλειψη Κυριακάτικης (εκκλησιαστικής) γκαρνταρόμπας σηκώθηκα η πιστή να πάω στην εκκλησία μετά από 4 ώρες ύπνο. Πήγα στις 8.40. Καλά είναι. Δεν είναι ούτε αργά ούτε νωρίς. Εξάλλου...κι άλλος κόσμος κατέφθανε εκείνη την ώρα. Τέλος πάντων, μπήκα μέσα, έριξα τον οβολό μου (όχι πάνω από 30 σέντς μιας και είμαι εναντίον του θεσμού ταύτου ιδίως όταν η Κυπριακή εκκλησία είναι χεσμένη στο τάλιρο) και πήγα να σταθώ όρθια πίσω από μία κυρία που επίσης στεκόταν όρθια πίσω από μία κυρία η οποία επίσης στεκόταν ....κτλ κτλ. Όλες οι καρέκλες της εκκλησίας ήταν κατηλλημένες από κοπέλες των 60+ και εγώ δεν είχα καμία ελπίδα (ούτε διάθεση) να ενταχτώ στην παρέα.<br /><br />Δεν είχαν περάσει 10 λεπτά (που φάνηκαν σαν αιωνιότητα) και αρχίζω να νοίωθω μία πίεση στον κώλο. Ένας αγκώνας, μία τσάντα και μία γριά προσπαθούσαν να με αναγκάσουν να κάνω άκρη για να περάσουν!!! Μα κυρά μου....πού πας? Θέση να κάτσεις δεν έχει. Η εκκλησία δεν τελείωσε. Τραβάς κάποιο ζόρι πρωί πρωί? Έλα όμως που αυτές είναι προπονημένες. Ξέρουν και πώς να σε πιέσουν, και πώς να σε εκτοπίσουν παρά τη θέλησή σου και δεν κωλώνουν να σου την πουν κι από πάνω. Κάνω άκρη λοιπόν χωρίς να το θέλω, και αφού με προσπερνάει αντικανονικά έρχεται να σταθεί μπάστακας μπροστά μου!!! Περνώντας δε από δίπλα μου γυρνάει και μου λέει: κάτσε στην άκρη κόρη να μην κλείνεις το διάδρομο!!!!!!<br /><br />Δεν ήθελα πολύ για ν' αρχίσω τα καντήλια από μέσα μου. Ήμουν άυπνη και με ολίγον τι hung over. Δε σέβονται τίποτα πια!! Μωρή κωλόγρια να πας να κάτσεις στη θέση σου. Θα το προλάβεις το αντίδωρο και θα πάρεις και δεύτερο. Μα για όνομα!! Να θες να αγιάσεις και να έχεις την κάθε κυράτσα να σε κρίνει γιατί στέκεσαι εκεί που στέκεσαι, γιατί σταυρώνεις τα πόδια σου, γιατί φοράς τζην, γιατί χασμουρίεσαι, γιατί δεν ξέρεις πότε να σηκώνεσαι και πότε να κάθεσαι . Άντε τράβα να κάνεις χαλάουα στο μουστάκι σου κυρά μου και σταμάτα να παριστάνεις τον καμπόσο. Μπορεί να μην ξέρω πολλά από εκκλησία αλλά τουλάχιστον ήρθα!!<br /><br />Το άλλο πού το πας? Δεν είχε καεί το κεράκι μου πάνω από 10 λεπτά με ένα τέταρτο, και φουφ βλέπω την άλλη αργόσχολη μανδάμ να σβήνει αυτό και άλλα τόσα και να τα πετάει στον κάλαθο. Κυρά μου...σε διόρησε κανείς άνεμο? Εσύ δηλαδή τώρα τί ζόρι τραβάς? Και χώρο να μπουν άλλα κερία έχει, και αυτά που έσβυσες είναι ακόμα πολύ μεγάλα. Αν βαριέσαι...μέτρα προβατάκια. Τα νεύρα μου!!! Άλλη φορά θα το κρατάω το κερί σαν λαμπάδα. Και αν πάει καμία να μου το σβήσει θα πέσει χαστούκι!!!<br /><br />Γενικά φίλες και φίλοι, σε κάθε εκκλησία υπάρχει τουλάχιστον από μία γριά καμικάζι και άλλη μία γριά Μπάτρης που σβήνει κεριά (μερικές φορές είναι γέρος). Το σύστημά της γριάς καμικάζι είναι πάντα το ίδιο. Σπρώξιμο μέχρι να υποχωρήσεις . Η ήττα σου αναγνώστη είναι πάντα σίγουρη. Δεν πα να 'χεις ανοίξεις τα πόδια σου σε position deux για ευστάθεια, δεν πα να είσαι 2 μέτρα και 200 κιλά, η γρία θα σε μετατοπίσει και θα σε προσπεράσει κι εσένα και όλους τους μπροστινούς, για να σταθεί μπροστά μπροστά και να πάρει ΠΡΩΤΗ το αντίδωρο. Απλά δέξου το γεγονός. Όσο για την γριά Μπάτρη, αυτή είναι σίγουρη ότι συμβάλλει στην ομαλή διεξαγωγή της Λειτουργίας και μην παραξενευτείς αν το δεις και στο βιογραφικό της<br /><br />"Εθελοντική εργασία 1821-παρόν: σβύσιμο κεριών" <br /><br />Όπως και να 'χει εμένα με κάνουν να χάνω και το τρίτο στοίχημα περί εσωτερικής γαλήνης στον οίκο του Θεού. Δε με βλέπω να κοινωνώ για πολύ καιρό ακόμα. Θέλω πολλ'η δουλειά ακόμα, μου το πε και ο δάσκαλος οδήγησης!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-8746447703674058977?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-19354817574279597922007-10-05T13:30:00.000+03:002007-10-05T14:54:51.523+03:00Λυπάμαι που σας άφησα να κρέμμεστε στο κενό φίλες τριαντάρες. Ελπίζω να ακολουθήσατε τις προσωρινές συμβουλές μου από το προηγούμενο ποστ. Αν όχι τότε χχχοοουιιιιιιιιιτ ΦΤΟΥ σας!!!<br /><br />Λοιπόν ξεκινάμε με μία ανακεφαλαίωση του προβλήματος για να θυμηθούμε τα σημαντικότερα σημεία του. Σε ένα μεγάλο δείγμα ασθενών οι οποίες ήταν γύρω στα 30, ανύπαντρες και μορφωμένες, παρατηρήθηκε/διαπιστώθηκε: ακατάπαυστη μανία για μονόλογο (παραλογοδιάρροια όπως λέγεται στην ψυχολογία) , παντελής έλλειψη σταρχιδισμού, αυξημένη απελπισία, παρατεταμένη γκρίνια, όρεξη για μαγείρεμα, βουλιμικές τάσεις, σουπερσονική φωνητική διάσταση, ένδυση στα πρότυπα της Σχολής Λουκά και τέλος διεσταλμένες κόρες!!!! Το δείγμα των παθουσών (δεν ξέρουμε καλή γραμματική και σόρρυ) μελετήθηκε τόσο στο φυσικό του περιβάλλον όσο και μέσα στο εργαστήριο όπου οι ερευνητές το κλείδωσαν σε ένα άδειο δωμάτιο και παρατήρησαν τις αντιδράσεις για 2 ώρες. Κανένα ζώο δεν υπέστη παραπανήσια βλάβη ή κακοποίηση απ' όση της άξιζε.<br /><br />Τα συμπεράσματα της επίπονης μελέτης συνοψίζονται στα εξής. Οποιαδήποτε γυναίκα, όσο φυσιολογική και αν έχει γεννηθεί, στα 30 χρόνια της ζωής της δύναται να παρουσιάσει τα παραπάνω συμπτώματα. Αυτά οφείλονται στην καταπίεση του ατόμου από το οικογενειακό και άλλο (π.χ. διαγαλαξικό) περιβάλλον όταν το άτομο δεν νυμφέυεται πριν τα 30. Υπάρχει ένα μεγάλο λάθος αυτών που πιστεύουν ότι το να νυμφευτούν σε μικρή ηλικία τις κατατάσει στην κατηγορία των νυμφομανών. Αυτοί οι φόβοι καλό είναι να κόβονται από την εφηβική ηλικία. Κάνε σεξ και εκτρώσεις, απ' τη νόσο να γλιτώσεις.<br /><br />Το κατηχητικό καθώς και η έλλειψη μουσικής παιδείας παίζουν ουσιαστικό ρόλο στην δημιουργία γεροντοκορισμού στα τριάντα. Πολλές φορές η κατήχηση παρεξηγείται από τη νέα που αναζητά τη φώτηση με αποτέλεσμα όχι μόνο να παρθενήζει αλλά και να φαραντουρίζει. Όταν το παιδί δεν συμμετέχει από μικρό σε παιδικές χορωδίες, αναπτύσσει ωραιοπαθητικά αποθημένα με την ίδια του τη φωνή. Έτσι παρατηρείται το σύνηθες φαινόμενο του σπασαρχιδισμού μετά τα 30 κατά το οποίο η νεαρά μιλά ασταμάτητα μόνο και μόνο για να ακούει την φωνή της. Η τελική φάση του σπασαρχιδισμού είναι η σουπερσονική νότα και η παραλογοδοιάρροια κατά την οποία, όπως λέει και ο όρος, ο ασθενής ανεξέλεγκτα λέει (και γράφει) μαλακίες.<br /><br />Το άγχος και η μιζέρια που δημιουργούν η κατήχηση και η έλλειψη νυμφομανίας από τη μικρή ηλικία, έχουν σαν αποτέλεσμα να μην αναπτύσσεται σωστά στον οργανισμό η ορμόνη σταρχιδίνη. Αυτό οδηγέι το άτομο σε μία μόνιμη κατάσταση υστερίας η οποία οδηγεί σε απελπισία, γκρίνια, αϋπνία, διεσταλμένες κόρες, πρησμένες γάμπες και σε ακρέες περιπτώσεις μπορεί να επιφέρει και θάνατο.<br /><br />Τέλος, ένα από τα συμπτώματα που παρατηρήται σε αυτή την ασθένεια των τριάντα είναι η υπερβολική αγάπη για γάτες και η στροφή προς το χόμπυ της μαγειρικής. Το άτομο νοιώθει ανύμπορο να διοχετεύσει την αγάπη και την ενέργειά του κάπου (λόγω έλλειψης συντρόφου-συζήγου-θύματος) κι έτσι χύνεται με μανία στην δημιουργία γαστρονομικών εμπνεύσεων για την ίδια καθώς και για τα αμέτρητα γατιά που μαζεύει από τους δρόμους. Πολλές φορές τα δύο χόμπυ αναμειγνύονται και τότε έχουμε το φαινόμενο της γάτας πανέ. Σε καμία από τις περιπτώσεις που μελετήθηκαν η ασθενής δεν αγάπησε κάποι ψάρι.<br /><br /><br />Οι έρευνες για την πάταξη αυτού του φαινομένου είναι ακόμα σε αρχικά στάδια αλλά υπάρχουν θετικά αποτελέσματα. Η μεγαλύτερη πρόοδος μετρήθηκε ευθύς αμέσως μετά την ανακάλυψη και διοχέτευση στην αγορά, της ουσίας <a href="http://phacemol.blogspot.com/">σταρχιδική φακεμόλη</a> που παράγεται στα εργαστήρια της ΦΑΚΟΛ από τον λαμπρό επιστήμονα, φίλο, σύζηγο και εραστή Σταρ Φακ. Αυτό το φάρμακό υπάρχει σε χαπάκια και σε διαλυόμενα δισκία (φίζι) και σύντομα θα βγει και σε ενέσιμο διάλυμα για ταχύτερη δράση.<br /><br /><br />Σημαντικό είναι επίσης το συχνό και άφθονο σεξ με στυλ και φαντασία. Δεν έχει σημασία αν είναι με δύο παρτενέρ ή με ένα ή ακόμα και με κανένα. Δεν έχει σημασία αν είναι πρόστυχο, σεμνό, παράνομο και προκλητικό. Αρκεί να μην είναι βαρετό και ανοργασμικό. Φίλες μου σταματήστε να αρνείστε τη φύση σας. Αλλάξτε τον τρόπο που φοράτε τις μακρυές φούστες. Τραβήξτε τες λίγο πιο πάνω και αφήστε να φανεί και λίγο μπούτι. Δεν θα παντρευτείτε αν δεν ανοίξετε τα πόδια σας.<br /><br /><br />Τέλος, για να σταματήσει αυτό το μαρτύριο της γάτας, σας παραπέμπουμε στο να αγοράσετε ένα ενυδρείο. Η ενασχόληση με τα ψάρια είναι πολύ δημιουργική και σας κάνει να ξεχνάτε τις γάτες. Επίσης, καλό είναι να προμηθευτείτε φυλλάδια με τα deliveries εστιατόρια της γειτονιάς σας έτσι ώστε να σταματήσετε να χάνετε το χρόνο σας μαγειρεύοντας. Με αυτό τον τρόπο αυξάνεται κατά πολύ η πιθανότητα πεταχτής με κάποιο delivery boy.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-1935481757427959792?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-31198968875150725802007-10-02T15:42:00.000+03:002007-10-02T15:43:06.298+03:00Αυτή την τελευταία εβδομάδα έχω γράψει 2 ποστ και τα έχω σβύσει. Τα έγραψα απλά για να γράψω κάτι και όταν τα διάβασα ξανά με έπιασε αναγούλα. Έχασα το βαβαβούμ μου. Το je ne sais quoi μου. Τί μου συμβαίνει? Φταίει το κρέας που έφτιαξα εχτές? Ή τα μπιφτέκια που έφτιαξα προχτές? Και μιας και το 'φερε η κουβέντα....<span style="color: rgb(255, 0, 0);">.από που και ως πού ΕΓΩ μαγειρεύω</span>? Ποτέ δεν το έκανα αυτό!! Και το χειρότερο? Ναι!!! Μου άρεσε που μαγείρεψα!! ΘΕΕ ΜΟΥ!! Τί μου συμβαίνει? Αυτό το άθλημα δεν το έβρισκα ΠΟΤΕ ενδιαφέρον. Και δεν έφτανα ποτέ παραπέρα από ένα κομμένο δάχτυλο και μία καμμένη κατσαρόλα? Πώς έφτασα σε αυτή την παρακμή?<br /><br /><br />Βγήκα βόλτα με μία φίλη. Αυτή η φίλη είναι ο ορισμός του σπασαρχιδισμού. Παλιά φημιζόμουν για την ηρεμία μου και την ήσυχή μου φύση!! Από τότε που γνώρισα την κοπελιά, έχω αποκτήσει 2 πρησμένα αρχίδια και νεύρα τσατάλια. Οι έξοδοί μας περιορίζονται πάντα σε ένα μονόλογο αιδοίου (όχι του δικού μου) και οι το θέμα είναι πάντα η καταραμένη φτώχια, μιζέρια, ο μαλάκας πρώην της και η μίζερη ζωή της. Γύρισα σπίτι εκνευρισμένη και έφαγα ένα κουτί μπισκότα για να ηρεμήσω!! (ναι με σοκολάτα)<br /><br />Μετά το βουλιμικό επεισόδιο ακολούθησε τηλέφωνο. Με πήρε κάπια άλλη από εκείνες που γουστάρουν να μιλάνε πολύ στο τηλέφωνο και να αναλύουν όλα όσα έχουν συμβεί στην ημέρα τους. Έτσι, βρέθηκα και πάλι σε μία κατάσταση να κάθομαι να ακούω εντελώς ανούσια πράγματα για το πόσα τσιγάρα κάπνισε, τί ώρα ξύπνησε, πόσες ώρες περίμενε το λεωφρείο, πόσο της τη σπάει η τάδε, πόσες φορές τσακώθηκε με τη μάνα της, τί είδε στην τηλεόραση, τί τάισε το γάτο της.............................<br /><br /><br />Και τότε έφαγα φλασιά. Γάτος......υπερβολική αγάπη μίας γυναίκας με μία γαλή....ΓΕΡΟΝΤΟΚΟΡΙΣΜΟΣ....ανύπαντρη 30αρα!!<br /><br /><br />Τί κοινό έχουν μία υστερική γυναίκα που μιλάει για ώρες στο τηλέφωνο για μαλακίες, με μία υστερική γυναίκα που μιλάει για ώρες μόνη της για μαλακίες και μία κουκλάρα πανέξυπνη γυναίκα που ξαφνικά άρχισε να γουστάρει το μαγείρεμα (αυτή η τελευταία είμαι εγώ για όσους δεν το 'πιασαν)?????????????????? Είναι και οι τρεις γύρω στα 30 και είναι ανύπαντρες!!!!!!<br /><br />Αυτό είναι το κλειδί του μυστηρίου. Τα 30!!! Δεν είναι αργύρια. Είναι χρόνια ζωής. Όταν η γυναίκα φτάσει στα 30 και δεν έχει παντρευτεί τότε αρχίζει μία δίχως προηγούμενο παρακμή. Όχι, δεν πέφτει το βυζί, αυτό παραμένει εκεί...στητό και ωραίο. Απλά γίνεται σπαστικιά!!! ..........Το μητρικό φίλτρο ξυπνάει ξαφνικά, ενώ οι γύρω αρχίζουν το ασταμάτητο σπρώξιμο για να βρεθεί επειγόντως γαμβρός!! Οι δικοί της, της θυμίζουν τόσο συχνά το ότι πρέπει να παντρευτεί γιατί όλες οι φίλες της παντρεύτηκαν, που το μυαλό της αρχίζει και παίρνει στροφές. Τόσες πολλές στροφές που σιγά σιγά αρχίζει και διαλύεται με τη φυγόκεντρο. Και τότε αρχίζει και τα χάνει η κοπέλα. Αρχίζει και βλέπει τις γάτες ως μέλλοντες συζήγους και τη μαγειρική ως ένα χόμπυ που όμοιό του δεν υπάρχει. Οι σκέψεις της πλυμμηρίζουν τον ελάχιστο εγκέφαλο που έχει μείνει και με βία πιέζουν προς τα κάτω για να βγουν. Η πίεση αυτή ζητά εκτόνωση η οποία γίνεται από το στόμα. Η δυνατότητα ελέγχου αυτής της διάρροιας από το στόμα είναι από ελάχιστη ως μηδενική.<br /><br />Φίλες μην απελπίζεστε. Η διάγνωση έγινε (μόλις την έκανα εγώ). Τώρα θα ψάξω να βρω και θεραπεία. Προς το παρόν προσπαθήστε να εισπνέετε από τη μύτη, να εκπνέετε από το στόμα και όταν νοιώθετε.....περίεργα......... να αγγίζεστε. Αυτές είναι προσωρινές συμβουλές μέχρι να έρθω με τη λύση στο πρόβλημά μας!! Επίσης αν νοιώθετε μεγάλη ανάγκη να μιλήσετε σε κάποιον.....................................................................................<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ΜΗ ΜΟΥ ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΕΤΕ</span>!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-3119896887515072580?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-124605037147597022007-09-18T15:21:00.000+03:002007-09-19T12:12:12.614+03:00Ήταν Άνοιξη και τα λουλούδια είχαν αρχίσει να ανθίζουν με γρήγορους ρυθμούς. Το πανεπιστήμιό μας ήταν μία οπτασία. Το γκαζόν πράσινο πράσινο, τα λουλούδια ανθισμένα, τα μαμούνια επιθετικά, ο καιρός σχεδόν ζεστός και τα πουλάκια στις μεγάλες τους...παύλες να μας παίρνουν τα αυτιά από τις 5 το πρωί. Ήμουν στο πρώτο μου έτος της Φυσικής και δεν είχα καθόλου θάρρος μιας και τα Αγγλικά μου ήταν χάλια (I don't speak England).<br /><br />Εκείνη την περίοδο είχαμε να φτιάξουμε ένα πρότζεκτ ομαδικό. Είχαμε χωριστεί σε 4-5 ομάδες των 5 ατόμων και έπρεπε να βρούμε ένα θέμα που να μας αρέσει (σχετικό με τη φυσική φυσικά) και να το αναπτύξουμε και να το παρουσιάσουμε μπροστά στους συμφοιτητές μας. Η ομάδα μου αποτελούταν από εμένα, έναν Άγγλο που του άρεσαν οι μπάφοι, ένα Γερμανό απόγονο του Αϊνστάιν αλλά σε όμορφο, μία Αγγλιδούλα (αυτό που λέμε..the thing) και το Γιάννη που ήταν γκεστ σταρ αφού δεν είχε πατήσει στα μαθήματα πάνω από 3 φορές (μου λείπεις Γιαννάκη). Το θέμα που ΝΟΜΙΖΑΜΕ ότι μπορούσαμε να αναπτύξουμε ήταν το "What travels at the speed of light?" δηλαδή το ακατόρθωτο!! Ξέρετε πώς είναι οι πορωμένοι επιστήμονες. ....σαν κι εμάς.<br /><br /><br />Εμείς έπρεπει πρώτα να κάνουμε ένα μίτιγκ για να σπάσουμε το θέμα σε 5 κομμάτια και να αποφασήσουμε τί θα κάνει ο καθένας. Λόγω καλοκαιρίας, είπαμε να βρεθούμε έξω από τη βιβλιοθήκη, στο γκαζόν!! Η βιβλιοθήκη ήταν ακριβώς στο κέντρο του Κάμπους . Ο καιρός καλός, το γκαζόν στεγνό, εμείς νέοι και ευλύγιστοι....κάτσαμε κάτω οκλαδών?! Γύρω μας ήταν όρθιοι, καθηστοί και ξαπλωμένοι πολλοί άλλοι φοιτητές που βγήκαν σαν τα σκουλήκια μετά τη βροχή για να βοσκήσουν!<br /><br /><br />Η πρωταγωνήστριά/ρόμπα της ιστορίας φορούσε τότες κάτι ψιλοτάκουνες μπότες που έφταναν λίγο πάνω από τον αστράγαλο και κούμπωναν με φερμουάρ. Τις είχα αγοράσει επειδή ήθελα να το παίξω αξιογάμητη γκόμενα.....Η συζήτηση κράτησε γύρω στη μισή ώρα με 45 λεπτά. Τί είπαμε δεν το θυμάμαι. Από τα χρόνια τα σχολικά μου είχε μείνει η νοοτροπία να κοιμάμαι με ανοιχτά μάτια όταν κάτι δεν το καταλαβαίνω. Δεδομένου ότι η συζήτηση δεν γινόταν στη μητέρα γλώσσα, δεν την καταλάβαινα....άρα ήμουν αλλού.<br /><br /><br />Όταν επιτέλους τελειώσαμε ήρθε η ώρα να σηκωθούμε από το γκαζόν. Οι νέοι και ευλύγιστοι συμφοιτητές μου σηκώθηκαν ευθύς και προσπάθησα να τους μιμηθώ κι εγώ!! Αμέσως μόλις σηκώθηκα ένιωσα...ότι δεν ένοιωθα τα πόδια μου...και πριν το καταλάβω γκρεμίστηκα στο γκαζόν!! Οι συμφοιτητές με κοίταξαν σαστισμένοι και με ρώτησαν αν είμαι καλά!! Εγώ, κόκκινη σαν τομάτα τους είπα ναι (γιές γιές) και προσπάθησα να σηκωθώ χωρίς να νοιώθω όμως τα πόδια μου. Κάποιος μου προσέφερε χέρι βοηθείας αλλά με το που σηκώθηκα ξανάπεσα ανίκανη να ελένξω τα πόδια μου! Αυτό ήταν φίλες και φίλοι!! Εγώ η (γουόναμπι) αξιογάμητη φοιτήτρια με τις fuckmeboots είχα γίνει ρεζίλι εκεί ...μπροστά σε όλους τους φοιτητές του παν/μίου! Και χειρότερα..δεν μπορούσα να σηκωθώ για ένα πεντάλεπτο μέχρι να επανέλθει το αίμα στα πόδια μου από τις σφιχτές μπότες!! Έτσι, οι συμφοιτητές έφυγαν κι εγώ έμεινα στο γκαζόν φυτεμένη!! ΦΑΚ!!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/RvDnrmh6I9I/AAAAAAAAAE0/hSLnAdpC8_8/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/RvDnrmh6I9I/AAAAAAAAAE0/hSLnAdpC8_8/s400/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5111840313328673746" border="0" /></a><br /><br />Από τότε φοράω επίπεδα αθλητικά και σταμάτησα να το παίζω γκόμενα!! Φυσικός είμαι....δεν είμαι τίποτα άλλο!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-12460503714759702?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-66982752724859834072007-09-11T14:14:00.001+03:002007-09-11T14:57:26.573+03:00Εδώ στα μπλόγκια, όπου τα λέμε και τα γράφουμε όλα, θέλω να σας εκμηστυρευτώ ένα προβληματάκι που έχω!!<br /><br />Έχω αγοράσει για πρωινό κάτι Kellogs All Bran που έχουν μερικές νυφάδες επικαλλυμένες με σοκολάτα. Τα πρωινά δε συνήθιζα να τρώω μπρέκφαστ, αλλά τώρα έχω αρχίσει και τρώω...μιας και η δουλειά που κάνω με κουράζει. Τρώω λοιπόν (όχι κάθε μέρα) από ένα μπολάκι Ολ Μπραν με γαλατάκι λάιτ. Αυτά τα Ολ Μπραν είναι για να κινούν το εντεράκι.... Εγώ τα πήρα για να τα δοκιμάσω και όχι γιατί έχω πρόβλημα. Δόξα το Θεό, το σύστημα λειτουργεί καλά παρά τις κακουχίες που έχει περάσει.<br /><br /><br />Την <span style="font-weight: bold;">πρώτη</span> φορά που τα έφαγα, ήταν Κυριακή και ήμουν σπίτι. Δεν παρατηρήθηκε τίποτα το περίεργο.<br />Τη <span style="font-weight: bold;">δεύτερη</span> φορά που τα έφαγα ήταν καθημερινή και αμέσως μετά έπρεπε να πάω στη δουλειά μου! Αρχικά (τις πρώτες 3-4 ώρες) δεν παρατηρήθηκε τίποτα το περίεργο. Όταν όμως έφαγα το μεσημεριανό μου σάντουιτς (ο ρούμης του γραφείου το λέει σνακ) τότε τα πράγματα έγιναν σοβαρά επικύνδηνα και......άβολα!!<br />Την <span style="font-weight: bold;">τρίτη</span> φορά που τα έφαγα παρατηρήθηκε πάλι το ίδιο πρόβλημα.<br /><br /><br />Παρατήρησα μία απίστευτα ενοχλητική και έντονη μετακίνηση αέριων μαζών στο στομαχάκι χαμηλά ...και πιο χαμηλά....μπρος και όπισθεν. Μαθημένο το βουνό στα χιόνια ξέρει τί να κάνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Σφίγγεις τους πόψιδες (όπως έλεγε και η δασκάλα του χορού μας) , μέσα η κοιλιά, έξω το στήθος (άσχετο αλλά έτσι πρέπει να είναι η πόζα μίας μπαλαρίνας) και έτσι αποφεύγεις ενοχλητικούς θορύβους και άσχημες οσμές. Έτσι κι έκανα. Αυτή τη μέθοδο συνήθως εφαρμόζω και πιάνει!!<br /><br /><br />ΑΛΛΑ αυτή τη φορά τα πράγματα δεν ήταν σαν άλλες φορές. Τα αέρια είχαν πολύ κινητική ενέργεια με αποτέλεμα να εκτονώνονται no matter how hard I was squeezing!! Δεν μου έχει ματασυμβεί κάτι τέτοιο. Μη φανταστείτε καμία εκκωφαντική έκρηξη!!! Όοοχι ... μιλάμε για μικρές ... παραπονιάρες και άοσμες. Αλλά .... πάραυτα ενοχλητικές!! Ιδίως όταν στο γραφείο υπάρχουν και άλλοι και αυτοί οι άλλοι έχουν φέρει εκείνη τη στιγμή τα αδέρφια τους που είναι φοβερά γκομενάκια!<br /><br /><br />Σήμερα <span style="font-weight: bold;">(τέταρτη</span> φορά) μου συμβαίνει ακριβώς το ίδιο σκηνικό!! Θα μου πείτε...Χριστιανή μου πας γυεύωντας!! Μα το πρωί....λειτούργησε το εντεράκι μιά χαρά.....τώρα τί σκατά θέλει?<br />Και ΟΧΙ δε θέλω να πάω τουαλέτα! Δε νοιώθω την ανάγκη. Αλλά το πρόβλημα είναι κάπως σοβαρό γιατί σε λιγάκι πρέπει να πάω να δω το αφεντικό. Και θα πρέπει να κλειστώ στο γραφείο του μαζί του και ίσως και να κάτσω δίπλα του για να συζητήσουμε για ένα πρόγραμμα που γράφουμε. Oh dear God!! What am I gonna do? <br /><br />Φελό δε βάζω. Είναι επικύνδινος. Ευτυχώς που δεν έχω βήχα και κάπως ελέγχεται η κατάσταση!! Φανταστείτε τώρα όμως τί στιγμές ζει η Λευκωσία με την Nobody να κλάνει ασύστολα και να οδηγεί ελεύθερα!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-6698275272485983407?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-40043303752190937972007-09-06T10:14:00.000+03:002007-09-06T13:19:08.333+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;">-</span><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >Καλημέρα σας κε Χ. Αποφάσησα να ξεκινήσω τώρα μαθήματα οδήγησης. Θα έρθετε σήμερα να με πάρετε?</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> -Σήμερα είμαι πνιγμένος. Θα έρθω Τετάρτη. Πού να σε βρω?</span><br /><span style="font-family:times new roman;"> -</span><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >Στη δουλειά μου!</span><br /><span style="font-family:times new roman;">- Οκ 4 να είσαι έτοιμη και αν έχεις </span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;">μαζί σου τη μαθητική άδεια.</span> <span style="font-family:times new roman;"><br />-</span><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >Γουιιιιιιιιιιι (τούμπες)<br /><br /></span> <span style="font-family:times new roman;">Εχτές ήταν μεγάλη μέρα για τη Νόβοδι. ΞΕΚΙΝΗΣΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΔΗΓΗΣΗΣ!!!!! Γουιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;">ιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι</span> <span style="font-family:times new roman;">Τρέμετε Λευκωσιάτες και Λευκωσιάτισσες. Αυτούς που αγαπώ τους προειδοποίησα για να εξαφανιστούν εγκαίρως. Οι υπόλοιποι you are going down with me.</span> <span style="font-family:times new roman;"><br /><br />Το πρώτο μάθημα ήταν ένα σοκ (για την κοινωνία ολόκληρη). Ο δάσκαλος καθόταν στη θέση του συνοδηγού. Ένα παιδί, νεαρό στην ηλικία, καθόταν στα πίσω καθίσματα (πόσα μπουμπούκια αντέχει να κλάψει πια αυτή η Κύπρος). Το αυτοκίνητο ήταν δίπορτο. ....Η μόνη θέση που ήταν ελεύθερη ήταν τ</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;">ου οδηγού!! Κι εγώ έπρεπε να κάτσω κάπου. Πού? (Δε θέλω προστυχιές!) Με ανάγκασαν κι έκατσα στη θέση του οδηγού. Μα ο οδηγός δεν ξέρει κα</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;">ν ποιό είναι το γκάζι και το φρένο. Και κανένας δε με προειδοποίησε ότι θα με έβαζαν κατεθείαν στο τιμόνι. Κι εγώ ήθελα .....χρόνο να συνηθήσω την ιδέα. Να κάνω τη γίογκα μου, να φτιάξω το μαλλί μου, να πάρω τις αναπνοές του τοκετού, να βάλω το κραγιονάκι, να ρευτώ...ξέρετε τώρα.</span> <span style="font-family:times new roman;"><br /><br />-Αυτό είναι το δεξί φλας, αυτό το αριστερό, κι έτσι κλείνει. Με το καθρεφτάκι σου μπορείς να δεις? Πάτα το κλάτς να δεις αν φτάνεις.<br /></span> <span style="font-family:times new roman;">-</span><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >Τί να δω? Ποιο κλατς? Τί να φτάσω?<br /></span> <span style="font-family:times new roman;">-Φτιάξε το καθρεφτάκι για να βλέπεις πίσω και το κάθισμά σου για να φτάνεις να πατάς τέρμα το κλατς.</span> <span style="font-family:times new roman;"><br />-</span><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >Δε νομίζετε ότι παρατράβηξ</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >ε το αστείο? Εγώ δεν ξέρω να οδηγώ. Και τώρα ο δρόμος είναι γεμάτος με αυτοκίνητα. Να κάτσω πίσω καλύτερα να οδηγήσετε εσείς? Και μετ</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >ά πάμε σε ένα απομονωμένο μέρος να τα βρούμε!</span><br /><span style="font-family:times new roman;">-Ξεκίνα!</span><br /><span style="font-family:times new roman;">-</span><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >Ααααααααααααααααααααααααααααααααααααα Θέλω τη μαμά μου.</span><br /><span style="font-family:times new roman;">-Μη φοβάσαι. Πατάς απαλά το γκάζι και αφήνεις το κλατς.</span><br /><span style="font-family:times new roman;">-</span><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >Γιατί?</span><br /><span style="font-family:times new roman;">-Για να μην κάνει το αυτοκίνητο έτσι όπως κάνει τώρα! Βάλε φλας. Ωραία και τώρα στρίψε το τιμόνι σου και πάτα γκάζι. Και τώρα βάλε δευτέρα.<br /></span> <span style="font-family:times new roman;">-</span><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >......(το σκατό στην κάλτσα)....</span><br /><span style="font-family:times new roman;">-Όχι έτσι. Πάτα κλατς όταν αλλάζεις ταχύτητες. ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΙΣ ΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ!!! (</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;">Πολλές βρυσιές από μέσα του, που δεν τις ξέρω γιατί είναι Κυπριακές). Ωραία τώρα στρίβουμε αρισστερά. Άναψε φλας.</span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >-Το φλας το έμαθα!!<br /></span> <span style="font-family:times new roman;">-Τώρα φρένο και κλατς. Σταμάτα και βάλε πρώτη. ΑΣΕ ΤΟ ΓΚΑΖΙ.....ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΤΑΣ ΜΑΖΙ</span><br /><span style="font-family:times new roman;">-</span><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" >Γιατί? Το γκάζι είναι πατημένο από μόνο του. Ποιός πατάει το γκάζι και το φρένο?Τί οδηγώ τον ΚΙΤ? </span> <span style="font-family:times new roman;"> </span><span style="font-weight: bold;font-family:times new roman;" ><br /></span><span style="font-family:times new roman;"><br /><br />Μετά από μία ώρα οδήγησης (εγώ οδήγησα!!!) , άπειρες παραβάσεις και αμέτρητες μαλακίες στα πετάλια, το τιμόνι, τις στροφες και δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο.....κα</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;">ταφέραμε και βγήκαμε από το αυτοκίνητο ζωντανοί, ζαλισμένοι και χ</span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:times new roman;">εσμένοι. Δεν ξέρω τί ζημιές μπορεί να προκάλεσα στο αυτοκινητάκι και στο ηθικό του δασκάλου. Πάντως η αλήθεια είναι ότι γούσταρα πολύ. Αλλά έχω ακόμα....πολύ δρόμο μπροστά μου. Να ξέρετε ότι Δευτέρα 5 το απόγευμα ξαναβγαίνω!!</span> <span style="font-family:times new roman;">Πάρτε τα μέτρα σας. Δεν ξέρω πού πάνε τα 4!!<br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rt-w3AWoQzI/AAAAAAAAAEs/ShjFpzBD8Xw/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rt-w3AWoQzI/AAAAAAAAAEs/ShjFpzBD8Xw/s400/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106994961495638834" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-4004330375219093797?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-27430853245196041742007-09-03T13:20:00.000+03:002007-09-03T14:10:11.298+03:00Το 1997 έφυγα από τη μαμά πατρίδα για να πάω στα ξένα να σπουδάσω. Μου πήρα 8 χρόνια και κάθε 1 από αυτά τα 8 χρόνια αναγκάστηκα να αλλάξω σπίτι. Μερικές φορές παραπάνω από μία φορά. Ο Ρ., αν τον ρωτήσετε, θα σας πει ότι με έδιωχναν γιατί είμαι ζημιάρα. <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 204); font-style: italic;">Νιαρρρρ!</span><br />Δεν είναι αυτή η αλήθεια. Απλά, κάθε φορά που έφευγε ένας συγκάτοικος άλλαζαν τα δεδομένα και έτσι αναγκαζόμουν και μεταφερόμουν.<br /><br />Στην αρχή είχα 2 βαλίτσες ρούχα και βιβλία να μεταφέρω (από Ελλάδα προς Αγγλία). Στην τελευταία μετακόμιση που έκανα εκεί στην Αγγλία (μετά από 7 χρόνια, 8 σπίτια και άπειρους συγκάτοικους) είχα να μεταφέρω ένα στεγνωτήριο, μία ντουλάπα, μία ΤιΒί, ένα Βι-Σι-Αρ, μία καρέκλα θρανίου σαράβαλη, ένα θρανίο, 5 βαλίτσες, 4 κούτες, ένα μίξερ για κοκτέιλ, ένα σίδερο και μία τσίχλα. Δεν θα σας πω πόσα χάρισα σε κόσμο όταν έφυγα και πόσα πλήρωσα σε μεταφορική για να φέρω πίσω στην Ελλάδα τα βασικά. Είναι μελανά σημεία της ιστορίας και τα προσπερνάμε.<br /><br />Κι αν είν' η μοίρα μου σακατεμμέεεεενη. Αφού έμεινα 1 χρόνο στο Ελλάντα, ξαναέφυγα για Τσύπρον. Με 2 βαλίτσες και πάλι, και ένα πάπλωμα. Αυτή τη φορά, όχι για να σπουδάσω αλλά για να δουλέψω. Βρήκα ένα καλό δωματιάκι το οποίο εκτός από θόρυβο είχε αρκουδίσιον, τηλέφωνο, ίντερνετ και παράθυρο με θέα. Πώς τα φέρνει όμως η ζωή η ψεύτρα και μερικές φορές σε αναγκάζουν να κάνεις πράγματα που δε θες. Δηλαδή...να μετακομίσεις. Άτιμη κοινωνία.<br /><br /><br />Ξανά στο δρόμο η τσιγγάνα νόμποντι. Βρίσκει ένα σπίτι σε χάι περιοχή της Λευκωσίας με συγκάτοικο συνάδελφο και γειτονιά με όλα τα κομφόρια. Το νοίκι πιασωκωλέ ολέ και το σπίτι χωρίς έπιπλα. Οου γουέλ. Το έχουμε ξαναδεί το έργο. Ξυλώνεσαι και παίρνεις κρεβάτι και γραφείο και στο τέλος βλέπουμε πού θα χαρίζεις πάλι την περιουσία σου!!<br /><br />Το καλύτερο απ' 'ολα είναι ότι τώρα πια δίπλα μου έχω..... απ' όλα. Ένα βίντεο-κλαμπ, ένα γυμναστήριο, μία πιτσαρία, μία σουβλακερί, μία μπισκοτερί, 3 περίπτερα, 2 μαγαζιά ρούχων, μία Ετζίαν, το αφεντικό μίας φίλης μου, μία πιάτσα ταξί, ένα πετ σόπ, ένα μαγαζί με ινδικά, μία μπουτίκ φρούτων, ένα λελουδάδικο, τη δουλειά μου, την πόλη, το βουνό, τους Τούρκους, τους Αιγύπτιους και ένα τεχνικό για βίντεα που θα χρειαστώ σύντομα αφού κατάφερα και έκανα ήδη τη ζημιά μου. <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(204, 102, 204);"><a href="http://atyxhmata.blogspot.com/2007_03_01_archive.html">Νιάρρρρ</a>.</span><br /><br />Την Παρασκευή που βαριόμουν είπα να πεταχτώ στο κοντινό γυμναστήριο να ρωτήσω τιμές και να πάρω το πρόγραμμα του αερόμπικ. Μέσα στο γυμναστήριο ήταν μία τύπισσα με φόρμες σαν αυτές που φορούσαν στις ταινίες του Ψάλτη και με μία μεγάλη μπάκα που αμέσως σε κάνει να καταλάβεις ότι είναι η επιχειρηματίας της επιχείρησης "Γυμναστήριο".<br /><br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 204);">Γειά σας, θα ήθελα να ρωτήσω τί ώρες είστε ανοιχτά και να πάρω αν έχετε ένα πρόγραμμα.</span><br />-Γειά σου. Εεεε κοίτα δεν έχουμε τυπώσει ακόμα πρόγραμμα αλλά να σου πω. Ανοίγουμε από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή 9 π.μ. με 10 μ.μ.<br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 204);">Έχετε προγράμματα αερόμπικ?</span><br />-Ναι. Έχουμε τα πρωινά και τα βραδυνά....<br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 204);">Και τα κάνουν γυμναστές? (πορτοκαλάδα από πορτο</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 204);">κάλια?)</span><br />-Εγώ τα κάνω! Τους ξεπατώνω. Είναι 45 λεπτά αλλά φεύγουν κουρέλια!! (Τελικά όχι και τόσο χαζή η ερώτησή μου έ?!)<br />-(Ιμπρέσιβ...ΝΟΤ!!!)!! <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 204);">Μάλιστα. Οκ. Θα γραφτώ μάλλον τον άλλο μήνα</span> (η προσπάθεια μετράει!)<br /><br /><br />Λέτε αν γραφτώ να τυπώσει και πρόγραμμα? Εγώ έτσι όπως την έκοψα τη φάση, με βλέπω να είμαι η μόνη πελάτισσα. Θα κανονίζουμε το πρόγραμμα ανάλογα με το πότε θα μπορούμε και οι 2, θα κάνουμε 2 κοιλιακούς και μετά θα πεταγόμαστε απέναντι στην πιτσαρία να φάμε και να τα πούμε σαν φιλενάδες!!<br /><br /> Γουέλκαμ του δε νείμπορχουδ<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/RtvqHgWoQyI/AAAAAAAAAEk/kxFDAdOYSOM/s1600-h/welcome.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/RtvqHgWoQyI/AAAAAAAAAEk/kxFDAdOYSOM/s400/welcome.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105932017219420962" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-2743085324519604174?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-43316030076716302062007-09-02T10:26:00.000+03:002007-09-02T12:26:33.120+03:00<span style="color: rgb(51, 204, 0); font-weight: bold;">Από το http://kwlogria.blogspot.com/ βρήκα την παρακάτω αγγελία και τη θεωρώ πολύ έξυπνη και δραστική.</span><br /><br /><br />Πολιτικός Μηχανικός, αρκετά έμπειρος, που διαθέτει κάποιον χρόνο, κάποια στοιχειώδη εργαλεία και αυτοκίνητο, προτίθεται να πάει να βοηθήσει στην ΠΡΩΤΗ ανάγκη κάποιων πυροπαθών, την ΣΤΕΓΑΣΗ.<br />Καλεί όποιον/-α διαθέτει χρόνο, να μετάσχει στην πραγματοποίηση αυτού του είδους συμπαράστασης.

Δεν χρειάζεται να ΞΕΡΕΙ κάτι γύρω από την οικοδόμηση (π.χ. να χτίζει ή να καρφώνει ξύλα).<br />Όλοι/-ες χρειάζονται και μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά.<br /><br />Συμμετοχές (για λίγες μέρες ή και εβδομάδες…)<br />ΜΕΧΡΙ ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ 1-9,<br />στο blog «Ναπολέων», nalambis.blogspot.com<br />ή στο e-mail: nap.pap@tee.gr<br /><br />Αν υιοθετείτε την προσπάθεια αυτή, διαδώστε τη στο δίκτυο. Όσοι/-ες και να προσφερθούν δεν θά ‘ναι περίσσιοι. Οι ανάγκες είναι τεράστιες και άμεσες.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 204, 0);">Ο χασάπης http://hasapigrammata.blogspot.com/ μου ζήτησε να αναρτήσω το παρακάτω ποστ:</span><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/RtqAvwWoQxI/AAAAAAAAAEc/IlukHiYEj9Q/s1600-h/V_Tesis%2BCartel.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/RtqAvwWoQxI/AAAAAAAAAEc/IlukHiYEj9Q/s400/V_Tesis%2BCartel.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105534685499900690" border="0" /></a><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" lang="EN-US">TESIS</span></span></b><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:180%;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" ></span></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:100%;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" >ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟΥΣ</span></span></b></p> <p class="MsoNormal"><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:85%;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" > </span></span></b></p> <p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:85%;color:navy;" ><span style=";font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" >Η κινηματογραφική εταιρία </span></span><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:85%;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" lang="EN-US">STRADA FILMS</span></span></b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:85%;color:navy;" ><span style=";font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" >, μετά τη μεγάλη καταστροφή από τις πυρκαγιές που έπληξε τη χώρα μας, σε συνεργασία με τον κινηματογράφο <b><span style="font-weight: bold;">ΔΑΝΑΟ</span></b> αποφάσισαν από κοινού τα έσοδα από τις προβολές της ταινίας του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ </span></span><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:85%;color:navy;" ><span style=";font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" lang="EN-US">TESIS</span></span><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:85%;color:navy;" ><span style=";font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" >, να διατεθούν για την ενίσχυση των πυρόπληκτων.</span></span></p> <p class="MsoNormal"><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:85%;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" > </span></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:180%;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" lang="EN-US">TESIS</span></span></b><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:180%;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" ></span></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:85%;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" >Με λένε Άνχελα. Πρόκειται να με σκοτώσουν</span></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:85%;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" > </span></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:85%;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" >Η ΠΡΩΤΗ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΧΑΝΤΡΟ ΑΜΕΝΑΜΠΑΡ</span></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:85%;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" >ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ</span></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:85%;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" > </span></span></b></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><b><span style=";font-family:Arial Unicode MS;font-size:85%;color:navy;" ><span style="font-weight: bold;font-family:'Arial Unicode MS';color:navy;" >Ημερομηνία Εξόδου 06 / 09 / 2007</span></span></b></p><p class="MsoNormal" style="text-align: center;" align="center"><br /></p><span style="font-weight: bold;">Και μετά από τις διαφημήσεις, τις μετακομίσεις και τις φωτιές, επιστρέφουμε στην κανονική ροή του προγράμματός μας (ωραίο φοντ αυτό!! θα το υιοθετήσω!!)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-4331603007671630206?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-40339935400625725102007-08-26T16:35:00.000+03:002007-08-26T16:37:16.953+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/RtGB9QWoQwI/AAAAAAAAAEU/tfLhOdJIsuQ/s1600-h/Tetarti%2B29%2BAugoustou.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/RtGB9QWoQwI/AAAAAAAAAEU/tfLhOdJIsuQ/s400/Tetarti%2B29%2BAugoustou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5103002742149366530" border="0" /></a><span style="color: rgb(128, 0, 0);"><b>Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 η ώρα το απόγευμα θα συγκεντρωθούμε όλοι στην πλατεία Συντάγματος αλλά και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα. </b></span> <p align="justify"> </p> <p><span style="color: rgb(128, 0, 0);"><b>ΒΟΥΒΗ ΟΡΓΗ. ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΗ ΣΙΩΠΗ.<br /></b></span></p> <p align="justify"><span style="color: rgb(128, 0, 0);"><b>Αποδοκιμάζουμε χωρίς συνθήματα και πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή περιβαλλοντική καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απειλητικά απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος. </b></span></p> <p><span style="color: rgb(128, 0, 0);"><b>ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.</b></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-4033993540062572510?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-27096149248466395522007-08-21T16:32:00.000+03:002007-08-21T16:35:44.456+03:00<span style="font-size:130%;">Ο καημένος ο σκυλάκος μας είναι γερούλης (14 x 7 = 98 ετών). Εδώ και 2 χρόνια έχει αρχίσει και σέρνει τα πίσω του πόδια ενώ τους τελευταίους 2 μήνες με δυσκολία μπορεί να περπατήσει. Ο γιατρός μας είπε ότι τα καθαρόαιμα σκυλιά στα γεράματά τους υποφέρουν από ρευματοειδείς αρθρίτιδες. Για να μη βαρύνει το ποστ, θα εστιάσω το θέμα αλλού. Επειδή ο γεράκος μας δεν μπορεί να περπατήσει πια, τα κάνει όπου βρει. Η αυλή μας είναι γεμάτη βρωμερές νάρκες ενώ πριν 2 βράδυα, καθώς γυρνούσαμε από ένα γάμο, μας περίμενε ένα ωραίο μαύρο και μακρόστενο πακέτο ακριβώς μπροστά από την πόρτα μας!! (Συνεχίζεται.....)<br /><br />Η αδερφή μου η Ζ είναι ο τύπος που πιστεύει πολλές από τις αηδίες που ξεφουρνίζουν ειδικοί σε διάφορες εκπομπές και περιοδικά. Επίσης είναι ο τύπος γκόμενας που, αν της αρέσει κάποια ιδέα θα την τραβήξει στα άκρα μέχρι να ξεχυλώσει. Για παράδειγμα, κάπου έχει άκουσει ότι το να βάλεις ξύδι σε τσίμπημα κουνουπιού μειώνει τη φαγούρα. Από τότε, τα καλοκαίρια το ξύδι μας τελειώνει απίστευτα γρήγορα και όλοι αποφεύγουμε τη Ζ όπως ο διάολος το λιβάνι. Ένα άλλο κόλλημα που έφαγε τώρα τελευταία πηγάζει από μία συμβουλή του γιατρού της 'Οπρα για να μη μυρίζουν τα πόδια το καλοκαίρι. (Σημ. Ό,τι ακούγεται στην εκπομπή της Όπρα είναι νόμος για τη Ζ). Η συμβουλή λέει ότι αν κάνεις ποδόλουτρο σε τσαι (χλιαρό ενοείται) τοτε τα πόδια δε μοιρίζουν καθόλου!! Πόσα τσάγια πίνετε την ημέρα? Η αδερφή μου 1 το πρωί για να ξυπνήσει και ένα το βράδυ για να μη βρωμάει.<br /><br /><br />(...Συνέχεια)<br />Όταν γυρίσαμε από το γάμο και είδαμε το πακέτο του σκυλάκου μπροσ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/RsrpEAWoQvI/AAAAAAAAAEM/4FRSzs7AOxw/s1600-h/poo.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/RsrpEAWoQvI/AAAAAAAAAEM/4FRSzs7AOxw/s320/poo.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101145782974169842" border="0" /></a>τά από την πόρτα, η νοικοκυρούλα Ζ αποφάσησε να το μαζέψει. Φανταστείτε μία κουκλάρα με ένα πορτοκαλί Ραξέφσκι φόρεμα, γόβες Χαραλάς και κάγκελο βλεφαρίδα να μαζεύει σκατά σκύλου. Οκ ίσως να μην είναι και τόσο σουρεαλιστικό αυτό. Η επόμενη σκηνή είναι όλα τα λεφτά. Αφού πήρε 2-3 σακουλίτσες για να βάλει μέσα την κουραδίτσα που είχε μόλις μαζέψει έριξε το πακέτο στα σκουπίδια της κουζίνας και το γαρνίρισε με μαϊντανό φρέσκο ---->για να μη μυρίζει ντε!!!<br /><br />Μία κοινωνική προσφορά από τα Ατυχήματα, την 'Οπρα και τη Ζ.<br /><br /><br />Από αύριο τα λέμε από Λευκωσία (shit)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-2709614924846639552?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-82758197883344080092007-08-08T11:45:00.000+03:002007-08-08T11:49:46.637+03:00<object width="425" height="350"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/PEDWndwli9o"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/PEDWndwli9o" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-8275819788334408009?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-78022199495597236392007-08-03T10:06:00.000+03:002007-08-03T12:03:00.574+03:00Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τώγεται κρύο!! Αυτή την εκδίκηση τη χρωστούσα στους ταρίφες που μας δίνουν λάθος ρέστα επίτηδες, που μας βρίζουν, μας κάνουν το γύρω και γενικώς μας τα παίρνουν χοντρά.<br /><br /><br />Σήμερα μου συνέβη το εξής κουλό. Καθόμουν στη στάση και περίμενα το λεωφορείο (story of my life) όταν ξαφνικά σταματάει μπροστά μου ένα ταξί. Εγώ ούτε το είχα δει το ταξί ούτε του έκανα νόημα να σταματήσει!! This is a bus station..helloooooo!!! Ανοίγει η πόρτα, βγαίνει ένας ξανθός συνοδηγός και μου λέει:<br />-Where are you going?<br />Κοιτάω τον ταξιτζή, μουστάκα γυριστή και τριχάρα...δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι Κύπριος. Του λέω:<br />-Παν/μιο<br />-Θες να σε πάμε?!!!!<br />Σκέφτομαι : γιατί όχι...έτσι κι αλλιώς το λεωφορείο θα έρθει σε μισή ώρα, για να προσφέρεται θα είναι τσάμπα!!<br />Μπαίνω μέσα λοιπόν και με ρωτάει ο ταξιτζής:<br />-Θα με πληρώσεις?!!!!! (με ρώτησε!!!!!!!! σας το ορκίζομαι!)<br />Αφού με ρώτησε, και αφού δεν τον σταμάτησα εγώ.....γιατί να τον πληρώσω? Παίρνει γρήγορες στροφές το μυαλό με την αναπάντεχη ευκαιρία και του λέω:<br />-Δεν έχω λεφτά (μόνο γύρω στις 20 λίρες αλλά δε στα δίνω)<br />-Δεν έχεις για το λεωφορείο?<br />-Μία λίρα<br />-Οκ....θα τα βρούμε...μόνο να μου τα δώσεις με τρόπο να μην καταλάβει αυτός!!!<br /><br />Στην πορεία, όπως μου εξήγησε ο ευγενέστατος ταρίφας (μεγαλύτερο παπάρα δεν έχω ματαδεί) κάποιος συνάδελφός του, του φόρτωσε τον καημένο τον Άγγλο λέγοντάς του ψέματα ότι πρέπει να τον πάει αεροδρόμιο. Αλλά ο καημένος ο Άγγλος ήθελε να πάει παν/μιο. Και ο ταρίφας έμεινε με τη χαρά ότι θα έπαιρνε 22 λιρόνια....!!!!<br />Σκέφτηκε λοιπόν, βλέποντάς με στη στάση "να άλλη μία Αγγλίδα....θα τη μαζέψω και αυτή και θα κάνω την τύχη μου!!!"<br /><br />Έλα όμως που η ξανθιά που μάζεψε δεν είναι Αγγλίδα αλλά τσαμπουκαλού Πειραώτισσα!!! Την πάτησες μουσιού!!! Ευχαριστώ για τη βόλτα, κράτα τη λίρα και φρόντισε να μην κλέψεις αγρίως τον καημένο τον Άγγλο.<br /><br /><br /><br />Είχα υποσχεθεί να κάνω ποστ με το περιστατικό που μου συνέβη πρόσφατα στις Φοιτητικές Εστίες όσον αφορά το δωμάτιό μου. Ακόμα τα πράγματα είναι στις διαπραγματεύσεις. Το σίγουρο είναι ότι επειδή τους βαρέθηκα, βρήκα σπίτι και την κάνω από τις Φ.Ε. στο τέλος του μήνα. Για λίγο καιρό το βλογ θα είναι σε διακοπές και μετακομήσεις. Ελπίζω να βρω χρόνο να γράψω νέα πριν το Σεπτέμβρη. Ως τότε....φιλάρες<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-7802219949559723639?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-78236112516290888912007-07-23T21:12:00.000+03:002007-07-24T19:35:18.654+03:00Εκεί που κολυμπούσες ωραία και καλά και είχες τσάμπα φαί και ζεστασιά στην κοιλιά της μάνας σου, ξαφνικά όλα αλλάζουν. Χωρίς προειδοποίηση σε τυφλώνει ένα πολύ δυνατό φως, σε κουφαίνει μία εκωφαντική τσιρίδα κάποιας μάλλον υστερικής γυναίκας και all of a sudden νοιώθεις εντελώς....έξω από τα νερά σου!!! Γεννήθηκες λένε!! Γιατί γεννήθηκες? Υπήρχε πραγματικά κάποιος σοβαρός λόγος που έπρεπε να σου χαλάσουν την ηρεμία σου?<br /><br />Αυτές οι ερωτήσεις σε απασχολούν αλλά όχι και πολύ γιατί σύντομα συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι και πάλι στα μαλακά και όλοι θέλουν να σε παίρνουν αγκαλιά, να σε φροντίζουν και να σε προσέχουν!! Ξεχνάς τα υπαρξιακά σου γρήγορα και αρχίζεις απλά να μπανίζεις γύρω σου και να γουστάρεις πολύ!!<br /><br />Μετά από τα χρόνια τα καλά σου λένε ότι πρέπει να μεγαλώσεις και να αποφασήσεις τί θέλεις από τη ζωή σου!!! Δηλαδή...ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ!!! Δε φτάνει που σου χάλασαν την ηρεμία σου, πρέπει και να βρεις και σκοπό για τη ζωή σου!!! Και πού να ψάξεις? Στο Γκουγκλ?<br /><br />Μετά από αυτή την εισαγωγή που την έβαλα για να απαλύνω κάπως το ποστ, περνάω στο κυρίως θέμα!!! Εδώ και 11 χρόνια ΘΕΛΩ να βγάλω άδεια οδήγησης!!! Στα 18 μου ψοφούσα από τη λαχτάρα να βγάλω το δίπλωμα. Αλλά δε με άφηναν οι γιατροί και οι γονείς μου γιατί με θεωρούσαν κουλή. Κι έτσι, έπρεπε να υποστώ την εξής κατάσταση. Εγώ να θέλω να οδηγήσω σαν τρελή και οι γονείς μου να μου λένε μονίμως όχι ενώ ταυτόχρονα να παρακαλούν την αδερφή μου να ξεκινήσει μαθήματα κι εκείνη να μη θέλει γιατί δεν είναι έτοιμη ψυχολογικά!!!!!!ΝΑΙ!!!!!! Μα το Θεό!!! Τέτοια αδικία!<br /><br />Στα 19 έφυγα για εξωτερικό για να σπουδάσω. Φυσικά, τα πρώτα χρόνια με έτρεφαν οι δικοί μου οπότε δεν τολμούσα να αναφέρω έξοδα για μαθήματα οδήγησης και αυτοκίνητο. Όταν όμως ξεκίνησα το διδακτορικό, ανεξαρτητοποιήθηκα οικονομικά και επίσης γνώρισα τον Paul τον γκαζοφονιά. Και έτσι, για να μη του χέζω το αυτοκίνητο κάθε φορά από το φόβο μου, έβαλα πάλι μπρος να ξεκινήσω μαθήματα! Στην Αγγλία, πρέπει πρώτα να πάρεις μια άδεια που λέγεται μαθητική. Στέλνεις το διαβατήριό σου στο εκεί Υπουργείο Συγκοινωνιώνε (DVLA κι απάνω τούρλα) και μετά από καιρό σου στέλνουν το διαβατήριο και την μαθητική άδεια. Έτσι κι έκανα....αλλά με το που την πήρα πήγα διακοπές. Και τότε...ήταν που γκρεμίστηκαν οι δίδυμοι πύργοι!! Άσχετο. Μετά που γυρίσα Αγγλία, δεν θυμάμαι τί έγινε αλλά το σίγουρο είναι ότι μαθήματα δεν άρχισα. Σίγουρα κάποιος λόγος θα υπήρχε. Εκείνη την μαθητική άδεια την έχω ακόμα!! Αλλά κανονική δεν έχω. Δεν ξεκίνησα καν μαθήματα!<br /><br />Στην επόμενη φάση, κάπου στα 2006, βρίσκομαι στην Αθήνα και πιο πολύ από οποιαδήποτε άλλη φορά θέλω και πρέπει να μάθω να οδηγώ. Αλλά λεφτά δεν υπάρχουν και έτσι μου κόβεται ο βήχας σχετικά γρήγορα. Για να μην μελαγχολήσω, τα μαζεύω και πάω Κύπρο. Με ένα και μοναδικό στόχο!! Να πάρω το δίπλωμα οδήγησης!!!<br /><br />'Ελα όμως που οι νόμοι της χώρας λένε ότι αν δεν είσαι Κύπριος, για να βγάλεις άδεια οδήγησης πρέπει να περάσουν 6 μήνες από τη μέρα που πάτησες το πόδι σου στο νησί!! Γιατί? I have no fucking clue!! Για να σε πιάσει το χαλούμι? Αν ξέρεις να οδηγάς ήδη,τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν όμως δεν ξέρεις...τότε θα πρέπει 6 μήνες <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">ΑΚΡΙΒΩΣ</span> να κυκλοφορείς με τα πόδια ή με τα λεωφορεία!!!!<br /><br />Το υπέστη και αυτο αφού είμαι γεννημένη θύμα δεν τίθεται θέμα....Στις αρχές του μήνα όμως, σκέφτηκα ότι πέρασαν οι 6 μήνες (Από Ιανουάριο σε Ιούλιο σωστά?!!) και άρα αφού έχω και τη βίζα, ήρθε ο καιρός να πάω να βγάλω μία μαθητική άδεια και να ξεκινήσω μαθήματα!! (Και στην Κύπρο για να μάθεις να οδηγάς πρέπει πρώτα να βγάλεις μαθητική άδεια) Πάω μιά και δυό στην Αρχή Αδειών και τους λέω..."Γειά σας...θέλω μία μαθητική με τζατζίκη και μουστάρδα". "Δείξε μας το χαρτί που βεβαιώνει ότι είσαι εδώ 6 μήνες!" Τους δίνω λοιπόν κι εγώ το συμβόλαιο της κατοικίας μου και μου λένε...."Ωραιότατα...ξανα-ελάτε στις 25 Ιουλίου όταν θα έχουν περάσει <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ΑΚΡΙΒΩΣ</span> 6 μήνες από τη μέρα που πατήσατε το πόδι σας στην Κύπρο!!! Εδώ λειτουργούμε νόμιμα!"<br />(<span style="font-style: italic; color: rgb(204, 51, 204);">Να βάλετε την Κύπρο σας στον κώλο σας!!) </span><span style="color: rgb(204, 51, 204);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Μα είναι δυνατόν?! Δεν υπάρχει στο οδόστρωμα ούτε μία διπλή κίτρινη γραμμή που να μην την έχει καβαλικέψει παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Τί νόμιμα? Μα!!! </span></span><br /><br />Οι 25 αυτές μέρες (από την αρχή του μήνα δηλαδή) πέρασαν αργά και βασανιστηκά. Γιατί τον Ιούλιο οι λεωφοριατζήδες περνάνε από τις στάσεις που τους βολεύει...και αν σ' αρέσει!! Αλλιώς σκάσε και περπάτα. (τους 40 βαθμούς υπό σκιαΝ δεν τους αναφέρω). Τον Ιούλιο στη Λευκωσία, για να κάνεις μία 15 λεπτών απόσταση π.χ. Αγλαντζιά-Χίλτον με το λεωφορείο θες μία ώρα και!!! Αν είσαι έμπειρη όπως εγώ, παίρνεις το βιβλιαράκι σου και περιμένεις διαβάζοντας στη στάση μέχρι να περάσει κάποιος έντιμος επαγγελματίας παπάρας λεωφοριαντζής να σε μαζέψει! Υπ' όψην τα μπινελίκια στο γραφείο των λεωφορείων δεν περνάνε,το δοκίμασα! Ούτε τα γράμματα στο υπουργείο συγκοινωνιώνε!!<br /><br />Τέλος πάντων, αύριο είναι η μεγάλη μέρα. Κλείνω <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ΑΚΡΙΒΩΣ</span> 6 μήνες στο νησί!! Από το ΣουΚού προετοιμάζομαι ψυχολογικά για την μέρα που θα πάρω τη ΜΑΘΗΤΙΚΗ άδεια (όχι την κανονική έτσι?). Μέχρι που σήμερα, έλαβα ένα μέιλ στο οποίο με ενημερώνουν ότι θα με βγάλουν από εδώ που μένω για να βάλουν κάποιο φοιτητή!!! Και ξέρετε ποια είναι η φάση? Ότι έχω συμβόλαιο που αποκλείει κάτι τέτοιο! Τί σημαίνει αυτό? Αυτό σημαίνει ότι αύριο, αντί να πάω στην Αρχή Αδειών που τους πεθύμησα να πω ένα γεια, θα πάω στους άλλους που θέλουν να με βγάλουν από εδώ που μένω άνευ λόγου και αιτιας!!! Και ξέρετε ε? Όταν έχει συσσωρρευτεί τόσος θυμός για ΟΛΑ ΟΣΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΡΑΒΑ σε ετούτη εδώ τη χώρα...ΠΟΙΟΣ ΕΙΔΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΟΒΗΘΗΚΕ!!!!<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/RqYmCTEhkQI/AAAAAAAAAEE/jGdM9zIZen8/s1600-h/magrap.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/RqYmCTEhkQI/AAAAAAAAAEE/jGdM9zIZen8/s200/magrap.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090798249709768962" border="0" /></a><br />Δεν θα μου χαλάσετε εσείς τα σχέδια κυρία μου επειδή δεν ξέρετε να κάνετε σωστά τη δουλειά σας. Δεν κατάλαβα δηλαδή!! Είστε νομοταγείς όταν δεν υπάρχει λόγος και όλα τ' άλλα ...στου κουφού την πόρτα μπες απ' το παράθυρο? Εγώ αγάπη μου είμαι Πειραιώτισσα!!! Και αύριο θα δεις πώς γ..άει ο Πειραιάς!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-7823611251629088891?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-60950663650208926042007-07-15T19:33:00.001+03:002007-07-15T21:15:26.015+03:00<span style="font-size:130%;">Νέο παιχνίδι, νέα πρόσκληση. Αυτή τη φορά από το <a href="http://kafeskaitsigaro.blogspot.com/">βιολόγο</a>. Ενδιαφέρον παιχνίδι, δεν μπορώ να πω! Θα πέσει όμως πολύ αντιγραφή και πλάγκιαρισμ.<br /><br />Το λοιπόν:<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Οι κανόνες</span><span style="font-size:130%;"><br />Η ανάρτηση αποτελείται από 4 φράσεις.<br />-Ένα γνωστό ρητό από αυτά του </span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >προηγούμενου μπλόγκερ</span><span style="font-size:130%;"> που μου έστειλε την πρόσκληση.<br />-Ένα γνωστό ρητό που θα επιλέξω </span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >εγώ</span><span style="font-size:130%;"> και θα πασάρω στους επόμενους<br />-Μια φράση που έχει κατασκευάσει ο </span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >προηγούμενος μπλόγκερ</span><span style="font-size:130%;"> κα πασάρει σε εμένα<br />-Μια φράση που θα κατασκευάσω </span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >εγώ</span><span style="font-size:130%;"> και θα πασάρω στους υπόλοιπους<br /><br />Σύνολο 4 φράσεις-ρητά,μαζί με ένα σύντομο σχόλιο για κάθε φράση.Στη συνέχεια στέλνω πρόσκληση σε άλλους 5 μπλόγκερς και αν είμαι τυχερή και δεν με βρίσουν θα συνεχίσουν αυτό το ενδιαφέρον και κουραστικό παιχνίδι.<br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Φράσεις<br /><br /></span><span style="font-size:130%;">1. (Ένα γνωστό ρητό από αυτά του προηγούμενου μπλόγκερ)<br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Aν η γνώση μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα,αυτά δεν μπορούν να λυθούν με την άγνοια.</span> </span><span style="font-style: italic;">Ισαάκ Ασίμωφ</span><br /><br /><br />Ο ποιητής εδώ θέλει να πει ότι η γνώση είναι υπέυθυνη για τα προβλήματα τούτου δω του κόσμου. Για να λύσεις τα προβλήματα πρέπει να αποκτήσεις γνώση. Με το που την αποκτάς, αμέσως δημιουργείς πρόβλημα. <span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Με λίγα λόγια, οι όσο πιο πολλά ξέρεις, τόσο πιο πολύ φταις!! Γενικά άστα! Μαντάρα τα έκανες πάλι.</span><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><br /></span><span style="font-size:130%;"><br /><br />2.(Ένα γνωστό ρητό που θα επιλέξω εγώ και θα πασάρω στους επόμενους)<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >Ουδείς άσφαλτος.</span><span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >Λαίδη Άντζελα</span><span style="font-size:130%;"><br /><br />Εδώ η γνωστή τροβαδούρα θέλει αν πει ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να είνα φτιαγμένος από πίσσα και υλικά αυτοκινητόδρομου. Δεν υπάρχει δεύτερο ή τρίτο επίπεδο σε αυτό το ρητό. Το αγαπάμε για την απλότητά του.<br /><br /><br />3.(Μια φράση που έχει κατασκευάσει ο προηγούμενος μπλόγκερ)<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);font-size:130%;" >Έχουμε τα μέσα να φτάσουμε στα άκρα </span><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-style: italic;font-size:130%;" >Βιολόγος<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><br />Εδώ πιστεύω, ο ποιητής αναφέρεται στον συνηθισμένο τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα πράγματα στην Ελλάδα. Για να κάνεις οτιδήποτε, χρειάζεσαι μέσο. Συνήθως το μέσο μπορεί να σε χώσει όπου θες. Προφανώς ο συγκεκριμένος κύριος (Βιολόγος) επιθυμούσε να πάει στα άκρα. Αλεξανδρούπολη, Κρήτη, Καστελόριζο.....</span><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-style: italic;font-size:130%;" ><br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;">4. (Μια φράση που θα κατασκευάσει ο μπλόγκερ και θα πασάρει στους υπόλοιπους)<br /><br /><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);font-size:130%;" >Το παν είναι να έχεις στυλ </span> <span style="font-style: italic;font-size:130%;" >Νίκη και Nobody </span><span style="font-size:130%;"><br /><br />Αυτή η ατάκα είναι το ρητό που με ακολουθεί από το πρώτο έτος του παν/μίου! Την λέγαμε με την κολλητή μου τη Νίκη αλλά τί ακριβώς σημαίνει....δεν προλαβαίνω να σας εξηγήσω σε ένα ποστ. Θα δώσω ένα παράδειγμα.<br /><br />Φαντάσου ότι έχει ξεκινήσει η μέρα σου όμορφα. Ξύπνησες χαρούμενη, έβαλες τα ωραία σου ρούχα, κοιτάχτηκες στον καθρέφτη και αποφάσησες ότι σε γουστάρεις!! Βγαίνεις από το σπίτι σου με την αυτοπεποίθηση στο φουλ και περπατάς με το κεφάλι ψηλά ενώ σκέφτεσαι<br />"αυτή τη στιγμή είμαι πολύ γαμάτη". Εκεί που το σκέφτεσαι, σκαλώνει το τακούνι σου σε μία χαραμάδα ενός φρεάτιου στο πεζοδρόμιο και στην προσπάθειά σου να το ξε-σκαλώσεις, σου ξεφεύγει μία ανεξέλεγκτη κλανιά. Εκεί θα μπορούσε να εξατμιστεί σε χρόνο ντετέ η αυτοπεποίθηση και να γίνεις ρόμπα....................ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΕΣ ΣΤΥΛ!!!!!<br /><br /><br />Θα παραβώ τις αρχές μου και αυτή τη φορά θα κάνω πάσα γιατί είμαι περίεργη να δω τί έχουν να πουν οι: <a href="http://palavomares.blogspot.com/">Isobel</a> ( άντε ρε κοπελιά, κάτσε γράψε κάτι), <a href="http://hlithioagrino.blogspot.com/">ο Αγρινός</a> (κάνε μία εξαίρεση και join us), <a href="http://drakouna.blogspot.com/">η Δρακούνα</a> (για να βγάλω τις σκέψεις σου από τις μαύρες επαιτίους), η <a href="http://rednights.blogspot.com/">σοφία</a></span> <span style="font-size:130%;">(είμαι σίγουρη ότι τις έχεις έτοιμες τις ατάκες) και ο </span><span style="font-size:130%;"><a href="http://dukezappagr.blogspot.com/">Δούκας</a> (σειρά σου μανάρι).</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-6095066365020892604?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-57268853882363614752007-07-11T21:15:00.001+03:002007-07-14T15:11:30.594+03:00Δέχτηκα από τον φίλο <a href="http://dukezappagr.blogspot.com/">zappa</a> μία πρόσκληση για να γράψω 5 από τα ταξίδια της ζωής μου. Έκανα μία γύρα στα βλογ και είδα ότι μας έχει βαρέσει όλους... και ο καθένας ερμηνεύει το θέμα όπως να 'ναι. Κουλ!!!<br /><br />Ξεκινάω μετρώντας ανάποδα για να φτάσω στο αγαπημένο μου μέρος στο τέλος.<br /><br />5. <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">ΚΥΘΗΡΑ</span><br /><br />Από τότε που ήμουν μωρό πηγαίναμε με τους γονείς μου διακοπές στα Κύθηρα. Κάναμε ατελείωτα μπάνια και είχα πάντα ένα υπέροχο μπρούντζινο χρώμα. Εκεί έμαθα να κολυμπάω και να ακούω Παπακωνσταντίνου και Manowar. Ο Μπάμπης που μου άρεσε όμως δεν μου έκατσε ποτέ και έτσι βγήκε το τραγούδι "Στα Κήθυρα ποτέ δε θα <span style="font-style: italic;">τη </span>βρούμε!" Τελευταία φορά πήγα όταν ήμουν 17 και από τότε δεν έχω ξαναπατήσει. Έτσι, το νησί σώζεται μέχρι τις μέρες μας.<br /><br />4. <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);">ΦΛΩΡΙΔΑ</span><br /><br />Στη Φλώριδα με ανάγκασε να πάω ο βελζεβούλης (PhD supervisor) για να <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/RpiAyZYTWvI/AAAAAAAAADs/AxsM53IvTpM/s1600-h/CNV00020.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/RpiAyZYTWvI/AAAAAAAAADs/AxsM53IvTpM/s200/CNV00020.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086957382409607922" border="0" /></a>δώσω τα φώτα μου στους Αμερικάνους του Ορλάντο. Έμεινα λίγο αλλά έκανα πολλούς φίλους, με μερικούς από τους οποίους επικοινωνώ ακόμα. Highlight της διαμονής εκεί: η επίσκεψη στο Kennedy Space Center. Όταν έφυγα πλάκωσαν οι τυφώνες και διαλύθηκε το σύμπαν. Στη φώτο βλέπετε έναν από τους Apollo που τον έχουν βάλει σε μουσείο για να τον βλέπει ο κόσμος. Ήταν τεράστιος σε μήκος και δε χώρεσε να τον τραβήξω ολόκληρο.<br /><br />3. <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);">ΜΗΛΟΣ</span><br /><br />Έχω πάει αρκετές φορές. Η πρώτη φορά, όταν ήμουν 1 μηνός. Εκεί με ερωτεύτηκε ένας ντόπιος και αποφάσησε να γίνει νονός μου. Ξαναπήγα Σεπτέμβρη του 2001 με το τότε αίσθημα και γυρίσαμε όλο το νησί με μηχανή. Από τότε δυστυχώς δεν έχω ξαναπάει αλλά σας συνιστώ αν δεν έχετε πάει, ΝΑ ΠΑΤΕ!!!! Και να φάτε πιταράκια μιλέικα στη φίλη μου την Εργίνα!!!<br /><br />2. <span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 204, 0);">ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ</span><br />Φυσικά!!!! Στη Σαντορίνη πήγα πρώτη φορά στα 18 μου, με την παρέα μου από το σχολείο (5 κουκλάρες). Καθήσαμε νομίζω 5 μέρες και ξελυσσάξαμε. Εκεί έκανα τα πρώτα μου τσιγάρα (prince άφιλτρα) και από τότε αποφάσησα ότι δεν γουστάρω το κάπνισμα. Highlight: η Αλεξάνδρα πάνω στο γαιδουράκι!!! Χουχουχου. Ωραίες εποχές. Στο ηφαίστειο δεν πήγαμε γιατί βαριόμασταν. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι ενεργό οπότε τί να πας να δες?.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rph_JpYTWuI/AAAAAAAAADk/ubyvPP1rB7M/s1600-h/275px-Montmartre_jms.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rph_JpYTWuI/AAAAAAAAADk/ubyvPP1rB7M/s200/275px-Montmartre_jms.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5086955582818310882" border="0" /></a><br />1. <span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);">ΠΑΡΙΣΙ</span><br />Το Παρίσι, μέχρι στιγμής, είναι με μεγάλη απόσταση από τα προηγούμενα, το ωραιότερο μέρος που έχω πάει. Να ναι καλά η αδερφούλα μου που σπούδασε εκεί κι έτσι είχα σπίτι να μείνω τσαμπέ. Γυρίσαμε όλα τα καλόφημα και κακόφημα σοκάκια του Παρισιού (Μαρέ,Moulin Rouge, Montmartre, Champs-Élysées etc). Αν πάτε στο Λούβρο, σας προειδοποιώ, η Μόνα Λίζα είναι πολύ ξενερουά μπροστά στην Αφροδίτη της Μήλου και την Άπτερο Νίκη. Sorry Da Vinci, η αλήθεια να λέγεται!<br /><br />Αυτά.<br />Δεν κάνω πάσα γιατί πονάνε τα πόδια μου από τη χτεσινή συναυλία. Όποιος μπορεί να κάνει μπλονζόν μπορέι να συνεχίζει την αλυσσίδα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-5726885388236361475?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-1092391341666287522007-07-06T23:33:00.000+03:002007-07-07T11:57:39.601+03:00<span style="font-size:130%;">Σήμερα με έχουν κυριέψει 2 πολύ έντονα και αντίθετα συναισθήματα. Η απέραντη χαρά με γαλήνη ον τοπ, και η βαθειά θλίψη served with κάργα τσαντίλα!!<br />Η χαρά πηγάζει από μία ξαφνική επιτυχία στη δουλειά μου που (λέμε τώρα) θα με βοηθήσει να αναίβω γενικώς (επαγγελματικά, ψυχολογικά, οικονομικά κτλ).<br />Η σκατοκατάσταση πηγάζει από ένα διπρόσωπο μαλάκα που δεν έχει τα κότσια να φερθεί σαν άντρας.<br />Το διαταύτα: θα βγάλω ποστ για να ξεσπάσω και θα είναι γκρίνια.<br />(Να σου καεί το μπλιμπλίκι @@ρα)<br /><br /><br /><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Πώς κάνει καμάκι ένας Κύπριος.</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >1ος τρόπος<br /><br /></span><span style="font-size:130%;">Περπατάς στην Κύπρο</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ν</span><span style="font-size:130%;">. Αυτό σημαίνει αυταπόδεικτα ότι δεν είσαι Κύπρια</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ν</span><span style="font-size:130%;">. Οι Κύπριοι γενικώς δεν περπατάνε. Μόνο οδηγού</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ν</span><span style="font-size:130%;">. Ο κώλος τους έχει το σχήμα</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ν</span><span style="font-size:130%;"> του καθίσματος του Γιαπωνέζικου αυτοκινήτου και ο εγκέφαλος τους είναι κατεψυγμένος από την αδιάκοπη χρήση εαρ-κονδίσιο</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ν</span><span style="font-size:130%;">. Αν σε δου</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ν</span><span style="font-size:130%;"> να περπατάς τότε 8 στις 10 φορές θα σου κορνάρου</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ν</span><span style="font-size:130%;"> . Μην χαίρεσαι και μην ξεγοφιάζεσαι. Έτσι κάνει καμάκι</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ν</span><span style="font-size:130%;"> ένας Κύπριος and that's all there is!!!<br />Δεν υπάρχει περίπτωση να αποχωριστού</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ν</span><span style="font-size:130%;"> το κάθισμα</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ν</span><span style="font-size:130%;"> του αυτοκινήτου και την γλυκιά</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ν</span> θερμοκρασία του αρκουδίσιο<span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ν</span><span style="font-size:130%;">.<br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >2ος τρόπος<br /></span><span style="font-size:130%;"><br />Αν έχεις τη σπάνια τύχη να διασταυρωθείς με το σπάνιο είδος του πεζού Κύπριου τότε υπάρχει περίπτωση να έρθεις αντιμέτωπη με την δεύτερη μορφή καμακιού. Καθώς περπατάς προς τον Cypriot lover, εκείνος σε κόβει πατόκορφα ενώ τα σάλια έχουν σχηματίσει λιμνούλα κοντά στα παπούτσια του. Με το που πλησιάζεις κοντά κατεβάζει το κεφάλι και σου λέει γρήγορα και συνομωτικά: hi love!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<br /><br />Επεξήγηση: για να περπατάς από και κλείεται να είσαι Κύπρια. Πας μη Κύπριος, Άγγλος!!<br />Άρα η επαφή θα γίνει στην Αγγλική</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ν</span><span style="font-size:130%;">!! Αν θες να διασκεδάσεις, μπορείς να γυρίσεις και να του χώσεις ένα γαμοσταυρίδι Πειραιώτικο, για να ακούσει και λίγα γαλλικά. Αν δε θες, απλά περπατάς αγνοώντας τον Cyrano με την ποιητική διάθεση. Εσύ αποφασίζεις.<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Πώς κάνει διακοπές ένας Αμερικάνος</span><span style="font-size:130%;"><br /><br />Η Γη αποτελείται από μία μόνο Ήπειρο-Χώρα, την Αμέρικα που περιβάλλεται από νερά. Οι Αμερικάνοι είναι οι μοναδικοί κάτοικοι του πλανήτη. Τρέφονται με χάμπουργκερ και τους αρέσει να βλέπουν συνέχεια τηλεόραση. Τα μυαλά τους έχουν το μέγεθος μίας ψίρας και οι κώλοι τους το μέγεθος ενός τετραθέσιου καναπέ. Στην τηλεόραση πολλές φορές δείχνει διαφημήσεις για ταξίδια σε μακρινά μέρη της Αμερικής όπου δεν έχουν πάει, όπως είναι η Santa Napa. Αρκετοί Αμερικλάνοι, πολλές φορές, κλείνουν την τηλεόραση και πάνε διακοπές για να αλλάξουν σκηνικό!!<br /><br />Όταν πάνε στην Santa Napa τους αρέσει να πηγαίνουν στην παραλία και να ξαπλώνουν στην άμμο. </span><span style="color: rgb(153, 153, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >Μόλις ροδίσει το κρέας από τη μία μεριά, το γυρνάς από την άλλη και το αφήνεις να ψηθεί για περίπου 2 ώρες ακόμα, σε δυνατή φωτιά.</span><span style="font-size:130%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 0);font-size:130%;" >Μόλις ψηθεί, τότε το βγάζεις από την άμμο και το τυλίγεις με 2 στρέμματα παρεό. </span><span style="font-size:130%;">Οι Αμερικάνοι δεν μπαίνουν στη θάλασσα γιατί δεν είναι ελαφρόπετρες αλλά ελαφρόμυαλοι και φοβούνται τα τσουνάμια.<br /><br />Μετά το κολύμπι όμως πάντα έρχεται η πείνα. Ο πεινασμένος ροζ Αμερικάνος, έχοντας το εξερευνητικό ένστικτο που κληρονόμησε από τον Κολόμβο, βρίσκει ένα εστιατόριο και παραγγέλνει...την τοπική σπεσιαλιτέ---> Χάμπουργκερ. Μετά το φαί, κόβει μία δυό βόλτες των τριών λεπτών και στη συνέχεια πηγαίνει στο ξενοδοχείο του για να ξεκουραστεί για τη βραδινή έξοδο.<br /><br />Η βραδινή έξοδος είναι αυτό που περιμένει όλη μέρα ο Αμερικάνος τουρίστας. Θα <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/Ro6zcY09PxI/AAAAAAAAADc/3EqbAEy4Zp4/s1600-h/ss2.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/Ro6zcY09PxI/AAAAAAAAADc/3EqbAEy4Zp4/s200/ss2.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5084198329630146322" border="0" /></a>βρει την καλύτερη καφετέρια όπου ξέρρει ότι η διασκέδαση θα είναι εγγυημένη και μοναδική. Η καφετέρια φυσικά θα λέγεται Friends και θα έχει μεγάλους άνετους καναπέδες με το logo των Friends τυπωμένο παντού. Η διακόσμηση θα είναι απλή και απέριττη. Τρεις γιγαντο-οθόνες που θα δείχνουν φυσικά...επεισόδια της μοναδικής τηλεοπτικής σειράς. Ο Αμερικάνος που σέβεται τον εαυτό του, θα πίνει ήσυχα το ποτό του (όχι αηδίες με το καλαμάκι) και δε θα μιλάει για να μην ενοχλεί τους υπόλοιπους παραθεριστές. Αφού ΞΑΝΑδουν μία δυό σεζόν, τότε ήσυχα θα αποσυρθούν στα δωμάτιά τους για να ξεκουραστούν από την περιπλάνηση και τα μπάνια.<br /><br /><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >Πώς διασκεδάζει ένας Άγγλος<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">Φάση 1</span> Πίνει μπύρες και μετά τα κάνει γυαλιά καρφιά.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Φάση 2</span> Βλέπει ποδόσφαιρο αλλά με την προϋπόθεση ότι θα κερδίσει η ομάδα του. Όταν χάσει η ομάδα του τα κάνει γυαλιά καρφιά και ξαναγυρνα στην φάση 1.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Αγαπημένοι προορισμοί για διακοπές:</span><br />Η πρωτεύουσα της Ελλάδας (Μύκονος), η Κορφού, η Ζάντε, το νησί Φαλιράκι και το νησί Αγία Νάπα.<br /></span></span><span style="font-size:130%;"><br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Συμπέρασμα</span><span style="font-size:130%;">: Οι Άγγλοι δεν είναι Αγιογράφητοι.<br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ΥΓ</span><span style="font-size:130%;"> Τυχόν οιμοιότητες των ονομάτων καφετεριώνε ΔΕΝ οφείλονται σε σύμπτωση.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-109239134166628752?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-17939081492694073312007-06-27T23:14:00.000+03:002007-06-28T21:32:57.228+03:00Πριν 2 μέρες δέχτηκα πρόκληση από τον<a href="http://whiteprophecy.blogspot.com/"> προφήτη</a> σε διαγωνισμό ξεκατινιάσματος. Ο προφήτης πρόσφατα ανέβασε ποστ στο οποίο περιγράφει μερικά από τα πράγματα που παρατήρησε καθώς έπινε τον καφέ του σε καφετέρια της Ξάνθης. Για να αναποκριθώ στην πρόκληση πήγα εχτές γύρω στις 2 το μεσημέρι να πιω τον καφέ μου στα Starbucks της Λήδρας στην Λευκωσία (οκ το παραδέχομαι...στέρεψα από ιδέες για ποστ).<br /><br />Το <span style="font-weight: bold;">δεδομένο νούμερο ένα</span> είναι ότι έχω κόψει τους καφέδες εδώ και σχεδόν ένα χρόνο!! Μου αρέσουν πολύ αυτά τα ποτά τύπου καφέ που λέγονται Frappuchhino caramel/coconut/banana/bamia/fasolada του Starbucks αλλά let's face it είναι ακριβά! Αφού λοιπόν καφέ δεν πίνω, για να μη βγούμε εκτός προϋπολογισμού για ένα ποστ, έκανα την εξής μαγκιά-γυφτιά. Λίγο πιο 'κει από τα Starbucks υπάρχει ένα μαγαζάκι που πουλάει παγωτά Παπαφιλίππου (κάτι σαν τη ΔΕΛΤΑ της γειτονιάς σας). Σε αυτό το μαγαζάκι λοιπόν πουλάνε γρανίτα με γεύση καφέ για μία λίρα (1/3 της τιμής τουFrappuchhino). Πήρα λοιπόν τη γρανίτα μου, η οποία σερβίρεται σε κυπελάκια παρόμοια με του Starbucks, βρήκα έναν απολαυστικό καναπέ στα Starbucks μπροστά από τον ανεμιστήρα και άραξα τα κυβικά μου.<br /><br />Το <span style="font-weight: bold;">δεδομένο νούμερο δύο</span> είναι ότι έπρεπε να δείχνω απασχολημένη για να μη φανεί ότι στην παραγματικότητα είμαι κατάσκοπος και κρυφακούω συζητήσεις. Επειδή σύντομα θα δώσω τεστ για τα σήματα, πήρα το βιβλιαράκι μου μαζί μου για να μελετήσω! Multi task: ρουφάς, ακούς, καταγράφεις και μελετάς!!<br /><br />Δυστυχώς οι χτεσινές παρατηρήσεις μου δεν ήταν καθόλου ζουμερές. Δίπλα μου καθόταν κάποια κοπέλα που πρέπει να ήταν Φιλιππινέζα. Είχε αράξει μόνη της σε ένα καναπέ και από τη μεγάλη βαρεμάρα έπαιρνε κόσμο τηλέφωνο για να μιλήσει στο κινητό και να δείχνει απασχολημένη και cool... <span style="color: rgb(255, 0, 0);">boring</span>! Μπροστά μου κάθονταν 2 άντρες που έπιναν καφέ παγωμένο και διάβαζαν εφημερίδες. Ο τρόπος που ρουφούσαν με το καλαμάκι, η ποσότητα ζελέ στο μαλλί και τα πέτσινα βραχιολάκια στο χέρι με έκαναν να σχηματίσω την εντύπωση ότι ήταν gay. Η συζήτησή τους ήταν άκρως βαρετή (κάποιος θα παντρευτεί λέει) αλλά και δύσκολο να την ακούσω. <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Boring</span>.<br /><br />Το μέρος εκείνο του πεζόδρομου έχει μερικά μαγαζιά. Πολλής κόσμος λοιπόν πηγαινοέρχεται απλά για να κοιτάξει βιτρίνες. Δύο κορίτσια που πέρασαν ντυμένα με τα ίδια χρώματα, περπατούσαν προκλητικά σαν να ήταν σε πασαρέλα. Αυτές φυσικά δεν πήγαν για να κοιτάξουν ρούχα αλλά για να τις κοιτάξουν! <span style="color: rgb(255, 0, 0);">Boring. <span style="color: rgb(0, 0, 0);">Πιο πολύ ενδιαφέρον είχαν οι στρατιώτες του ΟΗΕ (οι κυανόκρανοι δηλαδή) οι οποίοι όμως τελείωσαν γρήγορα τον καφέ τους κι έτσι δεν πρόλαβα να παρατηρήσω κάτι καλό (πέρα των οπισθίωνε ενοείται).<br /><br />Απογοητευμένη από τη χτεσινή βόλτα, είπα να πάω και σήμερα μπας και δω τίποτα καλό. Σήμερα πήγα νωρίτερα, με γρανίτα Παπαφιλίππου πάντα, και άραξα πάλι στο ίδιο μέρος, παρέα με το βιβλιαράκι των σημάτων. Για κακή μου τύχη όμως, δεν υπήρχε ψυχή πλην μίας κυρίας που ήταν φτυστή η <span style="color: rgb(204, 102, 204); font-weight: bold;">Γεωργία Βασιλειάδου</span> αλλά με ξανθό μαλλί και λιγότερες ελιές.<br /><br />Εγώ απτόητη, αποφάσησα να μείνω μπας και εμφανιστεί κανένας ενώ θα μελ</span></span><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ετούσα τα σήματά μου. Διάβασα όλα τα προειδοποιητικά και απαγορευτικά σήματα όταν ξαφνικά βλέπω απροειδοποίητα τη <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 204);">Γεωργία</span> να βγάζει ένα μαχαίρι!! Γυρνάω τρομαγμένη και τί να δω? Τη <span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;">Γιωργίτσα</span> έτοιμη να σφάξει ένα καρπούζι εκεί μπροστά στα μάτια όλων των περαστικών και των ελάχιστων θαμώνων του</span></span> Starbucks.<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Αθάνατη Κύπρια Ηρωίδα που αψηφάς τους κομπλεξισμούς και τις ψευτοαριστοκρατικές φιγούρες κάθε Λευκωσιάτη, σου απονέμω το 'Οσκαρ μαγκιάς! Τόσο κόπο έκανε η Sarah Jessica Parker και τόσα Αμερικάνικα sitcoms για να εδραιώσουν το ναό των Starbucks σαν το νούμερο ένα ΙΝ μέρος για καφέ. Και έρχεσαι ΕΣΥ με ένα μαχαίρι και ένα καρπούζι και σκορπάς το έργο τους στους τέσσερις ανέμους!! </span><span style="font-weight: bold;">ΕΥΓΕ!!!!<br /></span><br />Αποστολή εξετελέσθη! <span style="font-weight: bold;"><br /></span><br />Δεν ξέρω αν ανταπεξήλθα στην πρόκληση, αλλά νομίζω ότι μετά από αυτό τα Starbucks δεν θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια!! Κάτι άλλαξε για πάντα!<br /><br />Τώρα μπορείς κι εσύ να πάς κόντρα στο κατεστημένο με καρπούζι και μαχαίρι.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/RoO9vY09PwI/AAAAAAAAADU/EwIv-H-PKRo/s1600-h/Vasiliadou.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/RoO9vY09PwI/AAAAAAAAADU/EwIv-H-PKRo/s200/Vasiliadou.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5081113426420121346" border="0" /></a><br /><br />ΥΓ. Η κυρία Βασιλειάδου πήγε και κέρασε καρπούζι τους μαγαζάτορες των γύρω μαγαζιών που την κοιτούσαν ειρωνικά! RESPECT!!<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-1793908149269407331?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-62883378872892203232007-06-14T22:50:00.001+03:002007-06-16T23:56:29.453+03:00Η εκδρομή συνεχίστηκε σε πολύ χαμηλές ταχύτητες με πολύ κέφι όμως!! Τα παιδιά μπορεί να πλησιάζουν την 100 ετία αλλά είχαν μαζί τους το CD του Μπουγά! Μετάλο σουξέ <span style="font-weight: bold;">το εργαλίο</span> (αυτό που τα κάνει όλα μετά τις δύο) με πρώτες χορεύτριες μία όμορφη κοπέλα ετών 70 με άσπρα μαλλιά και τη φίλη της κοκκινομάλα ετών 72, μαυροφορούσα και ευλύγιστη.<br /><br />Πού βρήκαν την ενέργεια? Τί να σας πω δεν ξέρω. Κάνω 2 υποθέσεις. Κάναμε πολλές στάσεις σε διάφορες εκκλησίες και μοναστήρια για προσκύνημα. Οπότε ίσως τα κεράκια που άναυαν να ήταν για το ποια θα βγει "prom" queen της εκδρομης. Η δεύτερη ικασία είναι ότι έπαιρναν πολλή ενέργεια από το φαί που κατέβαζαν όποτε κάναμε στάσεις. Βλέπετε, μπορεί στο ανέβασμα και κατέβασμα να θέλανε έναν Α χρόνο, στο φαί θέλανε ένα Β χρόνο πολύ μικρότερο του Α. Αυτό το καταλάβαμε όταν πήγαμε να κολυμπήσουμε με τη Ζ καθώς τα παιδιά έτρωγαν. Πριν προλάβουμε να κάνουμε 2 πλατς πλουτς, τα παιδιά είχαν ήδη μπει στο πούλμαν και μας περίμεναν ανυπόμονα για να πάνε στο επόμενο μοναστήρι!<br /><br />Κατέβασμα από πούλμαν - 20 λεπτά<br />Ανέβασμα στο πούλμαν - 25 λεπτά<br />Ανεβοκατέβασμα μασέλας - 15 λεπτά<br /><br /><br />Μετά από πολλές ώρες, αρχίσαμε να ανηφορίζουμε σε μία περιοχή που λέγεται Κόκκινα. Δεν ξέρω ακριβώς την ιστορία της περιοχής αλλά σίγουρα δεν είναι από τις χαρούμενες. Η διαδρομή ήταν πολύ τρομακτική με γκρεμούς, στροφές, στενούς δρόμους και τέτοια εφέ, αλλά το κέφι στο πούλμαν παρέμενε αμείωτο. Επίσης για πρώτη φορά στη ζωή μου είδα αγρινά!! Πολλά αγρινά!! Όσο ζω μαθαίνω, κι έτσι. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η εξής εικόνα. Κάπου στην ερημιά, μέσα σε ένα δάσος στο βουνό, σε ένα ελληνικό φυλάκιο, βρισκόταν ένας και μοναδικός στρατιώτης καθισμένος πάνω σε ένα ξύλινο κάγκελο. Αυτό που λέμε ..<span style="font-style: italic;">μοναχικό αγόρι που ψωλοβροντά στο δάσος</span>.<br /><br />Μετά από πολλές στροφές βρεθήκαμε στο χωριό Πύργος. Ένα απομωνομένο χωριό με πολλά ξενοδοχεία και ωραία θέα στη θάλασσα. Φτάσαμε εκεί στις 6 το απόγευμα και επιτέλους μπορέσαμε να απελευθερωθούμε από την dream team. Τα παιδιά πήγαν στα δωμάτιά τους να φρεσκαριστούν, ενώ η Ζ κι εγώ αποφασίσαμε να βολτάρουμε στο χωριό. Ένας δρόμος όλος κι όλος, με κατοίκους που μπορούσαν να οδηγούν με το κεφάλι στριμμένο στο πλάι. Δεν ξέρω αν αυτό το έκαναν επειδή είχαν κάποιου είδους γεννετική βλάβη, ή αν το έκαναν από περιέργεια. 'Η ακόμα αν τους έμαθαν να οδηγούν κοιτόντας στο πλάι και όχι μπροστά.<br /><br />Εγώ, ως γνήσιος τουρίστας/θύμα, σκέφτηκα ότι μιάς κι έγινε που έγινε το κακό, τουλάχιστον ας πάρουμε κάτι να θυμόμαστε την εκδρομή. Κάπου είχα ακούσει ότι τα λουκούμια της Κύπρου ήταν ξακουστά. Μπήκα το λοιπόν σε ένα μαγαζάκι για να αγοράω λουκούμια.<br /><br />-Γεια σας. Ψάχνω να αγοράσω λουλούμια. Μήπως πουλάτε?<br />-<span style="font-style: italic;">Όχι κόρη μου.Δεν τα φτιάχνουμε τώρα. Πιό μετά. Έχουμε όμως γλυκό.</span><br />-Τί γλυκό του κουταλιού?<br />-<span style="font-style: italic;">Όχι.Του πιρουνιού!!</span><br /><br /><br />Η διαμονή στον Πύργο δεν είχε τίποτα το ενδιαφέρον εκτός από την παραπάνω συζήτηση. Η επόμενη μέρα ήταν ακόμα πιο βαρετή. Οι μόνες στάσεις που κάναμε ήταν σε 2 μοναστήρια και σε κάποιο άλλο μέρος για μεσημεριανό! Στο ίδιο μέρος βρισκόταν και ένα άλλο πούλμαν με μερικά ακόμα παιδιά της ηλικίας των δικών μας....ξέρετε...60+ (όπως λέμε Calcium plus). Όταν ήρθε η ώρα να επιβιβαστούμε στα πούλμαν, έγινε ένα κάποιο μπέρδεμα. Κάποια δικά μας παιδιά ανέβηκαν στο άλλο πούλμαν ενώ καινούρια πρόσωπα εμφανίστηκαν στο δικό μας. Ευτυχώς ο οδηγός τους διευκόλυνε να θυμηθούν σε ποιό πούλμαν ανήκει ο καθένας κι και σύντομα ξεκινήσαμε για την επιστροφή.<br /><br /><br />Έκανα καινούριες παρέες και μάζεψα και 2 τηλέφωνα. Δυστυχώς όχι ακριβώς όπως το περίμενα, αλλά ήταν και αυτή μία εμπειρία. Αν μη τί άλλο, βρήκα Παφίτικες πίσσες (μαστίχες), λουκούμια και έμαθα και τα αγρινά!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-6288337887289220323?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-36530007342731436002007-06-12T21:13:00.000+03:002007-06-14T14:02:08.528+03:00Διαφίμηση σε γνωστή εφημερίδα της Κύπρου : Στις 9 και 10 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί εκδρομή σε Πάφο, Κόλπο Κοραλλίων, Πέγεια, Κάθηκα, Λατσί, Λουτρά Αφροδίτης, Πόλη Χρυσοχούς και διανυκτέρευση σε ξενοδοχείο του Πύργου. Παίρνω τηλέφωνο και μαθαίνω ότι η τιμή ήταν μόνο 22 λίρες ενώ πήρα και την υπόσχεση ότι α) θα κάναμε 2 μπάνια στη θάλασσα και β) θα υπάρχουν άτομα όλων των ηλικιών!! Γκομενοθάλασσα δηλαδή!!!!!!! Μία τέλεια ευκαιρία για να δω αυτά τα μέρη της Κύπρου και να ...ψαρέψω και κανένα καλό ψάρι!! Το κανονίζουμε με τη φίλη μου τη Ζ., ξυρίζουμε πόδια, μασχάλες, (...), πακετάρουμε κεφτεδάκια, αντιληακά, μαγιώ, γυαλιά ηλίου, καπέλα φωτογραφικές μηχανές, CDia, τραυμαπλάστ, χάρτες, προφυλακτικά, τσίχλες, ασπιρίνες, δραμαμίνες, σοκολάτες, red bull, μπισκότα, σαγιονάρες, αγκινάρες .....όλα έτοιμα!<br /><br />Το ραντεβού: 7.30 το πρωί. Φτάνουμε στο σημείο συνάντησης ένα τέταρτο νωρίτερα. Οι πορωμένοι εκδρομείς ξαναχτυπούν!! Μόλις φτάνουμε μας ειδοποιούν ότι το πούλμαν δεν είχε έρθει ακόμα και καθόμαστε σε ένα παγκάκι για να περιμένουμε. Σε ένα άλλο παγκάκι, λίγο πιο 'κει ήταν καθησμένες στη σειρά 3 μαυροφορεμένες γιαγιούλες που θύμιζαν ταινία του Φώσκολου. Εμείς σκεφτήκαμε ότι οι κλέουσες θα είχαν μαζευτεί για την άλλη εκδρομή που ήταν προσκύνημα σε κάποια εκκλησία. Λίγο πιο πέρα έκοβε βόλτες μία ξανθιά τύπισσα με γόβες στιλέτο, ελληνική μύτη και κυπριακή προφορά. Το μίνι που φορούσε μόλις και μετά βίας έκρυβε το βρακί της ενώ η μπλούζα πρέπει να ήταν τουλάχιστον 3 νούμερα μικρότερη! Η τύπισσα αυτή ήταν η γυναίκα του οδηγού του πούλμαν που περιμέναμε και η οποία θα ερχόταν μαζί μας για να βοηθάει σε ό,τι χρειαστεί! Το ντύσιμο φανερότατα δεν ήταν εκδρομικό αλλά δυστυχώς δεν μας έκαν κλικ σε εκείνη τη φάση.<br /><br />Γύρω στις 8.30 ήρθε το πούλμαν και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε για να καθήσουμε στις θέσεις μας. Πήγαμε φυσικά όσο πιο πίσω γίνεται (μαλακία μεγάλη) και κάτσαμε καθώς οι άλλοι εκδρομείς άρχισαν αν καταφτάνουν. Όταν μετά από αρκετή ώρα ξεκίνησε το πούλμαν, προς μεγάλη μας απογοήτευση συνειδητοποιήσαμε ότι το 70% του λεωφορείου είχε ήδη γεμίσει και τα μόνα άτομα που ήταν κάτω από 60 χρονών (εκτός από την κυρία με το μίνι) είμασταν η Ζ. κι εγώ!! Οι δε κλέουσες ήταν μέσα!! <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">Oh Jesus Christ what have we done?!!!</span> Πάνω στον πρώτο πανικό, μας πλησιάζει η έξαλλη μανδάμ και μας κάνει με ένα μορφασμό σνιφάροντας στον αέρα:<br /><br />-Βρωμάει!! Ποοο βρωμάει!<br /><br />Εμείς καταλάβαμε ότι αναφερόταν στην μοιρωδιά του λεωφορείου και χαμογελάσαμε σαστισμένα.<br /><br />-Ποοοοποοοο να δείτε μετά που θα αρχίσουν να χαίζονται! Φοβερή φάση!<br />-(You don't say!!)<br /><br />Η Ζ κι εγώ κοιταχτήκαμε σαστισμένα αλλά ως πορωμένοι εκδρομείς που είμαστε, το πήραμε για αστείο και δεν δώσαμε και πάλι σημασία στα σημάδια που μας έλεγαν φανερά "κατεβείτε όσο είστε ακόμα Λευκωσία!". Η αλήθεια είναι ότι ένας ψιλοπανικός είχε άρχισει να με κυριεύει. Είπα όμως να συνεχίσω να ελπίζω ότι θα μαζέψουμε και κανένα τεκνό στην πορεία. Αυτο γιατί μας είχαν πει ότι θα μαζέψουμε και άλλα άτομα στα χωριά πιο έξω από τη Λευκωσία. Στις στάσεις που κάναμε για να μαζέψουμε εκδρομείς, από τους 6 που μαζέψαμε οι 6 ήταν γύρω στα 70 χρονών!! Ήταν πια γεγονός!! Είμασταν οι μαλάκες της υπόθεσης!! Είχαμε πιστέψει ότι θα υπάρχουν γκομενάκια κάθε ηλικίας και καταλήξαμε σε ένα λεωφορείο τίγκα στους συνταξιούχους και τις μαγκούρες.<br /><br /><br />Το ακόμα καλύτερο ήταν η κατάσταση του πούλμαν. Σε κάθε θέση υπήρχαν τασάκια, στερεωμένα στην πλάτη του μπροστινού καθήσματος (συνηθίζεται στα πούλμαν). Έτσι κι εγώ άνοιξα το τασάκι που ήταν μπροστά μου για να πετάξω την τσίχλα μου. Με το που άγγιξα το τασάκι, έπεσε κάτω κάνοντας ένα δυνατό ΓΔΟΥΠ!! Ευθύς, ακούγεται μία φωνή λίγο πιο πέρα να λέει μονολεκτικά:<br /><br />-Πέφτουνε!!!<br />-(No kidding!!)<br /><br />Η εκδρομή συνεχίζεται. Το πουλμανάκι πορεύεται με ρυθμούς χελώνας ενώ οι γέροι είναι μέσα στη ζωντάνια και μιλάνε ακατάπαυστα. Πού και πού ακούγεται και κάποιο ΓΔΟΥΠ το οποίο ή γέρος ή τασάκι που έπεσε θα 'ναι. Κανείς δε δίνει σημασία!! Τα "παιδιά" στη γαλαρία έχουν ξεσκιστεί να φωνάζουν να βάλει ο οδηγός μουσική ενώ η Ζ κι εγώ είμαστε μέσα στην απελπισία.<br /><br />Πρώτη στάση για καφέ σε κάποιο μέρος στο οποίο εννοείται ότι ο οδηγός τα έχει κανονισμένα για να πάρει τα ποσοστά. Ευκαιρία για να γνωρισούμε και με τα παιδιά! Η κατάβαση από το λεωφορείο είναι μία διαδικασία που παίρνει 2-3 λεπτά σε κανονικές συνθήκες. Στη δική μας περίπτωση, η πόρτα είναι μία, οι γέροι είναι 50 και οι μαγκούρες άλλες τόσες. Πρώτα πετάς τη μαγκούρα έξω, όπως κάνουν με τα σωσίβια όταν πηδάς από το πλοίο. Μετά γυρνάς πλάτη στην πόρτα, σκύβεις και πιάνεις και με τα 2 χέρια τις σκάλες και τεντώνεις προς τα πίσω το ένα πόδι προσπαθώντας να βρεις το πιο κάτω σκαλί! Όταν το βρεις τότε βάζεις και το άλλο πόδι και επεναλαμβάνεται η διαδικασία μέχρι να τελειώσουν τα σκαλιά! Όταν έχεις πατήσει έδαφος, η μαγκούρα σου θα είναι εκεί και θα σε περιμένει. Σε αυτό το σημείο η Ζ κι εγώ συνειδητοποιήσαμε γιατί ήταν μαλακία που κάτσαμε πίσω!!! Ο δε οδηγός σκέφτηκε ότι δεν μπορούμε να περνάμε την ώρα μας έτσι. Πώς θα λυθεί λοιπόν το πρόβλημα? Απλά!! Δεν θα κατεβαίνουμε από το πούλμαν. Θα περνάμε από τα ωραία μέρη και θα μας λέει ο οδηγός από το μεγάφωνο...εδώ είναι τα λουτρά της Αφροδίτης, εδώ είναι ο Κόλπος των Κοραλλίων....<br />Αυτό λέγεται απλοποίηση στα μαθηματικά!! Η τέλεια εκδρομή. Things can only get better.<br /><br />...συνεχίζεται<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-3653000734273143600?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-3068086997963823022007-06-08T13:56:00.000+03:002007-06-08T17:36:43.072+03:00<a title="http://weblog.fok.nl/viewSingleItem/16863/Passen-en-meten.htm" href="http://weblog.fok.nl/viewSingleItem/16863/Passen-en-meten.htm">http://weblog.fok.nl/viewSingleItem/16863/Passen-en-meten.htm</a><br /><br /><br />(Δες μέχρι το τέλος)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-306808699796382302?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-47482152492435915492007-06-04T19:53:00.000+03:002007-06-04T20:38:25.001+03:00<span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Παράδειγμα Α</span><span style="font-size:130%;"><br /><br />Ο κύριος D. είναι ένας Γερμανός φιλήσυχος γεωργός στο χωριό Καραβάς των Κυθήρων. Ζει εκεί με τη γυναίκα του και εκτρέφουν κότες, γουρούνια, κατσίκες, τράγους, γαλοπούλες κτλ. Ο κύριος D. έχει κάνει φιλότιμες προσπάθειες να μάθει ελληνικά αφού σχεδόν κανένας δεν μιλάει γερμανικά στο χωριό! Βέβαια δεν πήγε σε σχολείο ούτε στο φροντιστήριο της γειτονιάς για να μάθει τα ελληνικά. Τα έμαθε μόνος του ακούγοντας τους κάτοικους του νησιού. Όταν λοιπόν τον ρωτήσεις τη γνώμη του ο κύριος D. θα σου πει ευγενικά:<br /><br />- Εγκώ σκεπτίζω πάρεις κατσικίσιο γκια παιντιά.<br /><br />Επίσης, ως φιλόζωος ο κύριος D. στενοχωριέται όταν ακούει κυνηγούς να πυροβολούν πουλάκια με καραμπίνες. Το απεχθάνεται τόσο που όταν μια φορά έπιασε επ' αυτοφόρω κάποιον κυνηγό, τον κόλλησε στο δέντρο και τον ρώτησε αγριεμένα:<br /><br />-Εσύ πετάς <a href="http://www.fisigia.com/">φυστίκια</a> στα πουλάκια?!<br /><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Παράδειγμα Β</span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><br /></span><span style="font-size:130%;">Η Ε. είναι από την Πολωνία. Ζει στην Ελλάδα σχεδόν 10 χρόνια και δουλεύει ως καθαρίστρια σε σπίτια. Η Ε. δεν πήγε σε ελληνικό σχολείο ούτε σε κάποιο από τα χιλιάδες φροντιστήρια ξένων γλωσσών. Λόγω του ότι δουλεύει στην Ελλάδα η είναι αναγκασμένη να μάθει τα ελληνικά. Και φυσικά και αυτή είναι αυτοδίδακτη. Η δουλειά της</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > </span><span style="font-size:130%;">Ε. είναι δύσκολη και κοπιαστική</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >. </span><span style="font-size:130%;">Πολύ συχνά παραπονιέται ότι την πονάνε τα </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >κοάλα</span><span style="font-size:130%;"> της ενώ όταν είναι να πλύνει τα μπαλκόνια, λέει ότι είναι η πιο </span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >δυσκόλα</span><span style="font-size:130%;"> δουλειά της μέρας. Της Ε. της αρέσει πολύ να τρώει </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >μαλάκα</span><span style="font-size:130%;"> μπισκότα ενώ δεν της αρέσει καθόλου να έχει </span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >παπρίκι</span><span style="font-size:130%;"> το φαγητό. Όταν έχει πονοκέφαλο πίνει </span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >ντεπόνια</span><span style="font-size:130%;"> και όταν είναι άρρωστη παίρνει </span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >αντιβιωτίκια</span><span style="font-size:130%;">.</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><br /></span><span style="font-size:130%;"><br /></span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >Παράδειγμα Γ</span><span style="font-size:130%;"><br /><br /><br />Εδώ και ένα χρόνο παλεύει και ο R. μου για να μάθει ελληνικά μόνος του. Βέβαια δεν πηγαίνει ούτε εκείνος σε φροντιστήριο αλλά ούτε και είναι στην Ελλάδα για να ακούει τους ντόπιους. Ο R. είναι Αργεντίνος. Η προσπάθειά του περιορίζεται στο διάβασμα κατάλληλων βιβλίων που βρήκε σε βιβλιοπωλεία της Αγγλίας. Διαβάζει κυρίως γραμματική και λιγότερο λεξιλόγιο. Ξέρει λοιπόν ότι ο αόριστος του χύν</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >ω</span><span style="font-size:130%;"> είναι έχυ</span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >σα</span><span style="font-size:130%;"> (δε θέλω προστυχιές). Ο αόριστος του πέφτ</span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >ω</span><span style="font-size:130%;"> είναι έπε</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >σα</span><span style="font-size:130%;">. Ο αόριστος του αφήν</span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >ω</span><span style="font-size:130%;"> είναι άφη</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >σα</span><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >.....</span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">κτλ κτλ.</span></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span> </span><span style="font-size:130%;">Τις προάλλες για να μου δείξει την πρόοδό του με ρώτησε:<br /><br />-Έχεσες καλό ύπνο το βράδυ?<br /><br /></span><span style="font-size:130%;">Ο</span><span style="font-size:130%;"> αόριστος του</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > έχω</span><span style="font-size:130%;"> είναι</span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" > έχεσα</span><span style="font-size:130%;"> φυσικά!!<br /><br />Ok Μπάμπι?<br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-4748215249243591549?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-11178204347013509752007-06-01T07:54:00.001+03:002007-06-01T07:54:34.920+03:00<span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»</span><br /><br />(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»</span><br /><br />(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)<br /><br />Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.<br /><br />Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.<br /><br />Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.<br /><br />Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση <a href="http://fakellaki.blogspot.com/">http://fakellaki.blogspot.com</a>, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»</span><br /><br />(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)<br /><br />Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»</span><br /><br />Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:<br /><br /> <span style="font-weight: bold;"> * ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ<br /><br />* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ<br /><br /> * ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ<br /><br />* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.<br /><br />* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ<br /><br />ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.<br /><br /> * ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ<br /><br /> * ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ<br /><br /> * ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ<br /><br />ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.<br /></span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.</span><br /><br />(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").<br /><br /><br /><br />ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-1117820434701350975?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-63652647415235885132007-05-23T18:35:00.000+03:002007-06-02T09:25:50.513+03:00<div style="font-family: courier new;font-family:courier new;" ><span style="font-size:130%;">Πέρασαν τρία χρόνια και φήμες λένε ότι άντεξες στην έρευνα. Είναι μεγάλες οι αντοχέσου!! Τα δύσκολα όμως δεν πέρασαν. Γιατί μετά από το τρίχρονο μαμήσι υπάρχει και το αγγούρι της διατριβής που θα πρέπει να το φας ολόκληρο για να πάρεις τον τίτλο που θες. Και πάλι σκέψεις να τα παρατήσεις θα χορεύουν στο μυαλό σου και οι φίλοι και γνωστοί θα σου λένε "Έλα αφού τον έφαγες το γάιδαρο..μόνο η ουρά έμεινε!!"<br />"Είναι σα να είσαι γκαστρωμένη. Πρέπει να σφιχτείς πολύ για να βγει το μωρό. Αν δε σφιχείς τότε θα είσαι για πάντα γκάστρω!!"<br />Πολύ ευχάριστες σκέψεις όλες αυτές!!!<br /></span></div><div style="font-family:courier new;"><span style="font-size:130%;"><br /><br /><span style="font-family: courier new;">Με τα πολλά, και κυρίως γιατί έχεις λίγα φράγκα, φεύγεις από την Αγγλία και πας στο Ελλάντα να συγγράψεις το απίστευτης σημασίας έργο σου. Γίνεσαι συγκάτοικος των γονιών σου και αφού εγκαταστήσεις ίντερνετ στο σπίτι, στρώνεσαι στη δουλειά.</span><br /><br /></span> </div><span style="font-size:130%;"><br /></span><div style="font-family: courier new;"> </div><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:courier new;">Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει κι εσύ είσαι κλεισμένη στους 4 τοίχους προσπαθώντας να βάλεις σε μία σειρά τα χάλια που έκανες στην Αγγλία. Ο καφές, οι σοκολάτες, το ραδιόφωνο και οι ασπιρίνες γίνονται οι καλύτεροί σου φίλοι. Τα νεύρα μονίμως τσιτωμένα και αλίμονο στον δυστυχή που θα τολμήσει να κάνει φασαρία σε ακτίνα 3 Km από το χώρο δημιουργίας. ΜΠΟΥΜ!!!!!!!!!!</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">Μέσα στα σκατά ερωτεύεσαι παράφορα ένα γατάκι που λέγεται Οδυσσέας. Ο Οδυσσέας είναι ένα ασπρο-πορτοκαλί λουκουμάκι που γουστάρει να κοιμάται στα πόδια σου καθώς γράφεις. Οι ψυχολόγοι λένε ότι τα ζώα βοηθούν στην καταπολέμηση του στρες. Επίσης οι γιατροί λένε ότι αν κυκλοφορεί κάποια αρρώστια, τα ζώα την κολάνε πρώτα. Όλα αυτά είναι αλήθεια φίλοι και φίλες!! Με τον Οδυσσέα αγγαλιά ηρέμησες τα μάλα ενώ ο Οδυσσεούλης είναι μέχρι και τη σήμερον ημέρα ένα άκρως υστερικό γατί.</span><br /></span><div face="courier new"> </div><span style="font-size:130%;"><br /></span><div style="font-family: courier new;font-family:courier new;" ><span style="font-size:130%;">Τέλος πάντων, μετά από ένα χρόνο και κάτι γραψίματος, μαλάκυνσης και αποβλάκωσης, </span><span style="color: rgb(255, 204, 0); font-weight: bold;font-size:130%;" >το έργο ολοκληρώνεται!</span><span style="font-size:130%;">!!! Σαν τα έργα του ΥΠΕΧΩΔΕ. </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >Παραδίδεις ταχυδρομικά τη διατριβή και περιμένεις να έρθει η ώρα της κρίσης. Υπομονή 3 μήνες!<br /><br />ΩΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗ:<br />28/10/06, 2 μμ στο δωμάτιο 101.<br /><br />Ντυμένη κυριλέ </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >και </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >με το σκατό στην κάλτσα, </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" > πας στην αίθουσα όπου σε υποδέχονται 2 τύποι. Ο ένας έχει γένια αξύριστα και ο άλλος έχει μπόλικο μουστάκι. Προσοχή είναι παγίδα!! Ένας από τους 2 είναι γυναίκα!! Και πρέπει να κάνεις τα αδύνατα δυνατά να σε συμπαθήσει η γυναίκα, γιατί αυτή θα αποφασίσει το αποτέλεσμα. Αν δεν ήξερες τον άντρα θα είχες μεγάλο πρόβλημα να καταλάβεις χου ιζ γουάτ. Ευτυχώς για σένα ο άντρας είναι δικό σας παιδί οπότε ντόντ γουόρι. Είναι καθηγητής του πανεπιστημίου σου και τον ξέρεις καλά. Άρα, με την εις άτοπον απαγωγή και το θεώρημα του Γκάους ξέρεις ότι το άλλο είναι γυναίκα!!<br /><br />Στην αρχή ξεκινάνε με ερωτήσεις κρίσεως!! Πώς πέρασες στην Ελλάδα, τί καιρό έκανε, αν πήγες διακοπές κτλ κτλ. Υποτίθεται ότι αυτές οι ερωτήσεις είναι χαλαρωτικές. Εσύ φυσικά δεν μασάς. Ξέρεις ότι σύντομα θα αρχίει η ανάκριση με τη λάμπα να σε τυφλώνει και τα χαστούκια να πέφτουν βροχή! Μη μασάς!!!! Χτύπα τους στο ψαχνό! Και προς Θεού, μην την κοιτάς στο μουστάκι!!<br /><br />Πέρασαν 2.30 ώρες και εσύ νομίζεις ότι πέρασε ένα πεντάλεπτο. Λένε ότι οι ευχάριστες ώρες περνάνε γρήγορα. Και σίγουρα αυτές οι 2.30 ώρες ΔΕΝ ήταν ευχάριστες. Όμως πέρασαν γρήγορα!! Λέτε να φταίει το μουστάκι? Το μουστάκι ή το αξύριστο γένι? Ποιός ξέρει. Το καλό είναι ότι τουλάχιστον βγήκες από εκεί μέσα όρθια (το σκατό παραμένει στην κάλτσα) και πια...ντοκτόρα!!<br /><br />Αυτό ήταν!! Ουουουουου!!<br /><br /><br /></span></div><span style="font-family: courier new;font-size:130%;" ><br /></span><div style="font-family: courier new;"> </div><span style="font-size:130%;"><br /></span><div style="font-family: courier new;"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-6365264741523588513?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-78946127289371422612007-05-21T17:37:00.000+03:002007-05-21T21:14:52.833+03:00<span style=";font-family:courier new;font-size:130%;" >Σιγά σιγά (πολύ σιγά) αρχίζεις να συνηθίζεις την ρουτίνα της έρευνας. Τα κατσαβίδια γίνονται επέκταση του χεριού σου (κάτι σαν τον ψαλιδοχέρι αλλά...με κατσαβίδια) και η χρήση των διαφόρων μηχανημάτων του εργαστηρίου γίνεται για σένα ρουτίνα. <span style="color: rgb(204, 51, 204);">Σπινιάρει η γάτα στο γιαρούρτι?!</span><br /><br />Μeτά από 2 χρόνια, ήρθε πια και η ώρα να κάνεις και καμιά δημοσίευση, για να δικαιολογήσεις και τα λεφτά της υποτροφίας που τσέπωσες. Φυσικά δεν είναι τόσο απλό αυτό. Γιατί ο <span style="font-style: italic;">βελζεβούλ</span> που είναι πονετικός <span style="font-style: italic;">άνθρωπος</span> θέλει να συμπεριλάβει στη δημοσίευση και τη δουλειά άλλων συνεργατών. Δεν έχει σημασία αν ο ένας είναι στο Κολοράντο, ο δεύτερος στη Φλώριδα, ο τρίτος στο Λονδίνο, ο τέταρτος στον Καναδά και εσύ στο Τιμπουχτού. Όχι! Δεν παίζει κανένα ρόλο. Μείνε ήσυχη θα τα συντονίσει όλα ο <span style="font-style: italic;">βελζεβούλ. </span>Το <span style="font-weight: bold;">μείνε ήσυχη</span> είναι τρόπος του λέγειν. Να περιμένεις τη μάξιμουμ ενόχληση. Τηλεφωνήματα μέσα στη νύχτα, και μετά ξανά το πρωί πρωί! Αμ πώς νομίζεις ότι βγαίνουν οι δημοσιεύσεις, έτσι εύκολα?<br /><br />-Γεια, είμαι στο αεροδρόμιο στη Νέα Υόρκη, και περιμένω την πτήση μου. Διάβαζα τη δημοσίευση και....<br />- (<span style="font-style: italic;">Ρε άνθρωπε έλεος, εδώ είναι 3 τα ξημερώματα και κοιμόμαστε!!</span>) Μμμμμμμμ<br />- Έκεινη η γραφική που έκανες δεν είναι καλή. Άλλαξε το μέγεθος και βάλε επεξηγηματικούς δείκτες !!<br /><span style="font-style: italic;">-(Να μη βάλω κωλοδάχτυλα</span>?) Yes right!<br />-Επίσης στα μαθηματικά να αλλάξεις τα σύμβολα. Να τα κάνεις σαν τα δικά μου για να είμαστε όλοι συμβατοί.<br /><span style="font-style: italic;">-(I love you dude!</span>!) Yes sure!<br />-Θέλω να ξανακοιτάξεις λίγο και εκείνη την απόδειξη. Μήπως να ξαναπάρουμε μετρήσεις.Και να βρεις και ένα αντικείμενο σαν το μάτι για να...<br />- (ZZzzZZZZZZZZZzzzzzzzzzzzzzzz.) Sure μείνε ήσυχος!<br /><br />Τελικά τράβα από δω, κουτούλα από 'κει καταφέρνετε και κάνετε την δημοσίευση χωρίς να γίνετε ρεζίλι ομαδικώς, και αμέσως μετά σε στέλνουν στη Φλώριδα για να κάνεις δουλειά με τους επιστήμονες του Φαρ Ουέστ, όπως σου είχαν υποσχεθεί. Εκεί τα πράγματα είναι εντελώς αλλιώς. Κάπως πιο...επαγγελματικά!!! Πιο...οργανωμένα...πιο σοβαρά!! Δεν έχουν κανένα Bernard να σε κυνηγάει. Δε σε παίρνουν τηλέφωνο στις 3 τα ξημερώματα! Δε σε αγχώνουν επειδή μπορεί να σπάσεις μία οπτική ίνα! Είναι λες και πέθανες για λίγο και πήγες στον παράδεισο!! Και είδες επιτέλους πώς είναι πραγματικά η έρευνα. Φυσικά, όλα τα ωραία κρατάνε λίγο. Μόνο 2 μήνες θα μείνεις στον Παράδεισο και μετά βουρ για τα εργαστήρια του <span style="font-style: italic;">βελζεβούλ. </span><br /><br />Και μόλις γυρίσεις πρέπει να βρεις ποιός πήρε την καρέκλα σου, το πληκτρολόγιό σου, το spectrum analyser και τα κατσαβίδια σου!! Μάλλον για όλα φταίει αυτός ο Άγγλος που παριστάνει τον Austin Powers και κλάνει ασύστολα.<br /><br />Αχ πότε θα έρθει αυτή η δοξασμένη μέρα να τελειώσεις και να φύγεις απο κει μέσα?<br /><br /><br />(Συνεχίζεται)<br /><span style="font-style: italic;"><br /><br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-7894612728937142261?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-32940590662441031702007-05-16T23:01:00.000+03:002007-05-20T10:15:06.656+03:00<div style="font-family:courier new;"><span style="font-size:130%;">Έχεις μπει στην έρευνα εδώ και 1 χρόνο. Βρίσκεσαι ήδη μέσα σε τεράστια σύγχηση και δεν βλέπεις καμία πρόοδο. Είσαι αναγκασμένη να διαβάζεις συνεχώς πράγματα που δεν τα καταλαβαίνεις και που δεν ξέρει κανείς να σου τα εξηγήσει ενώ ασχολείσαι και με παντώς τύπου μαστορέματα. Πού να το φανταζόταν η μάνα σου όταν σε έγραφε στα μπαλέτα και τα πιάνα, ότι θα κατέληγες μαστρο-Κώστα (χωρίς το πολύ βυζί). Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες, η δουλειά κάνει τους άντρες... Ξέχνα τα ωραία μακρυά, γερά και ολόκληρα νύχια. Επίσης ξέχνα τα κοσμήματα αν δε θες να στραβωθείς ή να καείς από ανακλάσεις του λέιζερ.<br /><br />Και κάτι ακόμα επίδοξη ντοκτόρα. Να ξέρεις ότι θα παίζει πολύ το εξής σκηνικό. Όταν επικοινωνείς μέσω ι-μέιλ με κάποια εταιρεία για να αγοράσεις κάποιο component για το εργαστήριό σου, η απάντηση θα έχει την προσφώνηση Sir ή Mr. Ζούμε στον 21ο αιώνα ναι, αλλά some things never change. Τί δουλειά έχεις κυρά μου στα εργαστήρια εσύ? Άντε να τεκνοποιήσεις και τράβα στην κουζίνα σου. Που μας θες να γίνεις και ντοκτόρα!!<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rk8jaTphXUI/AAAAAAAAADE/pKT8OQtZm3Y/s1600-h/ist2_2444614_busy_housewife_and_mother.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rk8jaTphXUI/AAAAAAAAADE/pKT8OQtZm3Y/s200/ist2_2444614_busy_housewife_and_mother.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5066307040673094978" border="0" /></a><br /><br /><br />Ένα από τα πιο δύσκολα μέρη της έρευνας είναι η επικοινωνία με τον σουπερβάιζορ. Επειδή η λέξη είναι κάπως μεγάλη από δω και πέρα θα τον λέμε </span><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >βελζεβούλ</span><span style="font-size:130%;">. Ο </span><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >βελζεβούλ</span><span style="font-size:130%;"> λοιπόν, είναι εκείνος ο τυπάκος που σε έβαλε να γράφεις εξισώσεις σε ένα χαρτί στο γραφείο του με το μαύρο bic χωρίς καπάκι. Καθήκον του είναι να σε επιβλέπει, να σε καθοδηγέι, να σε διδάσκει, να σε βοηθάει, να σε εμψυχώνει. He is the sorcerer and you are the apprentice. </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 0);font-size:130%;" >May the force be with you.</span><span style="font-size:130%;"> Έχει περάσει ένας χρόνος από την συνέντευξη και τώρα πια έχεις καταλάβει ότι έχεις πέσει στα χέρια του Δράκουλα. Ο </span><span style="font-style: italic;font-size:130%;" >βελζεβούλ</span><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:100%;"> είναι εκεί για να σου θυμίζει πόσο μαλάκας είσαι που ξεκίνησες έρευνα αντί να πας να βρεις μία δουλειά και να βγάζεις χρήματα όπως όλος ο normal κόσμος, και να έχεις και νύχια κυρίας! Είναι εκεί για να σε κάνει να χάνεις τον ύπνο σου, να σε αγχώνει, να σε ξεφτυλίζει και να σε εκνευρίζει. Να σε τρέχει, να σε μπερδεύει, να σε στενοχωρεί και να σου αλλάζει τα φώτα.</span><br /></span></div><span style=";font-family:courier new;font-size:130%;" ><br /></span><span style=";font-family:courier new;font-size:130%;" >Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν είναι all that bad this </span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;font-size:130%;" >βελζεβούλ </span><span style=";font-family:courier new;font-size:130%;" >guy</span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;font-size:130%;" >. </span><span style=";font-family:courier new;font-size:130%;" >Είναι πολύ έξυπνος για το είδος του και επίσης του αρέσουν πολύ οι μπύρες. Έχει φαντασία, χιούμορ (</span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;font-size:130%;" >γι' αυτό και άλλωστε σε ανέλαβε</span><span style=";font-family:courier new;font-size:130%;" >) και μπορεί να κάνει υπολογισμούς στο μυαλό του με εκπληκτική ταχύτητα. Σιχαίνεται και εκείνος τον Bernard και, ας το παραδεχτούμε οκ, είναι μοναδικός στη δουλειά του.</span><span style=";font-family:courier new;font-size:130%;" ><br /><br /></span><span style=";font-family:courier new;font-size:130%;" ><span style="font-size:100%;">Αυτά για τώρα. Η συνέχεια στο επόμενο.</span> </span><div style="font-family: courier new;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-3294059066244103170?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-40977667991103713132007-05-16T10:13:00.000+03:002007-05-16T22:54:33.812+03:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:courier new;font-size:130%;" >...ή αλλιώς....<em>πού πας ξεβράκωτη στ'αγγούρια</em>?!<br /><br />Ξυπνάς μία ωραία πρωία και αποφασίζεις ότι τώρα που πήρες τό πτυχίο, θες πολύ να ασχοληθείς ΒΑΘEΙΑ με το αντικείμενο που σπούδασες, το οποίο λατρεύεις (αλήθεια!). Τί να κάνεις, τί να κάνεις...τσουπ σου έρχεται φλασιά και αποφασίζεις να κάνεις έρευνα. Κουουουλ!! Για να κάνεις έρευνα καλό θα ήταν να πάρεις πρώτα ένα διδακτορικό, για να δεις περί κτήνος πρόκειται, να πάρεις το κολάι (δεν ξέρω τί ακριβώς είναι το κολάι) και να πάρεις και τον τίτλο (που είναι πρεστίτζιους).<br /><br />Ξεκινάς μιά και δυό λοιπόν και πας στο γραφείο του καθηγητή και με θράσος του λες "Γεια, ήρθα να μου πάρεις συνέντευξη για τη θέση διδακτορικού που διαφημίζεται!". Ο καθηγητής, πνιγμένος μέσα σε στίβες βιβλία και χαρτιά, χωρίς να σε κοιτάξει καν, σου δίνει μία κόλα χαρτί και σου λέει με σπαστά αγγλικά: "Write down any equation that comes to your head. As many as possible." Παίρνεις το χαρτί και μένεις λίγο ακίνητη, πιστεύοντας ότι δεν μπορεί να είναι ΤΟΣΟ εύκολο. Κάποια φάβα έχει ο λάκος (or something to that effect). Ο καθηγητής σου δίνει και ένα bic μαύρο χωρίς καπάκι και στρώνεσαι ψαρωμένη στην καρέκλα. Ξεκινάς και γράφεις με απίστευτη ταχύτητα σαν να δίνεις πανελλήνιες ενώ ο καθηγητής είναι αφοσιωμένος στο πι-σι του. Αφού γράψεις ό,τι σου κατέβει μέχρι που να μη μείνει άσπρος χώρος στο χαρτί, δίνεις την κόλα στον καθηγητή και περιμένεις ν' αρχίσουν οι ερωτήσεις.<br /><br />Ο καθηγητής κοιτάει το χαρτί στα γρήγορα, βλέπει ότι έχεις γράψει αρκετές σωστές εξισώσεις που τις ξέρει και άλλες που δεν τις ξέρει (που σημαίνει ότι έχεις φαντασία) και γυρνώντας να σε κοιτάξει, σκάει ένα χαμόγελο και ανακοινώνει ότι πήρες τη θέση!! Όσο και να θες να κρύψεις τη χαρά σου, καταλαβαίνεις ότι το χαμόγελο έχει εκτοπίσει τα αυτιά σου και δεν ακούς καθόλου τί λέει ο προφέσορ.<br /><br />Εκείνος έχει γυρίσει την καρέκλα του προς το μέρος σου και αρχίζει μηχανικά να σου εξηγεί ότι το θέμα είναι καινούριο, τα λεφτά της υποτροφίας αρκετά και ότι επίσης θα σε στείλουν και ταξιδάκι στη Φλώριδα για να συνεργαστείς για κάποιο διάστημα και με επιστήμονες από το Far West. Αφού τελειώσει, σφίγγετε τα χέρια (όπως κάνουν στις μεγάλες και σημαντικές συμφωνίες) και φεύγεις.<br /><br />Η έρευνα ξεκινάει 2 μήνες μετά. Γραφείο δεν έχεις. Μόνο ένα θρανίο με ένα ψηλό σκαμνί ειδικά μελετημένο έτσι ώστε όταν (και αν) τελειώσεις την έρευνα, να έχεις αποκτήσει μία ολοστρόγγυλη καμπούρα. Όλα αυτά σε μία σκονισμένη γωνία ενός τεράστιου εργαστηρίου. Πάνω από το θρανίο σου υπάρχουν 2 τεράστια ράφια τα οποία δεν έχουν βιβλία. Είναι όμως γεμάτα με χαλασμένα, σκονισμένα και παλιά μηχανήματα (γεννήτριες, oscilloscopes, function generators....ξέρεις τώρα....!).<br /><br />Στην άλλη γωνία του εργαστηρίου (γύρω στα 10 βήματα από τη δική σου γωνία) βρίσκεται ο Τζωρτζ. Ένας χαμογελαστός ερευνητής με κοιλίτσα ο οποίος σου δίδασκε Μηχανική των ρευστών στο τελευταίο έτος (κι εσύ τον έγραφες μιλόντας με τους Ισπανό). Ο Τζωρτζ έχει αναλάβει να σε βοηθήσει στα πρώτα βήματα του διδακτορικού σου. Σιγά σιγά αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι ίσως να έκανες μαλακία που ξεκίνησες έρευνα. Ο Τζώρτζ μιλάει πολύ και εσύ δεν καταλαβαίνεις τί λέει γιατί χασμουριέσαι και ανυπομονείς να έρθει το λαντσ τάιμ. Αχ πόσο πολύ βαρίεσαι όταν ξεκινάει να μιλάει! Έχει όμως ωραία μάτια και χέρια.<br /><br />Στο εργαστήριο μπαινοβγαίνει επίσης ο Bernard. Ένας τυπάκος που φοράει πάντα ένα κόκκινο γιλέκο και ένα εκνευριστικό χαμόγελο στα χείλη. Η δουλεία του είναι να υπενθυμίζει τους κανόνες ασφαλείας του εργαστηρίου. Με λίγα λόγια δουλειά του είναι να μας τη σπάει γενικώς.<br />-Να φοράτε τα προστατευτικά γυαλιά όταν είστε στο εργαστήριο<br />-</span><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);font-family:courier new;font-size:130%;" >Μα Μπέρναρντ δεν έχουμε το λέιζερ σε αυτό το δωμάτιο!</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:courier new;font-size:130%;" ><br />-Α! Αυτά τα μηχανήματα είναι επικίνδυνα, μπορεί να σου πέσουν στο κεφάλι. Θα πω να τα πάρουν από εδώ. Γιατί δε φοράς ποδιά? Το φαρμακείο σου έχουν πει πού βρίσκεται?<br />-</span><span style="font-style: italic; color: rgb(0, 0, 0);font-family:courier new;font-size:130%;" >Σου έχουν πει πόσο μ...κας είσαι</span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:courier new;font-size:130%;" >?<br /><br />Η μεγαλύτερη πίκρα είναι το ότι στο εργαστήριο δεν υπάρχει ίχνος οιστρογόνων άλλων εκτός από των δικών σου. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να έχεις πάντα μαζί σου σερβιέτες, κραγιόν, τσιμπιδάκι φρυδιών, τσιμπιδάκια μαλλιών, σεσουάρ, τρόμπα, και λίμα. Όσο για τις συζητήσεις περί καλλυντικών, αποτρίχωσης, περιόδου, μόδας, τεστοστερόνης και μαγειρικής, καλύτερα να τις ξεχάσεις για όσο θα είσαι στο εργαστήριο (δηλαδή για πάντα).<br /><br />Τέλος θα πρέπει να συνηθήσεις να ζεις σαν ποντίκι. Σε ένα εργαστήριο οπτικής δεν υπάρχουν παράθυρα και αν υπάρχουν τότε βάζουμε χοντρές μαύρες κουρτίνες. Τα ψάρια είναι φίλοι μας. Ο ήλιος δεν είναι φίλος μας.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/RktgyDphXSI/AAAAAAAAAC0/qZBNJb3_HTI/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/RktgyDphXSI/AAAAAAAAAC0/qZBNJb3_HTI/s320/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5065248618997439778" border="0" /></a> Όταν τύχει να βγεις από το εργαστήριο για οποιοδήποτε λόγο, να έχεις πάντα μαζί σου γυαλιά ηλίου. Αν μετά από ένα μήνα στην έρευνα καταλάβεις ότι δεν σου αρέσει και θες να φύγεις, να είσαι προετοιμασμένη ότι things can only get worse. Κάθε μήνας που θα περνάει θα νοιώθεις έτσι και χειρότερα. Προσοχή όμως, όσο και να θες να τα παρατήσεις, να σκέφτεσαι ότι αφού κατάφερες και χώθηκες ως εκεί, καλό είναι να μείνεις για να δεις τί θα γίνει στη συνέχεια. Εξάλλου ο στόχος είναι να σε λένε ντοκτόρα στο τέλος!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-4097766799110371313?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-27578893998962337472007-05-08T16:11:00.000+03:002007-05-08T18:48:47.437+03:00Ξεκίνησε λέει νέος κύκλος αλυσσιδωτών ποστ με 29 ερωτήσεις που πρέπει να απαντήσεις. Η <a href="http://rednights.blogspot.com/">σοφή</a> φίλη με τα κόκκiνα με ρωτάει κι εγώ της απαντώ.<br /><br /><br /><strong>1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;<br /><span style="font-weight: normal;">Ένα γκολ σαν του Μαραντόνα και του Μέσι. Θα το πετύχω κάποια στιγμή.<br />(Όπως καταλάβατε διάβασα επιτυχία αντί για ευτυχία αλλά βαρίεμαι να αλλάξω απάντηση)<br /><br /></span></strong><strong>2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;<br /><span style="font-weight: normal;">Το πολύ νερό που ήπια το προηγούμενο βράδυ.<br /><br /></span></strong><strong>3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;<br /><span style="font-weight: normal;">Όταν είδα τον αδερφό μου να χορεύει το hey Mr DJ.<br /><br /></span></strong><strong>4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;<br /><span style="font-weight: normal;">I am reckless.<br /><br /></span></strong><strong>5. Το βασικό ελάττωμά σας;</strong><br /><strong><span style="font-weight: normal;">Α δεν πάμε καλά. Τί ερώτηση είναι αυτή?!</span><br /><br /></strong><strong>6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;<br /><span style="font-weight: normal;">Μόνο στα λάθη του γάτου μου.</span><br /><br /></strong><strong>7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;</strong><br /><strong><span style="font-weight: normal;">Δεν έτυχε κάτι τέτοιο.<br /><br /></span></strong><strong>8. Ποιοί είναι οι ήρωές σας σήμερα; </strong><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/RkCCdnsAleI/AAAAAAAAACc/chk4805vfNo/s1600-h/asterix_004.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/RkCCdnsAleI/AAAAAAAAACc/chk4805vfNo/s400/asterix_004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5062189426545825250" border="0" /></a><br /><strong><span style="font-weight: normal;">Ο Αστερίξ φυσικά.<br /><br /></span></strong><strong>9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;<br /><span style="font-weight: normal;">Ζαλίζομαι πολύ στα ταξίδια.</span></strong><br /><strong><span style="font-weight: normal;"><br /></span></strong><br /><strong>10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;<br /><span style="font-weight: normal;">Ο Αρκάς πιάνεται?</span><br /><br /></strong><strong>11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;<br /><span style="font-weight: normal;">Συγγνώμη αλλά δε θα διαλέξω μόνο μία. Ένας άντρας οφείλει να έχει ΟΛΕΣ τις αρετές!!</span><br /><br /></strong><strong>12. … και σε μια γυναίκα;</strong><br /><strong><span style="font-weight: normal;">Ας σοβαρευτούμε λίγο....!!!<br /><br /></span></strong><strong>13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;<br /><span style="font-weight: normal;">Einstein.</span><br /><br /></strong><strong>14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;</strong><br />The great escape....LALALALA<br /><br /><strong>15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;</strong><br /><div style="text-align: left;"><em>Η αγωγή του πολίτη (Γ Γυμνασίου)<span style="font-style: italic;">.</span></em><br /></div><br /><strong>16. Η ταινία που σας σημάδεψε;</strong><br />Ο σημαδεμένος. Αλ Πατσίνο Ρούλς!<br /><div><br /><strong>17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;</strong><br />Ντα Βϊντσι<br /><br /><strong>18. Το αγαπημένο σας χρώμα;</strong><br />Μα γιατί τα ρωτάτε αυτά τα πράγματα?<br /><br /><strong>19. Ποιά θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;</strong><br />Αντε καλέ υπερβολές τώρα.<br /><br /><strong>20. Το αγαπημένο σας ποτό;</strong><br />Καλούα με γάλα και πάγο!!!<br /><br /><strong>21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;</strong><br />Χμμμμ.<br /><br /><strong>22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;</strong><br />Απεχθάνομαι τα νυμφίδια!<br /><br /><strong>23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;</strong><br />Μήπως με μπερδέψατε με κάποια άλλη?<br /><br /><strong>24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;</strong><br />Να πάθει κάτι ο γάτος μου.<br /><br /><strong>25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;</strong><br />Δεν σας λέω.<br /><br /><strong>26. Ποιο είναι το μότο σας;</strong><br />Δεν έχω moto, nokia έχω.<br /><br /><strong>27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;</strong><br />Πάνω σε έναν οργασμό.<br /><br /><strong>28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;</strong><br />My hero!<br /><br /><strong>29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;<br /><span style="font-weight: normal;">Είμαι πάντα σε άριστη πνευματική κατάσταση.΄<br /><br />Συγγνώμη αλλά δεν θέλω να κάνω πάσα. Θέλω να σκοράρω μόνη μου σαν τον Messi</span></strong><br /></div><strong><span style="font-weight: normal;"><br /><br /><br /></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-2757889399896233747?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-17262297082241349832007-05-04T17:32:00.001+03:002007-05-04T20:44:05.721+03:00Όταν ήμουν 13 άρχισα να βλέπω τις πρώτες τρίχες στα πόδια μου.<span style="font-style: italic; color: rgb(102, 51, 0); font-weight: bold;"> </span>Θυμάμαι πόσο πολύ με εκνεύριζε το ότι όποτε είχαμε εθνική γιορτή, έπρεπε να φορέσουμε μπλε και άσπρα στο σχολείο (δηλαδή μπλε φούστα και άσπρο πουκάμισο). Έπρεπε δηλαδή να εμφανιστώ σε κοινή θέα με πόδια gorilla.<span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);"> </span> Ένα κοκαλιάρικο κοριτσάκι με πόδια καλαμάκια και αχαλίνωτες τρίχες που ξεπηδούν μέσα από το καλτσόν!! <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Gorillas in the mist.</span><br /><br />Σύντομα μπήκα στη διαδικασία του ξυρίσματος. <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">Blade.</span> Τότε δεν ήξερα πώ<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/RjtoO3sAlcI/AAAAAAAAACM/AK7Mmtdr7F8/s1600-h/untitled.GIF"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/RjtoO3sAlcI/AAAAAAAAACM/AK7Mmtdr7F8/s400/untitled.GIF" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060753210956879298" border="0" /></a>ς μπορώ να καλυτερέψω τη ζωή μου και χρησιμοποιούσα τα δολοφονικά ξυραφάκια bic. Η όλη φάση ήταν αυτό που λέμε blood bath. Η εμφάνιση μου δεν ήταν πια gorilla. 'Ηταν όμως σκέτη διαφήμιση του hansaplast αφού σε κάθε γωνία του ποδιού μου υπήρχε και από ένα διαφορετικού μεγέθους τσιρότο.<br /><br />Αρκετά χρόνια μετά, αφού έχασα πολύ αίμα στο ξύρισμα και πολλά λεφτά στα hansaplast, αποφάσισα να το ρίξω στα κρύα κεριά. Ένας πιο πολιτισμένος τρόπος αποτρίχωσης που υπόσχεται πόνο και αποτελέσματα που διαρκούν για εβδομάδες. Αρκεί να τοποθετήσεις την ταίνια με το κερί κατά μήκος του ποδιού σου και να τραβήξεις από την αντίθετη μεριά με δύναμη και ταχύτητα. <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">The fast and the furious</span>. Το πόδι μένει σέκος για μία μέρα, κόκκινο και ερεθισμένο σαν να κάηκε στη φωτιά, αλλά μετά είναι φαλακρό τοπίο και μαλακό σαν τον κώλο του μωρού. Χεζέ βουζέ κουραδομεσινί, ντε λα Παρκουά, κουζί κουζί και μαλακό σαν πέτρα!<br /><br />Σήμερα αποφάσισα να περάσω στο επόμενο στάδιο του σαδομαζοχισμού. Ή αλλιώς το σιλκ-επίλ. <span style="font-weight: bold; font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);">Terminator 3: Rise of the machines</span>. Ακούγεται πολλά υποσχόμενο!! Όχι πια ταλαιπωρία με κεριά και ταινίες, με ξυραφάκια και τσιρότα. Περνάς το μηχάνημα πάνω από το πόδι σου και αυτό κάνει τη δουλειά για σένα. Φανταστείτε τη Husqvarna <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rjtv_nsAldI/AAAAAAAAACU/e4WAgjKKu_0/s1600-h/_stockphotos_ams_tiller_tiller1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rjtv_nsAldI/AAAAAAAAACU/e4WAgjKKu_0/s400/_stockphotos_ams_tiller_tiller1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5060761745056896466" border="0" /></a>που ξυρίζει το γκαζόν στον κήπο του γείτονα και σας σπάει τα νεύρα από τη φασαρία. Κάτι τέτοιο αλωνίζει το πόδι, αγγαλιάζει τις ανυποψίαστες τρίχες, τις κάνει 5-6 σβούρες και τις ξεριζώνει χωρίς κανένα ενδοιασμό. Το πόδι και πάλι μένει κόκκινο και ερεθισμένο (όχι από την καύλα αλλά από τον πόνο). Όσες τρίχες δεν μπορέσει να πιάσει, αυτομολούν βλέποντας το φρικτό βασανιστήριο που πρόκειται να περάσουν. Η επόμενη γενιά τρίχες, το σκέφτεται πολλάκις πριν ξαναφυτρώσει, και τις περισσότερες φορές, όταν και αν φυτρώσουν οι τρίχες, είναι αδύναμες και μόνες (αφού η οικογένοιά τους χάθηκε στην προηγούμενη επίθεση της Husqvarna).<br /><br />Προς το παρόν λέω να μείνω στη λύση Husqvarna. Ίσως σε μερικά χρόνια να δοκιμάσω τα λέιζερ.<br /><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Το δίδαγμα του ποστ: </span> Γεννήθηκες γυναίκα? Θα υποφέρεις!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-1726229708224134983?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-83029039182256955562007-05-01T21:53:00.000+03:002007-05-02T14:20:41.893+03:00Σήμερα την έκανα τελικά! Πήγα απέναντι. Στα μέρη τα κατεχώμενα. Τα παρμένα άδικα και κατεστραμένα άδοξα! Με παρέσυρε μία παθιασμένη ιστορικός για να με διδάξει ιστορία.<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">Μία άκρως σουρεαλιστική εμπειρία που δε θα ξεχάσω ποτέ.</span><br /><br />Περπατώντας προς το οδόφραγμα της Λύδρας, σκεφτόμουν τί θα έκανα αν μας έπιαναν και μας βασάνιζαν για να ομολογήσουμε! Τί να ομολογήσουμε? Ε δεν ξέρω. Πάντως δεν θα μαρτυρούσα τίποτα. Ήθελα να γίνω και εγώ ηρωίδα! Μιλάμε για πολύ ψωνάρα ε? Καθώς ονειροβατούσα ένα ελικόπτερο UN πετούσε από πάνω μας σε μικρούς κύκλους. Δεξιά και αριστερά υπήρχαν σπίτια καλά διατηρημένα με περιποιημένους κήπους, ενώ λίγο πιο κάτω ήταν ένα κατεστραμένο νεκροταφείο.<br /><br />Αφού περάσαμε την περιοχή της πράσινης γραμμής, κάναμε την κατάπτιστη (φτου) πράξη του να δώσουμε τα διαβατήριά μας και να υπογράψουμε για να περάσουμε απέναντι. Στο απέναντι βρισκόταν ένας φαρδύς δρόμος με φοίνικες και δέντρα ενώ τα πρώτα σπίτια ήταν ερείπια. Παρατήρησα ότι δεν υπήρχαν ψηλά κτήρια ενώ τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν ήταν λίγα και σαράβαλα. Αντίθετα, αρκετός κόσμος κυκλοφορούσε με τα πόδια, μεταξύ των οποίων και μερικοί Ελληνοκύπριοι.<br /><br />Η πρώτη μας επίσκεψη ήταν στον ναό της Αγίας Σοφίας. Τα καμπαναριά φυσικά κατεστραμένα και στη θέση τους...Τούρκικοι μιναρέδες. Έπρεπε να βγάλουμε τα παπούτσια μας για να μπούμε μέσα κι έτσι και κάναμε. Με έπιασε μία ανασφάλεια για το αν θα μου κλέψουν τα παπούτσια μου. Δεν είναι ό,τι κι ό,τι. Μου κόστισαν 50 λιρόνια. Μου ήρθε φλασιά από εκείνο το επεισόδιο στου σεξ εντ δε σίτυ όπου η Κάρυ πάει σε ένα πάρτυ και την αναγκάζουν να βγάλει τα παπούτσια της. Στο τέλος του πάρτυ ανακάλυψε ότι της τα έχουν κλέψει και γίνεται έξαλλη. Βέβαια τα δικά της ήταν ολοκαίνουρια Manolo ενώ τα δίκά μου είναι...πενταβρώμικα Ridiκώλο!! Αλλά δεν παύουν να είναι ακριβά οκ? Τέλος πάντων, σκέφτηκα ότι έτσι που τα έχω κάνει δε θα θέλει κανείς να τα πάρει, και ηρέμησα. Μέσα στο ναό υπήρχαν κάποιοι που προσεύχονταν και κάποιοι άλλοι που έβγαζαν φωτογραφίες παρά το ότι απαγορευτόταν. Ο ναός είχε υποστεί την εικαστική-θρησκευτική παρέμβαση των κατακτητών οι οποίοι είχαν βάψει τους τοίχους άσπρους και είχαν κρεμάσει τμήμα από το κοράνι σε ένα τοίχο. Επίσης είχαν βάλει χρωματιστούς θρόνους και άλλα αντικείμενα που τους χρησιμεύουν στις τελετές τους. Από μέσα δε θυμίζει πια καθόλου Καθολικό ναό. Μάλλον παζάρι θύμιζε.<br /><br />Αφού κάτσαμε κάμποσο εκεί μετά αρχίσαμε τις βόλτες δεξιά αριστερά και πάντα κοντά στην πράσινη γραμμή. Υπήρχαν ένα σωρό μαγαζάκια όπου πουλούσαν πάμφθηνα μπλουζάκια, παντελόνια, τσιγάρα, χαλιά, μαξιλάρια, κατσαρόλες, παγωτά, και ό,τι μπορεί να βρείτε στο Μοναστηράκι. Με την φίλη μου ορκιστήκαμε ότι δε θα τους δώσουμε φράγκο κι έτσι και κάναμε και ας ήταν τα χαλιά τους δελεαστικά φτηνά.<br /><br />Σε κάποιο από τα δρομάκια, είδαμε σπίτια που είχαν ακόμα επάνω τους την ταμπέλα που αναγράφει το νούμερο του σπιτιού. Ένα τετράγωνο πλακάκι με μπλε φόντο και άσπρo νούμερο.....(I won't state the obvious). Σε πολλά σπίτια αναγραφόταν η ημερομηνία στην οποία χτίστηκαν. 1917!!! Τα παιδιά που έπαιζαν στα σοκάκια ήταν σαν τσιγγανάκια ενώ οι κάτοικοι μας κοιτούσαν παράξενα και αφιλόξενα καθώς περιεργαζόμασταν τα σπίτια. Μάλιστα ένας παπούς άρχισε να μας βρίζει σε μία ακαταλαβίστηκη γλώσσα κι έτσι αναγκαστήκαμε να κάνουμε μεταβολή!<br /><br />Καθώς προχωρούσαμε, είδαμε σε ένα στενό, μία μαύρη MBW σταματημένη κάτω από το παράθυρο ενός δυόροφου σπιτιού, με τον οδηγό μέσα. Στο παράθυρο του σπιτιού ήταν ένας άντρας με ένα κουβά, τον οποίο γέμιζε νερό και έριχνε στο αυτοκίνητο από πάνω. Εμείς νομίζαμε ότι μας κάνουν πλάκα αλλά όταν είδαμε τους κουβάδες να αδειάζουν και να γεμίζουν....καταλάβαμε ότι έτσι πλένουν οι Τούρκοι τα αμάξια τους. Πόσο στενοχωρέθηκα που δεν είχα κάμερα να τραβήξω την απείρου κάλλους σκηνή να την βάλω στο ίντερνετ!!<br /><br />Λίγο πιο κάτω, βρίσκονταν κι άλλα σπιτάκια μισοκατεστραμμένα αλλά πάντα κατοικημένα. Πλαστικά κουτιά από οικογενειακά παγωτά χρησίμευαν για γλάστρες ενώ τα παράθυρα ή δε θα είχαν τζάμι ή δε θα είχαν παντζούρι. Και η άκρως τρελή εικόνα σε αυτό το τοπίο καταστροφής: μία <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 153, 0);">cadillac</span> παρκαρισμένη κατά μήκος του πεζοδρομίου!!!!! Σα να λέμε ένα καράβι αραγμένο στα Αναφιώτικα της Πλάκας. Και καπάκι, προτού να προλάβουμε να χωνέψουμε την εικόνα αυτή, ακούμε έναν εκοφαντικό θόρυβο μηχανής αυτοκινήτου. Γυρνάμε και τί να δούμε? Μία <span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Ferrari </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">έρχεται καταπάνω μας</span>!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<br />Όχι δεν έφταιγε ο ήλιος που με βάρεσε χωρίς καπέλο. Την είδε και η ιστορικός, που φορούσε καπέλο! Καταλάβαμε ότι μάλλον βρισκόμασταν στην γειτονιά των <span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 51, 0); font-style: italic;">εμπόρων</span>, κι έτσι φύγαμε και πάλι με γρήγορα και ελαφρά πηδηματάκια.<br /><br />Η βόλτα μας αυτή ήταν σαν εφιάλτης. Δεν τους ανήκουν αυτά στα οποία κατοικούν. Είναι ανεπιθύμητοι και ούτε καν φιλοξενούμενοι. Θύματα της Τουρκικής πολιτικής και της Αμερικάνικης απληστίας. Ζουν σε ένα κλεμένο πολιτισμό τον οποίο έχουν καταντήσει σαν τα μούτρα τους. Καμία εξέλιξη και καμία πρόοδος στα κατεχόμενα!! Όταν γυρίσαμε πίσω στην Ελληνική μεριά καταλάβαμε καλύτερα τη διαφορά.<br /><br />Ποιοί, αυτοί θα μπουν στην Ευρώπη? Χαθήκαμε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-8302903918225695556?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-59367564271479526452007-05-01T08:47:00.000+03:002007-05-01T09:38:14.613+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 0, 0);"> Απορία Κινέζου</span></span><br /><br />Πριν μερικά χρόνια το 'φερε η τύχη μου να βρεθώ στη Φλώριδα. Είχα πάει για να κάνω ένα πρότζεκτ και έμενα σε ένα ξενοδοχείο κοντά στο Πανεπιστήμιο Κεντρικής Φλώριδας στο Ορλάντο (πώς λέμε Εμ-Άι-Τι? Καμία σχέση). Τα ξενοδοχεία στην Αμερική δεν έχουν καμία σχέση με τα Ευρωπαικά σε μέγεθος. Γενικά τα πάντα στην Αμερική δεν έχουν καμία σχέση με οτιδήποτε αντίστοιχο στην Ευρώπη.<br /><br />Για να πάω στο Πανεπιστήμιο από το ξενοδοχείο μου έκανα μισή ώρα με τα πόδια (ναι κι εδώ παίζει το ποδαράτο...). Η απόσταση αυτή είναι από τις μικρές σχετικά. Για να πάω στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς (Γουόλ-Μαρτ) ήθελα γύρω στα 40-45 λεπτά, ήθελα γυαλιά ηλίου (και ας ήταν Νοέμβρης) και οπωσδήποτε νερό. Φυσικά...αυτό το εκδρομικό στυλ με απέτρεπε από το να πηγαίνω πάνω από μία φορά την εβδομάδα στο σούπερ μάρκετ.<br /><br />Τί να έκανα όμως όταν ξέμενα μεσοβδόμαδα? Να πάρω ταξί να με πάει σούπερ μάρκετ? Ναι σιγά. Ανακάλυψα ένα μαγαζάκι που ήταν σε απόσταση 15-20 λεπτών από το ξενοδοχείο μου. Αυτό το μαγαζάκι ήταν κινέζικο και είχε απίστευτη ποικιλία φρούτων και άλλων Κινέζικων γευστικών απολαύσεων. Όμως τα πάντα ήταν γραμμένα στα Κινέζικα, ο μαγαζάτορας ήταν Κινέζος, οι πελάτες ήταν Κινέζοι και κανείς τους δεν μπορούσε να μου εξηγήσει τί ήταν αυτά τα παράξενα φαγιά που πουλούσαν. Έτσι εγώ αναγκαζόμουν να αγοράζω μόνο φρούτα που ήξερα τί είναι και δεν χρειάζονταν οδηγίες μαγειρέματος.<br /><br />Επισκεφτόμουν συχνά το μαγαζάκι και πάντα έπαιρνα φρούτα και μόνο. Ανανάδες, αχλάδια, μήλα, παπάγια (εεεπ), σταφύλια και ένα σωρό άλλα. Ο Κινεζος πάντα με κοιτούσε και χαμογελούσε από τη χαρά βλέποντας την τρελή Ελληνίδα να αγοράζει φρούτα λες και έρχεται πόλεμος. Αφού το σκηνικό επαναλήφθηκε κάμποσες φορές, μία μέρα δεν άντεξε άλλο και αποφάσησε να ρωτήσει:<br /><br />-<span style="font-weight: bold; font-family: georgia; color: rgb(255, 153, 0);">Like fruit?</span><br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">Yes I love them.</span><br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 0);">You no eat nuddles? Only fruit?</span><br /><br />Φοβερό και το συμπέρασμά σου και η απορία σου. <br /> <br /><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;"> Απορία Φιλιπινέζας</span></span><br /><br />Πριν μερικές μέρες περίμενα στη στάση το λεωφορείο για να πάω πόλη. Καθόμουν σε ένα παγκάκι το οποίο έτυχε να είναι σε σκια. Δίπλα μου καθόταν μία Φιλι<span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;">πινεζούλα</span> η οποία περίμενε το ίδιο λεωφορείο. Στην αρχή μου είχε γυρισμένη την πλάτη αλλά όταν είδε ότι το λεωφορείο αργεί (.............) αποφάσησε να ρωτήσει:<br /><br /><br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 102);">Λεωφορείο έρτει?</span><br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">Ναι έρχεται σε λιγάκι.</span><br />-<span style="color: rgb(255, 102, 102); font-weight: bold;">Από πού είσαι</span>?<br />-<span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">Ελλάδα.</span><br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 102);">Εντώ ντουλεύει?</span><br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 51, 255);">Ναι.</span><br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 102);">Ελλάντα ντεν έκει δουλειά</span>?<br />-<span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">'Οχι στην Ελλάδα έχουμε πρόβλημα με τις δουλειές.</span><br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 102, 102);">Εγκώ ξέρω Φιλιπινέζα ντουλεύει Ελλάντα. Έκει ντουλειές</span>.<br />-...............<br /><br />Μοιάζω με Φιλιπινέζα?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-5936756427147952645?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-83567305501353901672007-04-30T13:42:00.000+03:002007-04-30T14:16:40.529+03:00<a href="http://www.tanea.gr/"><span style="color:#ff0000;">Τουρκία. Φόβοι για πραξικόπημα</span></a><br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5059171194113136034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/RjXJZXsAlaI/AAAAAAAAAB8/3lYU4P9GPHY/s400/untitled.bmp" border="0" /><br /><br /><br /><br /><br /><br />(Έγινα 29 και ξαφνικά σοβάρεψα?! Μπλιαχ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-8356730550135390167?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-10453253767958951072007-04-26T12:52:00.001+03:002007-04-27T07:40:14.072+03:00Τετάρτη 25/4. Ξυπνάω γύρω στις 07:00, και αφού κάνω τις απαραίτητες προετοιμασίες πάω στη στάση τρέχοντας για να μη χάσω το λεωφορείο το οποίο θα περάσει στις 08:20. Στη στάση βρίσκεται μία γνωστή μου, η Α. και μία άλλη κοπέλα. Αμέσως πληροφορούμαι από την Α. ότι το λεωφορείο των 07:40 δεν πέρασε. Λείαν συντόμως επίσης καταλαβαίνουμε ότι ούτε το λεωφορείο των 08:20 θα περάσει. Ευχόμαστε όμως να περάσει το δρομολόγιο των 08:40 ενώ παράλληλα έχουμε πιάσει ψιλή κουβέντα με την τρίτη κοπέλα και μαθαίνουμε το όνομά της, τη δουλειά της και όλη τη ζωή της.<br /><br />Το λεωφορείο τελικά κάνει την εμφάνισή του 08:50. Το ραδιόφωνο παίζει τραγούδια από την παράσταση Ρέμου-Μαρινέλας. Το κέφι ανάβει και τραγουδώντας αρχίζουμε σιγά σιγά να ξεχνάμε το χοντρό στήσιμο. Αρχίζω να σκέφτομαι τί ωραία που είναι η μέρα. Δροσερό αεράκι χτυπάει από τα παράθυρα ενώ το κέφι είναι στο τσακίρ με το "Φεγγάρι μου χλωμό" να παίζει δυνατά. Φτάνουμε αισίως στο τέρμα και κατεβαίνω να πάρω άλλο λεωφορείο για να πάω...στη βιομηχανική ζώνη του Στροβόλου. Στόχος μου.... να παραλάβω τις μνήμες RAM που παρήγγειλα στο Multitech. Πού βρίσκεται αυτό? Ένας Θεός ξέρει. Θα κατέβεις λέει στην Παναγιά του Τράχωνα (του Τραχανά???!!!)...μην ανησυχείς θα σου πω εγώ!! All right mate!!<br /><br />Ξεκινάει το δευτέρο λεωφορείο στην ώρα του (παραδόξως) και γεμάτο με κόσμο που πάει για δουλειά. Η διαδρομή μακρινή και οι στροφές πολλές. Ο οδηγός βαριστημένος κι εγώ ζαλισμένη. Μετά από μισή ώρα ζικ-ζακ φτάνουμε σε ένα βενζινάδικο όπου μου λέει ο βαριστημένος οδηγός "<span style="font-style: italic;">Εδώ κατεβαίνεις..θα προχωρήσεις ευθεία και μετά στρίβεις αριστερά.</span>" "<span style="font-style: italic;">Ευχαριστώ πολύ</span>", του λέω και κατεβαίνω χωρίς να δω την κοντή κυρία που κατεβαίνει από πίσω μου.<br /><br />"<span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);">Πας προς τον Ορφανίδη?</span>" "<span style="font-style: italic;">Ναι</span>" "<span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);">Κι εγώ από κει πάω..Έλα να πάμε μαζί. Στο νηπιαγωγείο πας?</span>"<br />Ομολογώ ότι αυτή την ερώτηση έχω να την ακούσω πάνω από 20 χρόνια. "<span style="font-style: italic;">Όχι πάω στον Ορφανίδη</span>", της λέω. "<span style="font-style: italic; color: rgb(255, 102, 0);">Εγώ πάω στο νηπιαγωγείο. Είμαι δασκάλα και προσέχω τα μωράκια. Είναι από τα πιο μεγάλα της περιοχής αλλά είναι κουραστκό να κάνω τόσο ταξιδι. Παλιά έμενα στην Αθήνα αλλά χώρησα από τον άντρα μου.....</span>" <span style="color: rgb(255, 102, 0);">μπλα μπλα μπλα</span>, zzzzzzzzzzzzzz.<br />Περπατήσαμε μαζί γύρω στο τέταρτο και όταν έφτασε στον προορισμό της μου έδειξε πώς να προχωρήσω για να φτάσω εκεί που θέλω. Αμέσως επιτάχυνα και έφτασα σε ένα μέρος γεματο τεράστια κτήρια σε μεγάλη απόσταση το ένα από το άλλο και με πολλά μπάζα εντός εκτός και επί τα αυτά.<br /><br />Μόλις βρήκα το κτήριο της Multitech η ώρα ήταν περασμένες 10. Είχε πολύ ήλιο και πολλή ζέστη. Στα γραφεία μου είπαν ότι για να παραλαβω την παραγγελεία μου έπρεπε να πάω στις αποθήκες. Αλλά πού είναι οι αποθήκες? Πιο κάτω λέει!! Στο πιο κάτω ήταν πολλοί εργάτες διαφόρων εθνικοτήτων που δε μιλούσαν ελληνικά και φυσικά δεν μπορούσαν να με κατατοπήσουν σχετικά με το πού πέφτει η συγκεκριμένη αποθήκη σε εκείνο το τεράστιο μέρος. Έτσι έκατσαν να με παρατηρούν ενώ περιπλανιώμουν πάνω, κάτω, δεξιά και αριστερά για να βρω την αποθήκη. Μετά από αρκετό περιττό περπάτημα βρήκα την αποθήκη που ήταν πολύ κοντά στους εργάτες οι οποιόι ακάθεκτοι συνέχισαν να με παρακολουθούν που ψάχνω. Πάω στοίχημα ότι έβαλαν στοιχήματα για το αν θα βρω την αποθήκη.<br /><br />Στην αποθήκη βρήκα μία ευγενική κοπέλα η οποία μου είπε ότι έχει τις μνήμες RAM και ότι δέχεται ρευστά μόνο. Ευτυχώς δηλαδή γιατί ρευστά δεν είχα και μου είχε λείψει το περπάτημα!! Ο μόνος τρόπος να βγάλω χρήματα από μηχάνημα ήταν να πάω στον super market του Ορφανίδη. "<span style="font-style: italic;">Εδώ από πίσω</span>" σου λέει. Βέβαια το εδώ από πίσω είχε περπάτημα πολύ....Άντε γεια τα λέμε... Τί να έκανα, τόσο δρόμο είχα κάνει ως εκεί. Θα τα παρατούσα για ψήλου πήδημα? Ξεκινάω, <span style="color: rgb(51, 51, 255);">με τα πόδια πάντα</span>, για να πάω....<span style="font-style: italic;">εκεί από πίσω</span>. Η διαδρομή ήταν υπέροχη. Μόνο σκατά δεν πάτησα. Χώματα, πέτρες, γκαζόν, λάσπες, χαλίκια...τα πάτησα. Όλα δομικά υλικά για να χτίσουν τα τερατουργήματά τους στη μέση του πουθενά. Αφού τελικά κατάφερα και μπήκα στον Ορφανίδη και πήρα τα μετρητά γύρισα πάλι πίσω στην αποθήκη. Οι εργάτες/κοινό μου ήταν ακόμα εκεί! Η ώρα είχε πάει 11 και. Δεν με ένοιαζε τίποτα. Ήθελα τις γ..... τις RΑΜ. Μπήκα μέσα κατακόκκινη από τη ζέστη, πλήρωσα, τις πήρα και έφυγα. Ουφ!!! Τώρα πίσω στο λεωφορείο. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να θυμηθώ τη διαδρομή που έκανα με την νηπιαγωγό...backwards. Piece of cake!!<br /><br />Εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα. Εγώ κλαταρισμένη,o ήλιος να μου χαμογελά φιλικά, τα πόδια μου να με αποχαιρετούν και τα αυτοκίνητα να αναδύουν αυτά τα καταπληκτικά καυσαέρια χωρίς τα οποία δεν μπορώ να ζω. Φτάνω τελικά στη στάση του λεωφορείου, όπου περίμενε μόνο 10 λεπτά!! Thank you God.<br /><br />Χαρούμενη που επιτέλους έκατσα, αρχισα να κάνω υπολογισμούς. Θα φτάσω στην αφετηρία στις 13:00 και θα πάρω το λεωφορείο των 13:15 και θα πάω στη δουλειά μου. Χμμμμ. "Yah.....I don't think so" ήταν οι σκέψεις Του. Τί έχει να ζηλέψει η Λευκωσία σε κίνηση από την Αθήνα? ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ!! Τελικά φτάσαμε στην αφετηρία στις 13:18!!!! Και έχασα το λεωφορειάκι για 3 λεπτά!! Το επόμενο λεωφορείο θα έφευγε στις 14:00!!!!!<span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br />Χαχαχαχαχαχα (άκρως υστερικό γέλιο)</span>.<br /><br />Είχα προ πολλού ξεχάσει το "Φεγγάρι μου χλωμό" και το "πόσο υπέροχη ήταν η μέρα". Τώρα σκεφτόμουν πόσο μισώ τη Λευκωσία και τους Κύπριους. Τί να έκανα, πήγα προς πλατεία Ελευθερίας και πήρα ταξί. Η μούντζα όλη δική μου!! Λες και δεν το περίμενα. Του είπα την διεύθυνση και αυτός επειδή σκέφτηκε ότι είναι κοντά και θα πάρει λίγα, έκρινε σκόπιμο να προσποιηθεί ότι χάθηκε. Κι έτσι με χρέωσε £4 τις οποίες του έδωσα με <span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);font-size:78%;" >μεγάλη μου χαρά</span>. Περιττό να αναφέρω ότι όταν τελείωσα τη δουλειά μου και πήγα στη στάση να περιμένω το λεωφορείο....περίμενα άλλα 40 λεπτά!!! Σου λέει...τί είναι 40 λεπτά μπρος στην αιωνιώτητα?<br />ΓΚΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-1045325376795895107?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-63742154575491058762007-04-23T12:57:00.000+03:002007-04-23T13:14:41.650+03:00Ανέβηκα στον τέταρτο να πάρω τις εκτυπώσεις μου και αντίκρυσα ένα θέαμα από αυτά που μου αρέσουν τρελά! Όλο το προσωπικό στα όρθια μ' ένα γλυκό (μερικοί είχαν δύο...τους είδα) στο χέρι να συζητούν ζωντανά και εύθυμα! Εμείς τα καημένα είμαστε στον ψόφιο δεύτερο όροφο όπου δεν έχουμε κανένα Γιώργο και άρα ....κανένα τζερτζελέ. Περιτό να σας πω ότι ξεπάτωσα τον εκτυπώτη μόνο και μόνο για να χαζεύω τον κόσμο (όχι...γλυκό δεν πήρα γιατί είμαι ντροπαλή φύση).<br /><br />Είναι το άχτι μου από μικρή! Όλοι στην οικογένειά μου έχουν όνομαστική γιορτή. Μερικοί μάλιστα έχουν διάφορες γιορτές και μπορούν να διαλέξουν ποια μέρα θέλουν να γιορτάσουν...ή ακόμα και να γιορτάζουν κάθε φορά που το όνομά τους εμφανίζεται στο ημερολόγιο. Εγώ, με το αρχαίο-όνομά-αθάνατο, το μόνο Χρόνια Πολλά που ακούω είναι Πάσχα και Χριστούγεννα.... Γιατί ποιος θα θυμηθεί τα γενέθλια? Μόνο οι γονείς, ο γκόμενος ...και αν....<br /> Παιδικό τραύμα. Όλα τα παιδάκια έφερναν γλυκά στο σχολείο για τη γιορτή τους και για τα γενέθλιά τους...κι εγώ είχα μόνο γενέθλια!! Σνιφ κλαψ λυγμ (Βασιλάκης Καύλας...ζητώ συγνώμη δεν ξέρω να βάζω διαλυτικά)<br /><br />Πολύ στενοχώρια. Έτσι μου ΄ρχεται να πάω στη Μητρόπολη Αθηνών και να κάνω κατάληψη κρατόντας το Χριστόδουλο όμηρο (από τα γένια) μέχρι να μου ορίσουν ονομαστική εορτή! 'Η τώρα που το ξανασκέφτομαι...ονομαστικές εοτές!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-6374215457549105876?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-61078326974191740982007-04-22T16:50:00.000+03:002007-04-22T23:48:21.642+03:00Παράτα με κοπέλα μου. Ξεκόλλα...βρες άλλη να εκμεταλλεύεσαι. Αφού δεν ψάχνεις φίλη αλλά κορόιδο. Φτανεί ως εδώ!!<br /><br />Και μετά σου λέει γιατί μαζεύει η χοντρή κυρία 7 γάτες στο διαμέρισμά της!<br /><br />Μα πόσο δύσκολο είναι πια να βρει κανείς ένα καλό φίλο μετά το πανεπιστήμιο? Μετά το σχολείο ή το πτυχίο οι σχέσεις μας θα είναι μόνο σχέσεις εκμετάλλευσης?! Εγώ γιατί δεν το ήξερα αυτό?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-6107832697419174098?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-4889707809697038562007-04-19T23:30:00.000+03:002007-04-19T23:59:56.416+03:00Το θέμα αυτό είναι περισσότερο γυναικείο αλλά .. πάντα γελοίο... αφού πρωταγωνιστώ εγώ!!<br /><br />Πριν λίγες μέρες πήγα στο φαρμακείο της γειτονιάς για να αγοράσω υγρό φακών επαφής! Στο φαρμακείο αυτό δουλεύουν 3 άτομα. Υπάρχει ο μπούλης, που είναι ο κύριος φαρμακοποιός, ο μπαμπάς του μπούλη, που είναι εκεί για συμπαράσταση στο γιόκα, και μία ζαρωμένη κυρία που είναι υπεύθυνη για τις κρέμες.<br /><br />Αυτή η κυρία, ασχολείται με τα καλλυντικά του φαρμακείου και είμαι σίγουρη δεν έχει καμία σχέση με τη φαμακευτικής τέχνη! Καθώς περίμενα τον μπούλη να κάνει τη δύσκολη δουλεία του-να πιάσει το κουτί από το ράφι και να χτυπήσει την τιμή στην μηχανή- με πλησίασε η κυρία.<br />-Πάρε ένα δείγμα κρέμας για την κυτταρίτιδα. Το βάζεις στα πόδια σου εδώ, μου λέει ενώ ταυτόχρονα χαιδεύει απαλά και αισθησιακά το γοφό της.<br />Εγώ είπα ευχαριστώ πολύ γιατί είμαι πολύ ευγενής από τη φύση μου, και πήρα την κρέμα χωρίς να ρωτήσω τίποτα παραπάνω!! Αφού τελείωσε και ο μπούλης την πολύπλοκη δουλεία που σπούδασε, πλήρωσα, χαιρέτησα και έφυγα.<br /><br />Το επόμενο βράδυ, έκανα μπάνιο και σκέφτηκα να δοκιμάσω αυτή την κρέμα που απλώνεις αισθησιακά στο γοφό και στα μπούτια και εξαφανίζει την κυτταρύτιδα. Διάβασα τις ελάχιστες οδηγίες και κατάλαβα ότι το δείγμα περιείχε 2 διαφορετικές κρέμες. Το πρώτο το αλοίφεις σαν βάση, και έχει χρώμα σαν μέλι. Το δεύτερο είναι άσπρο και το αλοίφεις από πάνω από το ..μέλι! Έκανα κι εγώ ό,τι μου είπαν οι οδηγίες. Άλοιψα τις κρέμες στους μηρούς μου, έβαλα την πιτζάμα μου κι έκατσα να χαζέψω στον υπολογιστή μου.<br /><br />Σύντομα άρχισα να νοίωθω τα πόδια μου να παγώνουν σα να με χτυπούσε αέρας από το παράθυρο αλλά μόνο στους μηρούς. Στην αρχή ανησύχησα αλλά μετά σκέφτηκα ότι ίσως έτσι δρα η κρέμα της κυρίας αυτής. Δεν ήταν δυσάρεστο το συναίσθημα so why worry about it?!<br /><br />Το βράδυ έπεσα να κοιμηθώ και όπως πάντα...ξεράθηκα σε χρόνο dt. Κι εκεί που ονειρευόμουν ότι ερχόταν ο πρίγκιπας πάνω στο άσπρο το άτι, ξαφνικά άρχισα να νοιώθω τους μηρούς μου να καίγονται! Μιλάμε όμως για ΠΟΛΥ δυνατό κάψιμο. Τόσο δυνατό.... που ξύπνησα από το βαθύ τον ύπνο και άναψα και το φως!! Κάτι που σε μένα συμβαίνει πολύ σπάνια. Με φρίκη διαπίστωσα ότι τα μπούτια μου είχαν γίνει κόκκινα σαν αστακοί ενώ το κάψιμο ήταν επίμονο και έντονο!!<br /><br />Μισοκοιμισμένη όπως ήμουν, έβγαλα την πιτζάμα και πήγα στο μπάνιο να βρέξω τα πόδια μου μπας και ανακουφηστώ από το κάψιμο. Μετά, σκέφτηκα ότι καλύτερα είναι να ξεβγάλω λίγο αυτή την κρέμα για να μπορέσω να κοιμηθώ ύσηχα. Κι έτσι κι έκανα. Τσάκα τσάκα...και τσαπατσούλικα...ξέβγαλα την κρέμα και ξανα-έπεσα για ύπνο. Έλα όμως που μέσα στον ύπνο μου άρχισα να φαντάζομαι διάφορα. Το όνειρο με τον πρίγκιπα είχε χαθεί. Τώρα έβλεπα ότι καθόμουν στο κρεβάτι μου χωρίς πόδια και σκεφτόμουν πόσο χαζή ήμουν που πίστεψα εκείνη την κυρία!!<br /><br />Καταραμένη κρέμα και καταραμένη ματαιοδοξία. Τί δηλητήρια είναι αυτά που μας πουλάνε κι εμείς τα τρώμε!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-488970780969703856?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-79637056877642973482007-04-01T11:01:00.000+03:002007-04-02T09:25:16.619+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rg-DvEXAE-I/AAAAAAAAAB0/dqq0jOUOSb4/s1600-h/red_eggs.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rg-DvEXAE-I/AAAAAAAAAB0/dqq0jOUOSb4/s400/red_eggs.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5048398551952921570" border="0" /></a><br /><br /><br />Η μέρα μου προβλεπόταν κουραστική. Αλλά δε με ένοιαζε γιατί στο τέλος θα είχα το <a href="http://atyxhmata.blogspot.com/2006/09/tsc.html">γάτο</a> μου αγκαλιά. Πήγα στη δουλειά μου, μετά γύρισα σπίτι, έβαλα πλυντήριο, βοήθησα τον συγκάτοικο σε ένα μάθημά του και μετά κατέβηκα πόλη να βρω σουβενίρ για τους δικούς μου (τελευταία στιγμή πάντα).<br /><br />Στο Wikipedia, ο ορισμός του σουβενίρ λέει:<br /><blockquote>A <b>souvenir</b> (from <a style="color: rgb(0, 0, 0);" href="http://en.wikipedia.org/wiki/French_language" title="French language">French</a>, for <i>memory</i>) is an object that is treasured for the <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Memory" title="Memory">memories</a> associated with it. For example, if a <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Tourism" title="Tourism">traveller</a> buys a souvenir on a memorable <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Vacation" title="Vacation">vacation</a>, the item chosen is likely to have an association with the <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Holiday" title="Holiday">holiday</a>. Every time the traveller looks at the souvenir, it reminds the person of their vacation.<br /><br /></blockquote><br />Τα σουβενίρ που μπορεί να βρει κανείς στην οδό Λήδρας είναι: αρχαία αγαλματάκια του Δία, της Αφροδίτης της Κύπρου, της Αφροδίτης της Μήλου, λουκούμια, λάδι, ούζο (πακεταρισμένο σε fancy συσκευασία) , ουσίσκι από την Κύπρο (πακεταρισμένο σε fancy συσκευασία), Βότκα από την Κύπρο (πακεταρισμένη σε fancy συσκευασία), σαπουνάκια, λαδάκια κτλ κτλ. Πράγματα δηλαδή που παράγονται αποκλειστικά και μόνο στην Κύπρο! (<span style="font-style: italic;">Ναι...η Κύπρος παράγει ΚΑΙ ουίσκι και βότκα εκτός από Ζιβανία!!</span>) Εγώ τελικά αποφάσησα να αγοράσω ένα αγαλματάκι της Αφροδίτης (της Κύπρου), 2 χαλούμια και 4 φλαούνες, που δεν τις έχουμε στην Ελλάδα!!<br /><br />Αφού έκανα το καθήκον μου, γύρισα σπίτι, έριξα ένα 2ωρο ύπνο και μετά ξύπνησα κατά τις 7 μμ για να σιδερώσω και να φτιάξω τις βαλίτσες μου. Κατά τις 9 μμ φάγαμε με τους συγκάτοικους και στις 12 (00:00) πήγα στη φίλη μου την Ε. για να κουτσομπολέψουμε μέχρι τις 03:50 που θα ερχόταν το ταξί να με πάρει για να με πάει στο αεροδρόμιο.<br /><br />Πριν πάμε στο αεροδρόμιο έπρεπε να κάναμε μία στάση να πάρουμε άλλα 4 άτομα. Αυτά τα 4 άτομα νόμιζα ότι θα 'τανΈλληνες φοιτητές αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι ήταν μία 4μελής οικογένεια με αμέτρητες βαλίτσες και καθόλου όρεξη για κουβέντα!<br /><br />Φτάσαμε με την ολιγόμιλη οικογένεια στο αεροδρόμιο νωρίς κι έτσι είμασταν οι πρώτοι από τους νυσταγμένους επιβάτες που περίμεναν στην ουρά για check in. Αφού περιμέναμε 20 λεπτά, εμφανίστηκαν 2 νυσταγμένες αεροσυνοδοί εδάφους-εδάφους που θα έλεγχαν τα διαβατήριά μας και θα μας έδιναν την κάρτα επιβίβασης. Εγώ ήμουν δεύτερη στη νυσταγμένη σειρά και τελείωσα γρήγορα αφού είχα μία μόνο βαλίτσα...σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους επιβάτες που κουβαλούσαν όλα τους τα υπάρχοντα για Πάσχα στην Ελλάδα.<br /><br />Όταν τελείωσα, βγήκα από την ουρά και στάθηκα λίγο πιο πέρα. Χωρίς να το σκεφτώ κοίταξα την κάρτα επιβίβασης, όπου και είδα ότι ήμουν στη θέση 10Α και ότι λεγόμουν Ιάκωβος Χ.! Ευθύς έκανα μεταβολή και γύρισα στη νυσταλέα αεροσυνοδό εδάφους εδάφους παρακάμπτοντας 2 ουρές με νυσταλέους επιβάτες.<br /><br />-<span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">Σας φαίνομαι για Ιάκωβος? </span><br />Ρώτησα με μία νυσταλέα τσαντίλα, νοίοθοντας τύψεις που είχα διακόψει το ζευγάρι που έκανε check in εκείνη την ώρα<br />-Εεε, για να δω....<br />Λέει η εδάφους-εδάφους παίρνοντας την κάρτα επιβίβασης στα χέρια της και ρίχνοντάς μου μια γρήγορη ματία.<br />-Αυτό μου βγήκε όταν πάτησα για το όνομά σας. Μισό λεπτό να κοιτάξω πάλι.....<br /><br />Σε αυτό το μισό λεπτό εγώ θεώρησα σωστό να γυρίσω και να ζητήσω συγγνώμη από το ζευγάρι που είχα διακόψει έτσι απότομα.<br />-<span style="color: rgb(204, 102, 204); font-weight: bold;">Συγγνώμη αλλά έγινε λάθος και θέλουν να με στείλουν Θεσσαλονίκη αντί για Αθήνα, με το όνομα Ιάκωβος!<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Είπα όσο γλυκά μου έβγαινε εκείνη τη στιγμή.</span><br />-Α, κι εμείς μια φορά είχαμε πάει Θεσσαλονίκη μέσω Αθήνας!<br />Μου λέει η ευτραφής και νυσταγμένη κυρία.<br />-<span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 102, 204);">Από λάθος?</span><br />-Όχι...εκεί θέλαμε να πάμε!!<br />-........................<br />Επειδή πραγματικά δεν ήξερα τί να της πω, χαμογέλασα με κατανόηση και κοίταξα την εδάφους εδάφους για να δω τί γίνεται με το εισητήριό μου. Τελικά βρήκε το πραγματικό μου όνομα και μου έδωσε την κάρτα επιβίβασης. Τη ρώτησα αν η βαλίτσα μου, που είχε φύγει με το όνομα του Ιάκωβου, θα έφτανε εκεί που πάω εγώ ή εκεί που πάει ο Ιάκωβος. Με καθυσήχασε και μου είπε ότι ο Ιάκωβος, η βαλίτσα του αλλά και η βαλίτσα μου θα πήγαιναν εκεί που πήγαινα κι εγώ - στο αεροδρόμιο της Αθήνας. Οπότε ηρέμησα και προχώρησα προς τα ενδότερα του αεροδρομίου.<br /><br /><br />Επειδή είχα αρκετή ώρα μέχρι την επιβίβαση, έκατσα σε έκα cafe και έφαγα ένα απαίσιο γιαούρτι.....προσπαθόντας να βρω κάι να απασχοληθώ, για να μην αποκοιμηθώ πριν μπω στο αεροπλάνο. Τελικά τα κατάφερα χάρη στις πολλές ενδιαφέρουσες μορφές που πηγαινοέρχονταν στο χώρο εκείνη την ώρα. Το ενδιαφέρον μου μονοπώλησε μία κυρία γύρω στα 60 με χρυσό μαλλί αλά Βουγιουκλάκη, και χρυσές μπότες με τακούνι στιλέτο των 15 πόντων.<br /><br />Αυτά τα λίγα έγιναν μία μέρα που διήρεσε 31 ώρες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-7963705687764297348?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-81461199247971131882007-03-28T23:17:00.000+03:002007-03-29T10:16:52.044+03:00Εξομολόγηση.<br /><br /><br />Στις αρχές που έφτασα σε αυτό το σπίτι έσπασα ένα βραστήρα! Ήταν ένας μεταλλικός βρατήρας με ένα μεταλλικό χερούλι από το οποίο τον έπιανες για να σερβίρεις το βραστό νερό. Αυτός ο βραστήρας πρέπει να ήταν αντίκα γιατί μία μέρα που πήγα να τον σηκώσω έσπασε το χερούλι και μου έπεσε ......Και από τότε τον έχουμε κρύψει στο ντουλάπι. Δεν ξέρω σε ποιόν ανήκει και δεν έχω πει σε κανέναν ότι εγώ το έκανα.<br /><br />Εχτές, ήθελα να πάρω τα κρέατα που είχα στην κατάψυξη για να τα ξεπαγώσω. Άθελά μου όμως έβαλα παραπάνω δύναμη και...έσπασα ένα πλαστικό πορτάκι που έχει εκεί! Αμέσως τοποθέτησα το πορτάκι πάνω από το ψυγείο και φυσικά δεν είπα σε κανένα ότι εγώ το έκανα!<br /><br />Σήμερα το πρωί πήγα να φτιάξω το τσάι μου στην κουζίνα. Ο νεροχύτης όμως ήταν στιβαγμένος με πλυμμένα και άπλυτα πιάτα και δεν είχα χώρο να τοποθετήσω την πλυμμένη κούπα για να στεγνώσει από τα νερά. Έτσι....μου έπεσε από τα χέρια στην προσπάθειά μου να τη σκουπίσω με μία πετσέτα. Η κούπα έγινε 1000 κομμάτια τα οποία μάζεψα εξαφανίζοντας έτσι τα ενοχοποιητικά στοιχεία. Καθώς δεν ήταν κανείς στην κουζίνα,....δεν ξέρει κανείς ότι εγώ το έκανα!!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/RgtnsUXAE9I/AAAAAAAAABo/6PKWs6tM4PA/s1600-h/jkn0309l.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/RgtnsUXAE9I/AAAAAAAAABo/6PKWs6tM4PA/s400/jkn0309l.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5047241818475860946" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-8146119924797113188?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-18774901773972787972007-03-11T13:47:00.000+02:002007-03-11T14:31:14.419+02:00Πριν 3 εβδομάδες, ήθελα να πάρω ένα τζιν. Και το ήθελα να είναι κάπως καλό για να μπορέσω να το βάλω για βραδυνή έξοδο. Γενικά, δεν είμαι το κορίτσι που θα φορέσει φουστίτσα-μπλουζίτσα για να βγει από το σπίτι ούτε θα φορέσω φορεματάκι-τακουνάκι για να πάω στο κλαμπ. Και παρεπιπτόντως, πόσο με χαλάει το face control που έχουν στα club της Ελλάδας και της Λευκωσίας. Τί ζόρι τραβάνε? Γιατί να μην είναι νορμάλ όπως τα κλαμπ της Αγγλίας-> εμπάτε σκύλοι αλέστε? Γιατί να μην μπω ρε φουσκωτέ @@ra αν φοράω τζην, αφού θα στα σκάσω τα λεφτά ούτως ή άλλως? Και να ξέρεις ότι χάνεις ένα καλό πελάτη - ένα γερό ποτήρι - μία όπα γκόμενα ! (οκοκ το παράκανα).<br /><br />Τέλος πάντων, πήγα λοιπόν σε ένα μικρό μαγαζάκι κάπου στην Κένεντυ στη Λευκωσία (αν θυμάμαι καλά) και μέσα βρισκόταν μία κυρία γύρω στα 50. Της είπα ότι ψάχνω τζην παντελόνι καλό με κόψιμο καμπάνα και ΟΧΙ ίσιο!<br /><br />-Έχουμε απ' 'ολα κοπέλα μου. Θες να πάμε κάτω να δοκιμάσεις?<br />-Και δεν πάμε?<br /><br />Κατεβήκαμε λοιπόν κάτι στενές σκάλες και φτάσαμε στο κάτω δωμάτιο το οποίο ήταν σκοτεινό και γεμάτο ράφια με τζην. Αφού διάλεξα ένα (με τις υποδείξεις της μανδάμ), πήγα στο φίτινγκ ρούμ για να δοκιμάσω το παντελόνι. Έκλεισα την κουρτίνα, άφησα τα γυαλιά ηλίου σε ένα σκαμνάκι που είχε εκεί και άρχισα να γδύνομαι. Με το που βγάζω το παντελόνι μου, τσουπ, να σου η κουρτίνα ανοίγει και το κεφάλι της κυρίας ξεπροβάλει!!!!!<br /><br />-Κοίτα βρήκα και αυτό. Είναι στο ίδιο στυλ αλλά σε διαφορετικό χρώμα.<br />-.....(ΑΑΑααΑΑΑΑΑΑαααα τί ανοίγεις Χριστιανή μου έτσι απροειδοποίητα?)..... Α! Οκ, δώστε τό και αυτό να το δοκιμάσω.<br />Της λέω, καθώς πάσχιζα να βάλω το τζην Νο 1 γρήγορα.<br /><br />-Είναι πολύ όμορφο!! Σου πάει!<br />-(Τί λέει, αφού ακόμα δεν το έχω κουμπώσει καν). Χμμμ είναι λίγο μεγάλο.<br />-Όχι όχι. Έτσι είναι αυτά! Όλα τα κοριτσάκια τα φοράνε είναι της μόδας!<br />-(Αφού μου είναι σακούλα στον κώλο τυφλή είμαι? Δε βλέπω? Και επίσης ποιος σου είπε ότι με νοιάζει τί κάνουν τα άλλα κοριτσάκια) Θα δοκιμάσω και το άλλο.<br />-Ναι ναι και το άλλο είναι το ίδιο στυλ. Φοιτήτρια είσαι?<br />-(Θα ΄σκαγε αν δε ρώταγε). Όχι δουλεύω.<br />Της απαντάω ενώ πάσχιζα να βγάλω το τζην Νο1 και να βάλω το Νο2 χωρίς να είμαι εκτεθημένη στα μάτια της! Καθώς το έβαζα, τράβηξά ταυτόχρονα την κουρτίνα για να κλείσει, μιας και η κυρία φάνηκε να απομακρύνεται από το μέρος.<br /><br />Νόμιζα ότι το θέμα κουρτίνα είχε έτσι τακτοποιηθεί και συνέχισα την δουλειά μου ανυποψίαστη. Αλλά που....η μανδάμ ήθελε την κουρτίνα ανοιχτή!! Για να λέει τη γνώμη της, που ήταν πάντα η ίδια:<br />-Αα, και αυτό είναι πολύ όμορφο. Σου πάει.<br />-Χμμμ....ναι καλό είναι. Να κοιτάξω και σε άλλο χρώμα?<br />-Ναι το έχω σε μάυρο χρώμα κάτσε να στο φέρω.<br /><br />Πριν προλάβω να κλέισω την κουρτίνα τσουπ ξανά-ανοίγει, ξαναπροβάλει το χέρι της μανδάμ με το τζην στο χέρι. Της δίνω το τζην Νο 1 να το διπλώσει για να έχει να απασχολείται να μην μου τη σπάει. Μάταια!<br />Εκέι που πάλεβα να κουμπώσω το τζην Νο 3 μπάινει μέσα με τραβάει από το φερμουάρ και μου λέει:<br />-Κάτσε να σε βοηθήσω γιατί είναι δύσκολο!<br />-(ΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΓΑΜΗΣΕΙΣ ΚΙΟΛΑΣ????!!!!) ΟΚ ΟΚ (σε πανικό) το κούμπωσα!! Thanks!<br /><br />Ω ρε περίπτωση που βρήκα! Γιατί κυρά μου δε με αφήνεις να ψωνίσω με την ησυχία μου? Γουάι καντ γιου μπι νόρμαλ. Τί ζόρια τραβάτε εσείς οι πωλήτριες και θέλετε να ασκείτε τόση πίεση στον πελάτη? Δεν το ξέρετε ότι τα κοπλιμέντα σας δεν περνάνε? Δεν το ξέρετε ότι αν θέλαμε να αλλάζουμε μπροστά σας δεν θα μπαίναμε καν στο dressing room? Δεν ξέρετε να είστε διακριτικές και λιγόρερο απεγνωσμένες για πελάτη? Όσο για τα γούστα σας και την κριτική σας εικανότητα.....forgive me as I die δηλαδή!!<br /><br />Πωλήτριες μικρών μαγαζιώνε, σας ανακοινώνω ότι είναι η τελευταία φορά που ψωνίζω από μικρό μαγαζάκι. Next time θα πάω σε αλυσσίδα και ας είναι πατείς με πατώ σε. Εκεί που γίνεται της κακομοίρας, που μπορείς να χαζέψεις τα ρούχα με την ησυχία σου χωρίς να ακούς το ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ σου πάει το ρούχο και που δεν σε κατασκοπεύει ο πωλητής ή ο ταμίας καθώς αλλάζεις. ΚΑΝΕΙ!!!!! (να και το Κυπριακό!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-1877490177397278797?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-68136108550159215642007-03-04T17:20:00.000+02:002007-03-04T18:35:51.907+02:00Στο σπίτι μου στην Αθήνα (που δεν είναι ακριβώς Αθήνα αλλά κάπου στη μέση του πουθενά...μετά τα φανάρια δεξιά) έχουμε μία τεράστια αυλή με πολλά δέντρα: πεύκα, συκιές, κυπαρίσσια, μία ροδιά, μία λεμονιά και κάτι άλλα που δεν τα ξέρω. Τα πεύκα μας είναι το θέμα του ποστ.<br /><br />Κάποτε ήταν ψηλά, καταπράσινα και υγιέστατα. Όμως, πριν από 2 χρόνια, πιάσανε μία αρρώστια, που νομίζω λέγεται μπαμπακίαση (babakiasis pinus papala) και αρρώστησαν θανάσιμα (όχι όλα αλλά αρκετά)! Τί ενοώ θανάσιμα? Οι πευκοβελόνες τους από πράσινες έγιναν καφέ και τα δέντρα καλύφτηκαν με άσπρα μπαμπάκια. Ταυτόχρονα γεμίσαμε με κάτι ύπουλα (πρόστυχα όπως θα 'λεγε και η <a href="http://drakouna.blogspot.com/">Δρακούνα</a>) σκουλήκια. Τα πρόστυχα αυτά σκουλήκια αν και φαινομενικά άκακα (και υπερβολικά μικρά), όταν προσπαθήσαμε να τα απομακρύνουμε από την αυλή μας με σκούπα και νερό, αμόλησαν ένα κόκκινο χρώμα παιθένοντας με αποτέλεσμα να βαφτούν οι κάτασπρες μαρμάρινες σκάλες μας .... κεραμυδί/καφε-κόκκινο.<br /><br />Το θέμα δεν είναι αυτό.<br /><br />Το θέμα είναι ότι τα πεύκα αυτά άρχισαν να γίνονται άσχημο θέαμα και <span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">ενοχλητικά </span>αντί για παράγοντες οξυγόνου και ξεκούρασης του οφθαλμού. Η ενόχληση ήταν περισσότερο των γειτόνων παρά δική μας, αφού εμείς είμαστε η οικογένεια Adams: <span style="font-style: italic;">ενοχλούμε δεν μας ενοχλούν (δεν τολμούν)</span>. Ήρθε λοιπόν φέτος η ώρα, μετά από 2 χρόνια ενόχλησης, να αναλάβουμε την κοπή των νεκρών πεύκων. Τη δουλειά την ανέλαβε ένα ειδικευμένο συνεργείο το οποίο αποτελούταν από τον <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">Βαγγέλη</span> και το πριόνι του!<br /><br />Ο Βαγγέλης κατάγεται από γειτονική μας χώρα και αν και δεν μιλάει ελληνικά καθαρά, κατάφερε να πείσει ένα γιατρό και 2 δικηγόρους να τον πληρώσουν αδρά. Ταυτόχρονα, έπιασε φιλίες με τον Άρη, το λυκόσκυλό μας, έτσι ώστε όταν αρχίσει να κόβει τα δέντρα, να μην χρειαστεί να αντιμετωπίσει τα δόντια του. Η μητέρα μου, ως οικοδέσποινα, ένοιωσε υποχρεωμένη να του πει: come in feel like home, make yourself comfortable, mi casa es su casa και δε σημαζεύεται! Και έτσι το είπε!<br /><br />(Είπαν στη γριά να κλάσει και χέστηκε πάνω της!!)<br /><br />Ο Βαγγέλης πήρε το ελεύθερο. Η φιλόξενη νοικοκυρά δεν ήξερε τί συνεπάγεται αυτό που είπε. Το αποτέλεσμα? 3 μέρες που το συνεργείο"<span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">ο Βαγγέλης</span>" έκοβε τα πεύκα, το σπίτι είχε μετατραπεί σε οίκο ανοχής (Στσ. μπουρδέλο). Πλακάκια και χαλιά πήραν ένα χρώμα σε όλες τις αποχρώσεις του μαύρου, μία μυρωδιά μασχάλης και συνεργείου αυτοκινήτων απλώθηκε στον ορίζοντα ενώ το μπάνιο μας (1 και μοναδικό) μετατράπηκε σε καμαρίνι για την ντίβα. Το καλύτερο το φυλάω για το τέλος. ..................................Στις πετσέτες του μπάνιου ο Βαγγέλης μας άφησε ένα σουβενίρ. Όπως μου το περιέγραψε η αδερφή μου (δεν είχα την τύχη να το δω με τα μάτια μου) το σουβενίρ αυτό ήταν πράσινο, σε ημίρευστη κατάσταση και παράχθηκε από ένα μέρος του σώματος (του Βαγγέλη) που έχει 2 ρουθούνια. Παρόμοια ουσία βρέθηκε εκτός από τις πετσέτες του μπάνιου, και πάνω στο παράθυρο της κουζίνας.<br /><br /><br />Ζελέ κανείς?<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rerxedz0yrI/AAAAAAAAABg/I0vkHXnYu0c/s1600-h/jelly.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rerxedz0yrI/AAAAAAAAABg/I0vkHXnYu0c/s400/jelly.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5038104638867688114" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-6813610855015921564?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-66195524490060147752007-02-24T13:39:00.000+02:002007-02-25T12:56:11.403+02:00Η <a href="http://palavomares.blogspot.com/">Λορέττα</a> είχε την έμπνευση αν προτείνει κι εμένα για να γράψω πέντε πράγματα για τον εαυτό μου. Θα το κάνω γιατί δε θέλω να της χαλάσω χατήρι, αλλά δεν θα προτείνω άλλους 5 γιατί το βαρέθηκα αυτό το 'παιχνίδι'.<br /><br />1. Ο πρώτος έρωτας της ζωής μου ήταν ο Τόνι Κέρτις. Τον είδα σε μία ταινία όταν ήμουν 6 και κατάλαβα για πρώτη φορά τί σημαίνει <span style="font-style: italic;">ερωτεύομαι</span>. Δεν του είπα τίποτα όμως γιατί ήμουν ντροπαλό κορίτσι.<br /><br />2. Όταν ήμουν στο Δημοτικό, μου άρεσε πολύ να παίρνω κόλλα UHU (υγρή), να τη βάζω στα χέρια μου και μετά να την ξεκολλάω. Τώρα πλησιάζω τα 30 και το γουστάρω ακόμα!!<br /><br />3. Το αγαπημένο μου ποτό είναι το Καλούα και μου αρέσει να το πίνω με γάλα (χωρίς τα corn flakes). Σιχαίνομαι το ουίσκι και την τεκίλα.<br /><br />4. Στην Αγγλία όπου σπούδασα, για κάποιο διάστημα δούλεψα ως σερβιρόρα σε ένα fish and chips. Μία μέρα άδειασα καταλάθος ένα μπουκάλι κρασί σε ένα πελάτη. Μία άλλη μέρα, σέρβιρα λάθος ψάρι σε κάποιον και την ώρα που ήταν έτοιμος να κόψει κομμάτι να φάει, του πήρα το πιάτο για να το δώσω στον πελάτη που το είχε πραγματικά παραγγείλει, αφήνοντας τον άλλο με τα μαχαιροπίρουνα στα χέρια.<br /><br />5. Μου αρέσει να ακούω μουσική στο τέρμα αλλά αν το κάνει κάποιος άλλος, εκνευρίζομαι αφάνταστα!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-6619552449006014775?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-56263143542433247582007-02-19T17:00:00.000+02:002007-02-19T17:37:40.721+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_983l4LVCuPg/RdnDaH92etI/AAAAAAAAABI/fgSEvhdlPNA/s1600-h/corner_pink.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_983l4LVCuPg/RdnDaH92etI/AAAAAAAAABI/fgSEvhdlPNA/s400/corner_pink.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5033268912145726162" border="0" /></a><br /><span style="font-weight: bold;">Καθαρά Δευτέρα</span>. Η πρώτη μέρα της Σαρακοστής. By the way δεν είναι 40 οι μέρες της νηστείας φέτος! Τις μέτρησα...είναι 47 μέχρι το Μεγάλο Σάββατο που τρώμε τη μαγειρίτσα.... Απάτη? Ποιός ξέρει. Εγώ δεν την κάνω τη νηστεία οπότε δεν στενοχωριέμαι.<br /><br />Το θέμα είναι ότι την Καθαρά Δευτέρα τη γιορτάζαμε πάντα και ας μην κάνουμε τη νηστεία. Ακόμα και στο εξωτερικό. Όλο και κάποιο χούμους θα βρίσκαμε, κάποια ταραμοσαλάτα, λίγα φασόλια, μία μπαγκέτα πατημένη με τη μπότα, λίγες ελιές, λίγη ρετσίνα....Κάναμε το θρησκευτικό μας καθήκον και περνούσαμε φίνα.<br /><br />Η σημερινή <span style="font-weight: bold;">Καθαρή Δευτέρα</span> ήταν ξεχωριστή από τις προηγούμενες. Πολύ μάυρη-πολύ βρώμικη. Όλοι οι συγκάτοικοί μου (11 στο νούμερο παρακαλώ) πήγαν στα χωριά τους. Η Ελληνίδα φίλη μου...πήγε και αυτή στο χωριό μιας Κύπριας. Εγώ, αφού διάβασα λίγη Μάτλαμπ, είπα να πάρω το λεωφορείο να κατέβω στην πόλη να δω λίγο κόσμο! Έλα όμως που δεν ήρθε το γμμ το λεωφορείο. Και δεν σήκωνε κανείς τους το τηλέφωνο για να μου πουν αν υπάρχουν λεωφορεία την <span style="font-weight: bold;">Καθαρά Δευτέρα</span> στη Λευκωσία! <span style="font-weight: bold;">Πρώτη σφαλιάρα</span>.<br /><br />Γύρισα σπίτι, έβαλα το κοντομάνικό μου, πήρα τα γυαλιά ηλίου μου και είπα να την κάνω για βολτίτσα. Θα πήγαινα στο πάρκο. Τί το 'θελα? Την ώρα που έβγαινα από το σπίτι μου, τα αυτοκίνητα που ήταν παρκαρισμένα κοντά στο πάρκο πρέπει αν ήταν πάνω απο 1000.Και αυτά που όδευαν προς τα εκεί...άλλα τόσα. Οι Κύπριοι, την <span style="font-weight: bold;">Καθαρή Δευτέρα</span> πάνε στα πάρκα οικογενειακώς. Με τα παιδιά, τα σκυλιά και τα γατιά. Μόνο εγώ περπατούσα μόνη μου. <span style="font-weight: bold;">Δεύτερη</span> <span style="font-weight: bold;">σφαλιάρα</span>.<br /><br />Συνέχισα την πορεία για όπου με πάρει ο δρόμος. Κάτι μου έλεγε μέσα μου Run Forest Run. Και συνέχισα να περπατάω ελπίζοντας ότι η βόλτα θα με κάνει να νοιώσω λιγότερο μίζερη. Στο δρόμο βρήκα και ενα μαγαζί απ'όπου αγόρασα σάλμον-νάγκετς και σκέφτηκα..."γιατί όχι, θα κάνω κι εγώ <span style="font-weight: bold;">Καθαρή Δευτέρα</span>!". Αφού λοιπόν πλήρωσα, πήρα το δρόμο του γυρισμού αισθάνοντας λιγότερο sad. Ξαναπερνόντας από το πάρκο όμως, μου μύρισε το χταπόδι ψητό στα κάρβουνα που έφτιαχνε κάποιος. <span>Το χταπόδι είναι το αγαπημένο μου φαγητό</span><span style="font-weight: bold;">. Τρίτη σφαλιάρα</span>.<br /><br />Μπήκα στο σπίτι γρήγορα και άνοιξα τη σακούλα με τα ψώνια μου. "Θα τα κάνω στο φούρνο και όχι τηγανητά....Μα...πώς ανάβει αυτός ο διάολος. Αφού 2 κουμπιά είναι όλα κί όλα. ΓΜΤ ΚΡΤΟ ΜΟΥ" Χαλασμένος ο φούρνος. <span style="font-weight: bold;">Τέταρτη σφαλιάρα</span>.<br /><br /><br />Αφού μαγείρεψα τα άνοστα σάλμον-νάγκετς μου κι έφαγα λίγη από την ταραμοσαλάτα του σούπερ μάρκετ, είπα να πάω μία βόλτα για χώνεψη από την αντίθετη κατεύθυνση αυτή τη φορά για να μην βάλω τα κλάματα. Βγήκα λοιπόν και με το που πατάω το πόδι μου στο πλακάκι της αυλής ακούω...."Eeee Nobody....έλα να φας μαζί μας. Κάτσε κάτσε." Ήταν η σεκιούριτι κυρία Μαρία που είχε στήσει ένα τραπεζάκι με τον άντρα της και 2 γηραιές γειτόνισσες.<br /><br />-Πώς σε λένε? Τί σπουδάζεις?<br />-I am nobody and I am not a student. I am working<br />-Εϊσαι παντρεμένη?<br />-Όχι<br />-Σου αρέσει η Κύπρος<br />-Δεν έχω δει πολύ γιατί δεν έχω αυτοκίνητο<br />-αααα να βρεις ένα Κύπριο να παντρευτείς τότε<br /><span style="font-weight: bold;">Πέμπτη</span> <span style="font-weight: bold;">σφαλιάρα</span>.<br /><br />Τί τις θέλουμε τις γιορτές? Για να στενοχωριόμαστε εμείς οι μοναχικοί τύποι? Και εντάξει, θες να γιορτάσεις την αρχή της νηστείας σου (χμμμ) είναι ανάγκη να σταματήσουν να κυκλοφορούν τα λεωφορεία γι'αυτό το λόγο? Και τα μαγαζιά? Είναι ανάγκη να είναι κλειστά για να φας εσύ το χταποδάκι σου? Και πρέπει εγώ να παντρευτώ για να μπει σε μια τάξη η κοινωνία?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-5626314354243324758?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-81998358985788560832007-02-18T14:19:00.000+02:002007-02-18T14:40:12.244+02:00Πριν από 1 βράδυ, την Παρασκευή συγκεκριμένα, καθόμουν στην κουζίνα του "σπιτιού μου" κι έκανα τρελό ζάπινγκ, ψάχνοντας μάταια να βρω κάτι καλό να δω. Φυσικά, όσες φορές και αν άλλαξα κανάλι, η τύχη μου δεν άλλαξε καθόλου, κι έτσι έμεινα να βλέπω το Λαζόπουλο της Τρίτης (εδώ στην Κύπρο μας τον δείχνουν Παρασκευή!)<br /><br />Μετά από λίγο κατέβηκε από το παρθεναγωγείο (ο πάνω όροφος όπου μένουμε μόνο κοπέλες) μία συγκάτοικος με όρεξη για τσατ. Κι εγώ φυσικά άλλο που δεν ήθελα. Όχι ότι δε μου αρέσει ο Λάκης, αλλά....να, Παρασκευή βράδυ κομματάκι βαρύς. Καλύτερα είναι Τρίτη στις 9. Τέλος πάντων. Με την Χ. είπαμε πολλά πράγματα για τις σχέσεις μας, τις σπουδές μας, τις δουλειές μας κτλ κτλ. Κάποια στιγμή, η συζήτηση ήρθε στο καλοκαίρι της Κύπρου.<br /><br />Η Χ. μου είπε ότι το καλοκαίρι ξεκινάει Μάιο και τελειώνει Οκτώβριο. Οι θερμοκρασίες φτάνου και τους 44 και η Λευκωσία είναι απλά..καμίνι!!! Μου είπε επίσης ότι υπάρχουν πεδίοδοι σε αυτό το νησί, που δεν έχει βρέξει σταγόνα όλο το χειμώνα.....όπως φέτος!! Όταν συμβαίνει αυτό, λέει η Χ., τότε η κυβέρνηση παίρνει μέτρα για την κατανάλωση του νερού. Αναγγέλεται ανά περιοχές ποιές μέρες θα έχουν παροχή νερού και ποιές όχι!!!!! !!!!! !!!!! !!!!!!! !!!!! ! ! ! !<br /><br />Ως μέτρο...καλό ακούγεται..... αφού υπάρχει έλλειψη θα υπάρξει αναγκαστική οικονομία!<br /><br /> Αλλά....πώς τα βγάζουμε πέρα χωρίς νερό? Έχω χάσει τον ύπνο μου από την αγωνία! Σκέφτομαι να αρχίσω να αποθηκεύω νερό από τώρα!! Κάθε φορά που ανοίγω τη βρύση, και συνειδητοποιώ πόσο απαραίτητο είναι το νερό στην καθημερινότητά μου τρελένομαι. Πώς θα πλένω τα δόντια μου, τα χέρια μου, τα μαλλιά μου, τα χέρια μου, το σώμα μου, τα χέρια μου? Πώς θα μαγειρεύω, πώς θα τραβάω καζανάκι, πώς θα βγω έξω αν βρωμάω ολόκληρη?<br /><br />Μου είχε έρθει πρόσφατα ένα email με ένα βιντεάκι στο οποίο κάποιος μελλοντικός άνθρωπος περιέγραφε την κατάσταση του πλανήτη μας σε μερικά χρόνια από τώρα, λόγω έλλειψης νερού από το λυώσιμο των πάγων κτλ. Εγώ το έσβυσα γιατί δεν ήθελα να χάσω χρόνο ούτε να χαλάσω τη διάθεσή μου. Δεν πέρασε ούτε ένας μήνας από τότε που έλαβα αυτό το mail!! Και τώρα μαθαίνω ότι αυτή η κατάσταση είναι πιο κοντά απ'ότι πίστευα. Και άρα....είμαι στην κοσμάρα μου!!<br /><br />Panic?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-8199835898578856083?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-2297199264426757402007-02-02T18:58:00.001+02:002007-02-03T14:54:23.714+02:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" >Α<span style="font-style: italic;">πό 'δω και στο εξής (μέχρι το Δεκέμβρη) τα ατυχήματα μου θα συμβαίνουν στη Λευκωσία. </span></span><span style="font-style: italic;font-size:130%;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> </span><br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><br />Για καλή τύχη όλων μας, δίπλωμα οδήγησης δεν έχω.</span><span style="font-style: italic;font-size:130%;" > </span><span style="font-size:130%;">Έτσι εξυπηρετούμαι είτε με τα πόδια μου είτε με τα ΜΜΜ (</span><span style="font-size:130%;">μέσα μαζικής μ....</span><span style="font-size:130%;">). Στη Λευκωσία όμως, τα ΜΜΜ έχουν διαφορετικό στυλ από αυτό που είχα συνηθήσει στη Αθήνα. Καταρχήν, είναι μοντέλα του 1900. Ίσως οι Έλληνες έχουν δει τέτοια σε μερικά νησιά πχ. Αγγίστρι. Το όλο λουκ αφήνει στον επιβάτη μία αίσθηση διακοπών (</span><span style="font-size:130%;">αν κοιτάς τους φοίνικες από τα παράθυρα του super bus</span><span style="font-size:130%;">) αλλά και μία αίσθηση περιπέτειας (</span><span style="font-size:130%;">αν συνειδητοποιήσεις το πώς οδηγούν οι super-bus drivers</span><span style="font-size:130%;">). Tα δρομολόγια των super bus που εγώ παίρνω, είναι κυκλικά με περίοδο Τ γύρω στα </span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >2x30</span> <span style="font-size:130%;">λεπτά το ένα δρομολόγιο και</span> <span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >2x10</span><span style="font-size:130%;"> λεπτά το άλλο.<br /><br />Η διαδικασία </span><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;font-size:130%;" >αποβίβαση</span><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(255, 0, 0); font-style: italic;">ς</span> </span><span style="font-size:130%;">διαφέρει από αυτή των λεωφορείων στην Αθήνα. Δεν υπάρχει κουμπάκι να πατήσεις. Αυτό που χρειάζεται είναι να παρακολουθείς το δρόμο, να ξέρεις πού κατεβαίνεις, και όταν έρθει η στιγμή να φωνάξεις δυνατά "ΣΤΑΣΗ!". Τότε ο οδηγός θα σανιδώσει το φρένο για να βρεθείς γρήγορα στο μπροστινό μέρος του super bus απ' όπου και κατεβαίνεις.<br /><br />Η διαδικασία </span><span style="font-style: italic; color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >επιβίβασης</span><span style="font-size:130%;"> έχει επίσης το ενδιαφέρον αλλά και την ποικιλία της, ανάλογα με τον οδηγό, το δρομολόγιο και τα κέφια του. Αν πέσεις στον </span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >καλό</span><span style="font-size:130%;"> οδηγό, τον φίλο μου κύριο Α., τότε θα σε υποδεχτεί με χαμόγελο και αν κάτσεις στις πρώτες θέσεις θα σου πιάσει και την κουβέντα. Αυτό το κάνει με όλους τους επιβάτες και ας μην του ανταποδίδουν το χαμόγελο πάντα. Ο κύριος Α. κάνει το δρομολόγιο<span style="font-weight: bold;"> </span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">2x10</span> </span><span style="font-size:130%;">λεπτά. Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση είναι το εξής. Αν το super bus κινείται προς μία κατεύθυνση και τύχει να περιμένει κάποιος στη στάση από την άλλη κατεύθυνση, τότε ο κύριος Α., σταματάει και περιμένει τον επιβάτη να διασχίσει το δρόμο για να αναίβει στο super bus!!! Επίσης, αν πετύχεις το super bus λίγο πιο πίσω από τη στάση και του κάνεις νόημα, θα σταματήσει και ας μην είσαι ακριβώς στη στάση. Αυτό για τους Αθηναίους είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας.<br /><br />Εγώ είχα την τύχη, τις πρώτες μέρες που ήμουν εδώ, να πέφτω συνέχεια στη διαδρομή του καλού κύριου Α. Κι έτσι, ως </span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >άσχετη</span><span style="font-size:130%;">, νόμιζα ότι όλοι οι οδηγοί θα είναι έτσι. Δεν ήξερα όμως ότι υπάρχει και ο </span><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-size:130%;" >κακός</span><span style="font-size:130%;"> κύριος Γ. Και στη δική του διαδρομή, που είναι η </span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >2x30</span><span style="font-size:130%;"> λεπτά, τα πράγματα είναι εντελώς αλλιώς. Όπως και στην Αθήνα, καλημέρες και χαιρετούρες δεν συμπεριλαμβάνονται στο service. Αυτό που θα πρέπει να προσέξεις είναι το να κρατηθείς καλά με το που θα μπεις, αλλιώς θα βρεθείς στο πάτωμα ή κολλημένος στο πίσω τζάμι. Επίσης, είναι προτιμότερο να έχεις κάρτα έτσι ώστε να μην αναγκάσεις τον κύριο Γ. να ανοίξει το μεταλλικό κουτί για να σου κόβει εισητήριο και να σου δίνει ρέστα. Αν συμβεί αυτό, θα ακούσεις και την κατσάδα που σου αναλογεί, μπροστά σε όλους τους άλλους επιβάτες. Αν δε είσαι άσχετη, όπως εγώ, και νομίζεις ότι όλοι οι οδηγοί είναι σαν τον κύριο Α., την πάτησες. Γιατί δεν σταματάει ο κύριος Γ. αν του κάνεις νόημα απο την αντίθετη κατεύθυνση. Και αν σταματήσει, θα είναι μόνο για να σε ξεμπροστιάσει και πάλι.<br /><br /><br />Πρέπει αν μάθω να οδηγώ.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-229719926442675740?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-81091522095720993692007-02-02T18:03:00.000+02:002007-02-02T18:55:06.856+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/RcNs3V621QI/AAAAAAAAAAw/uW1qj3gMnhs/s1600-h/info.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/RcNs3V621QI/AAAAAAAAAAw/uW1qj3gMnhs/s200/info.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5026981307108218114" border="0" /></a><br />Το ΄θελε η μοίρα μου να γνωρίσει τη χάρη μου και αυτό το ταλαίπωρο νησί η Κύπρος. Ωραιότατο μέρος. Με τη λιακάδα του, τους φοίνικές του, τις παραλίες του, τα χαλούμια του, τα τζαμέ και τα δαμέ του. Δεν θα 'το ΄λεγα ότι είμαι ταξιδιάρα ψυχή (βλ. <a href="http://atyxhmata.blogspot.com/2007/01/blog-post_11.html">αντίστοιχο άρθρο</a>), αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι με ενθουσιάζει πολύ το να γνωρίζω καινούριους τόπους και ανθρώπους. Κι έτσι, εδώ και μία εβδομάδα κυκλοφορώ στη Λευκωσία μεσ' στην καλή χαρά. Όταν δεν ξέρω κάτι, ευθύς σταματάω τον πρώτο τυχόντα περαστικό και ρωτάω. Και οι άνθρωποι, να 'ναι καλα, σπεύδουν να μου απαντήσουν στην ερώτησή μου χωρίς να διστάσουν να δώσουν και έξτρα πληροφορίες.<br /><br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);">(Ακόμα δεν έχω αφομοιώσει την τοπική διάλεκτο οπότε θα παραθέσω τους διαλόγους στα ελληνικά)</span><br /><span style="font-weight: bold;"><br />Παράδειγμα 1</span>.<br /><span style="color: rgb(0, 153, 0);"></span><br />-<span style="color: rgb(204, 51, 204);">Αυτές τις cart postal πώς μπορώ να τις στείλω?</span><br />-Να, αυτά τα γραμματόσημα πάρε. Δεν είσαι από δω? Από πού είσαι?<br />-<span style="color: rgb(204, 102, 204);">Από Αθήνα.</span><br />-Ααα Αθήνα. Φοιτήτρια είσαι?<br />-<span style="color: rgb(204, 102, 204);">Όχι δουλεύω.</span><br />-Και βγήκες βόλτα σήμερα ε? Όταν ήμουν ακόμα ανύπαντρος, είχα ενα κότερο και ήμουν συνέχεια έξω. Δε καθόμουν καθόλου σπίτι. Πήγαινα παντού. Μετά παντρέυτηκα και έκανα 2 κορίτσια. Την τάδε και την δείνα. Μία μέρα, παραλίγο να πεθάνω με το κότερο, γιατί ξέρεις έκανα επικύνδινα πράγματα. Και τότε αναλογίστηκα. Δεν είμαι πια μόνος μου. Δε θέλω να ορφανέψουν τα παιδιά μου. Κι έτσι το πούλησα. Κι από τότε, με τρώει αυτό εδώ το μαγαζί.......(συνεχίζει ο μονόλογος γι'αρκετή ώρα)<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Παράδειγμα 2</span>.<br /><br />-<span style="color: rgb(204, 102, 204);">Πώς μπορώ να βγάλω κάρτα λεωφορείου?</span><br />- Γιατί δεν έχεις κάρτα λεωφορείου κόρη?<br />-<span style="color: rgb(204, 51, 204);">Δεν έβγαλα ακόμα<br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">-Φοιτήτρια δεν είσαι?<br />-<span style="color: rgb(204, 51, 204);">Όχι δουλεύω</span><br />-Εγώ έζησα στο Βέλγιο 15 χρόνια. Και γύρισα εδώ και δουλεύω στα λεωφορεία. Είναι δύσκολη δουλειά. Τώρα μας βάλανε και πιο τακτικά δρομολόγια και κάθε μέρα πάμε πάνω κάτω μέχρι να τους πάμε και να τους φέρουμε όλους. Τί να πεις, έτσι είναι η δουλειά, δεν παραπονιέμαι.......</span></span>(συνεχίζει ο μονόλογος γι'αρκετή ώρα)<br /><span style="color: rgb(204, 51, 204);"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /></span></span><span style="font-weight: bold;">Παράδειγμα 3</span>.<br /><br />-<span style="color: rgb(204, 51, 204);">Μήπως έχετε περιοδικό με το πρόγραμμα της τηλεόρασης</span>?<br />-Να πάρεις αύριο που βγαίνει της επόμενης εβδομάδας.<br />-<span style="color: rgb(204, 51, 204);">Α εντάξει έχετε δίκιο</span><br />-Ή αν θες, έλα το βράδυ γιατί μας τα φέρνουν από το προηγούμενο βράδυ.<br />-<span style="color: rgb(204, 102, 204);">Ίσως να μη μπορέσω.</span><br />-Φοιτήτρια είσαι?<br />-<span style="color: rgb(204, 51, 204);">Όχι δουλεύω</span><br />-Εγώ θα είμαι εδώ μέχρι τις 11. Πήγε η γυναίκα μου να ψωνίσει και με άφησε. Και δε θέλει να με βλέπει. Αν έρθει θα αναλάβει αυτή. Και εγώ θα είμαι εδώ πάλι στις 3 το βράδυ για να κρατήσω το μαγαζί. Αν θες να το πάρεις να έρθεις. Δεν είσαι και μακρυά. Ούτε επικύνδινα είναι. Να μη φοβάσαι. Εμείς εδώ είμαστε κάθε μέρα βλέπεις και δεν έχουμε δει τίποτα.....(συνεχίζει ο μονόλογος γι'αρκετή ώρα)<br /><br /><br />Μου έχει κάνει πραγματικά εντύπωση το πόσο πρόθυμοι είναι αυτοί οι άνθρωποι στο να συζητάνε. Στην Αθήνα δεν έχω πάρει ποτέ τόσο εκτεταμένη απάντηση. Οι ερωτήσεις είναι ενόχληση και απαγορεύονται αυστηρά. Και αν κάνεις την απερισκεψία και ρωτήσεις κάτι, τότε η απάντηση που θα πάρεις θα είναι μέσα απ'τα δόντια, μονολεκτική και απαραιτήτως χωρίς eye contact. Μόνο αν τύχει και επιμείνεις στην ερώτηση, ίσως να σηκώσει ο πληροφοριοδότης βλέμα πάνω σου, περιφρονητικο και μοβόρικο, για να σου δώσει και πάλι μία λακωνική απάντηση, πρωτού επιστρέψει στην ασχολία του. Φυσικά, πρέπει να έχεις γερά κότσια αλλά και πολύ θράσος για να ρωτήσεις και πάλι. Εγώ δεν τολμάω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-8109152209572099369?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-70495791379544876452007-01-19T11:22:00.000+02:002007-01-20T10:23:44.635+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/RbChV1621PI/AAAAAAAAAAk/dRWZsnI0xcM/s1600-h/BABEL_4S.JPG"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/RbChV1621PI/AAAAAAAAAAk/dRWZsnI0xcM/s200/BABEL_4S.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5021690981141370098" border="0" /></a><br />Πριν από 6 χρόνια είχα σχέση με ένα κοκκινογούλι (δλδ. Άγγλο) τον Π. Αυτός ο Π. το λοιπόν ήταν καλό παιδί αλλά...άτυχο, δηλαδή @@ρας (άσχετο αλλά το σωστό να λέγεται). Κάποια μέρα αποφάσισε να με πάει στο μητρικό του σπίτι του για να ξεκουραστούμε από τα διαβάσματα (τότε ήμανε φοιτητές και οι 2). Εκείνη την περίοδο είχα στο κινητό μου τον ήχο του Ιντιάνα Τζόουνς (σε απλό ήχο...δεν είχαν βγει τα πολυφωνικά μπλιμπλίκια ακόμα). Η μάνα του Π., ζήτησε και αυτή να βάλει τον ήχο αυτό στο κινητό της γιατί της άρεσε, κι έτσι ο κανακάρης της δεν της χάλασε το χατίρι και της τον έβαλε.<br /><br />Ένα απόγευμα αποφασίσαμε να πάμε σε σινεμά. Εγώ, ως βλήμα που είμαι, ξέχασα το κινητό μου στο σπίτι του Π. Στο διάλειμμα του σινεμά λοιπόν, χτύπησε το κινητό του Π. Όταν τελείωσε τη συνομιλία ο Π. μου είπε με σοβαρό ύφος (εδώ σε μετάφραση):<br /><br />-Ήταν η μάνα μου. Πήρε η μάνα σου στο κινητό σου από Ελλάδα και η δικιά μου νόμισε πως χτυπούσε το δικό της και το σήκωσε. Φυσικά δεν κατάλαβε τί έλεγε η μάνα σου και τούμπαλιν. Το έδωσε λοιπόν στον πατριό μου αλλά δε νομίζω ότι έγινε καμιά συνενόηση και πάλι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τώρα πια δεν χρειάζεται να ανυσηχείς για το πώς θα πεις στους δικούς σου για μας τους 2. Το έμαθαν μόνοι τους !!!<br /><br />Αυτή η ιστορία τώρα πάλιωσε κι έτσι είπα να ανανεώσω λίγο το αρχείο με τις γκαφες μου. Εχτές λοιπόν το βράδυ είπα να τηλεφωνήσω στην Αργεντινή να μιλήσω με τον Ρ. μου και να του πω πόσο μου άρεσε το Μοτορσάικλ Ντάιαρις. Φυσικά, δεν μιλάω ντιπ Αργεντίνικα αλλά ποιος ο λόγος αφού μπορούμε να συννενοηθούμε στα Αγγλικά. Τα μόνα που ξέρω να λέω είνα:<br /><br />-Γεια σας είμαι η Ι. πορώ να μιλήσω με τον Ρ. παρακαλώ? (<span style="color: rgb(0, 153, 0);">Hola, soy I. Puedo hablar con R. porfavor?</span>)<br />-Ευχαριστώ (<span style="color: rgb(0, 153, 0);">gracias</span>)<br />-Καλά Χριστούγεννα. (<span style="color: rgb(0, 153, 0);">feliz navidad</span>)<br />-Δεν καταλαβαίνω (<span style="color: rgb(0, 153, 0);">no entiendo</span>).<br /><br />(Η ορθογραφία είναι για τον που... αλλά ακούγονται σωστά). Τα υπόλοιπα Αργεντίνικα που ξέρω είναι κάτι ισπανικές βρισιές που αποφεύγω να χρησιμοποιώ. Όμως, επειδή κάθε φορά που έπαιρνα τηλέφωνο στο σπίτι του Ρ. το σήκωνε ο ίδιος (εκτός από μία φορά που το σήκωσε η μαμά του) δεν φρόντισα να πλουτίσω το λεξιλόγιό μου. Και φυσικά η πατάτα με περίμενε στη γωνία. Εχτές δεν ήταν σπίτι ο Ρ. και το σήκωσε η μάνα του:<br /><br />-Hola?<br />-<span style="color: rgb(0, 153, 0);">Hola, yo soy Ι. Puedo hablar con R. porfavor</span>?<br />-Holaaaaa Miiiiniiii олсфы әуунт лоддд гннвффҗөд звфвбюыбвфюыв длоыдвфлолв ловлф<br />Mui contante. Un grande beso лвдшгш вфоывәшө сшфгшв әзәдылвңюю<br />-<span style="color: rgb(0, 153, 0);">Ahm. Eeee no entiendo</span>.<br />-Eehhmm R. no esta. әшавол швфшо вшыәшо ora.<br />-<span style="color: rgb(0, 153, 0);">Gracias, gracias......</span><br /><br />Πάυση, αμηχανία και μέγιστη ντροπή αλλά...καμιά μας δεν κλείνει το τηλέφωνο. <span style="color: rgb(0, 153, 0);">Εγώ</span> γιατί περίμενα να το κλείσει εκείνη πρώτη (για να μην της το κλείσω στη μούρη) κι εκείνη γιατί νόμιζε ότι δεν κατάλαβα ότι ο Ρ. δεν ήταν εκεί, και ότι περίμενα να μου τον δώσει. Έτσι, η καημένη η γυναίκα συνέχισε την προσπάθειά της πιο έντονα αυτή τη φορά και πιο δυνατά σαν να έφταιγε η ακοή μου και όχι το ότι δεν καταλαβαίνω γρι Αργεντίνικα...<br /><br />-Ρ. <span style="font-weight: bold;">аҗышд утаышвә рвл овфлышә АОӘУӘ З ORA!<br /></span>-<span style="color: rgb(0, 153, 0);">Si. Gracias</span>.<br />- <span style="font-weight: bold;">ашфш вшлҗуө ооооэ дыэңаю Bueno</span>.<br />-<span style="color: rgb(0, 153, 0);">Entiendo!</span><br />-<span style="font-weight: bold;">паво оладда ддаоуң</span><br />-<span style="color: rgb(0, 153, 0);">Graсias, Si.</span><br />-<span style="font-weight: bold;">Җгш сәтефтвәю Рфму ф тсу умутштпю Ш өшдд еудд Кәвәдаә ерфе нәг сфддувю арр урдалаб аррллөоу АРВЛЛӨУЛКД ардлфо улоатҗҗ олдвлою ORA!!!<br />-<span style="color: rgb(0, 153, 0);">Entiendo!!Gracias!!</span><br /><br /></span>Μετά από αυτή την τόσο ζουμερή συζήτηση, κλείσαμε χωρίς να καταφέρω να θυμηθώ πώς λένε καληνύχτα, που θα 'ταν άστοχο ούτως ή άλλως αφού εκεί ήταν ντάλα μεσημέρι. Το πόσο ηλίθια ένοιωσα δεν λέγεται. Είχα καταλάβει αυτά που μου έλεγε. Δηλαδή ότι ο Ρ. είχε πάει στο ποτάμι και θα γύριζε σε μία ώρα (ora), και ότι ήταν πολύ χαρούμενη που μου μιλούσε, και ότι μου έδωσε ένα τεράστιο φιλί. Εγώ όμως δεν μπορούσα να της απαντήσω τίποτα και το μόνο που είχε καρφωθεί στο μυαλό ήταν αυτό το εκνευριστικό πια γκράσιας.<br /><br />Όταν μετά από μία ώρα γύρισε ο Ρ. και με πήρε τηλέφωνο, μου είπε ότι η μάνα του, του είπε ότι ένοιωσε σα να γεννάει για τέταρτη φορά!! Και ότι μου είπε ότι δεν ήταν εκεί ο Ρ. αλλά αμφέβαλε αν κατάλαβα. Και αν κατάλαβα κάτι αυτό θα ήταν "Ρ. μπλα μπλα μπλα μπλα ώρα!!"<br />Πόσο γελοία φάση Θεέε μου!<br /><span style="font-weight: bold;"></span><span style="font-weight: bold;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-7049579137954487645?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-59964933722930705212007-01-16T17:28:00.000+02:002007-01-16T19:10:32.118+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/Ra0Gv1621OI/AAAAAAAAAAY/tPMtOS8Ilbs/s1600-h/syntagma.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_983l4LVCuPg/Ra0Gv1621OI/AAAAAAAAAAY/tPMtOS8Ilbs/s200/syntagma.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5020676578585531618" border="0" /></a><br />Το ραντεβού ήταν 11 στο Σύνταγμα στα σκαλάκια έξω από το Μετρό. Εγώ ως "Αγγλίδα" και μαζόχα, έφτασα 10.30. Κανένα πρόβλημα. Είχαμε μία υπέροχη ανοιξιάτικη μέρα μέσα στην καρδιά του χειμώνα και έτσι δεν με χάλασε καθόλου να αράξω σε ένα από τα παγκάκια δίπλα στον κουλουρτζή.<br /><br /><blockquote></blockquote><span style="font-style: italic;font-family:times new roman;" >Βέβαια, στην αρχή δίστασα, γιατί θυμήθηκα εκείνη τη φορά (τότε ήμουν 18) που είχα φτάσει πολύ νωρίτερα ΠΑΛΙ από τη φίλη μου. Κουνημένη καθώς ήμουν (και τότε) από το λεωφορείο είχα σωριαστεί σε ένα από τα παγκάκια χωρίς να παρατηρήσω το 60χρονο καμάκι που του έτρεχαν τα σάλια. Περιττό να πω ότι δεν έχασε ευκαιρία να έρθει και να κάτσει δίπλα μου και φυσικά περιττό να πω ότι με το που προσγειώθηκε ο κώλος του στο παγκάκι...απογειώθηκε ο δικός μου. Πόσο είχα τσαντιστεί που αναγκάστηκα να κόβω βόλτες ενώ είχα ανάγκη να κάτσω.</span><br /><br />Μόλις έκατσα συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν και τόσο αναπαυτικά αλλά είχα πολύ καλή θέα. Μπορούσα να δω όλο τον κόσμο που έβγαινε από το μετρό και να παρατηρήσω όλους όσους βρισκόταν εκεί γύρω. Γιάπηδες κουστουμαρισμένους με μπλουτούθ και χαρτοφύλακες, κοριτσάκια που νόμισαν ότι ήρθε το καλοκαίρι κι έβαλαν τα καλοκαιρινά τους ξέκωλα φορεματάκια, παππούδες που βγήκαν για να προμηθευτούν τα φάρμακά τους και κατέληξαν να χαζεύουν τα ξέκωλα κοριτσάκια, γιαγιάδες που έψαχναν τους παππούδες για να τους δώσουν τη συνταγή για τα φάρμακά τους που ξέχασαν και τους βρήκαν να κοιτούν ξελιγωμέναοι τα ξέκωλα κοριτσάκια, πρόσφυγες που μοίραζαν διαφημιστικά φυλλάδια για κάτι τελειωμένες επιχειρήσεις, πρεζόνια που βρίσκονταν στη ζούζουλαντ και αδιαφορούσαν πλήρως για τα ξέκωλα κοριτσάκια.<br /><br />Καθώς παρατηρούσα όλα τα δρώμενα της πλατείας Συντάγματος κατάλαβα ότι είναι πολύ πιο ενδιαφέρον το να κάθεσαι στο παγκάκι αυτό απ' ότι το να κάθεσαι μπροστά από την τιβί. Δύο κοπέλες ντυμένες με ένα πορτοκαλί μπουφάν προσπαθούσαν να πείσουν τους περαστικούς να σταματήσουν για λίγο για ν' ακούσουν τί προσφέρει η Greenpeace και πώς μπορούν κι εκείνοι να συνεισφέρουν (χρήματα εννοείται). Μπροστά ακριβώς από το παγκάκι όπου καθόμουν βρισκόταν αραχτός φαρδύς πλατύς ένας κίτρινος σκύλος. Πρέπει να κοιμόταν πολύ βαθυά γιατί δεν άκουσε τη φωνή του κύριου με το μπλε σκουφάκι και τις 3 μεγάλες τσάντες που του έλεγε επίμονα:<br />-Έλα ντε σήκω. Σου έφερα το φαί σου.<br />Ο σκυλάκος, βαριεστημένα σηκώθηκε και σέρνοντας τα πόδια του ακολούθησε τον κύριο με τις τσάντες ενώ ένα άλλο σκυλί κατεύθασε ρουκέτα από τα αριστερά μου. "Πόσο ωραία είναι αυτή η κίνηση αυτού του κύριου. Και πόσο σπαστικό είναι να σε ξυπνάνε για να φας" σκέφτηκα. Νόμιζα ότι μόνο η θεία μου η Μούρλεν τα κάνει αυτά αλλά να που υπάρχουν και άλλοι κάλοι άνθρωποι.<br /><br />Μετά το τάισμα των σκυλιών ξανακοίταξα τις 2 κοπέλες της Greenpeace με τα πορτοκαλί μπουφάν. Η μία, με κοντό μαύρο μαλλί και κάπως ανδρικό ντύσιμο, δεν μπόρεσε να πείσει κανέναν να σταματήσει, όσο ήμουν εκεί, εκτός από μία χοντρή κυρία η οποία άκουγε την κοπέλα με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά από το στήθος της, σα να ήταν έτοιμη να πιαστεί στα χέρια με το κορίτσι. Η άλλη κοπέλα ήταν πιο τυχερή. Στο ίδιο χρονικό διάστημα, είχε καταφέρει να σταματήσει 4 άντρες. Μου έκανε εντύπωση αυτό αλλά παρατήρησα ότι δεν ήταν τόσο τυχαίο.<br />-Μήπως έχετε λίγα λεπτά για τη Greenpeace?<br />τους ρωτούσε ναζιάρικα καρφώνοντάς τους με τα παιχνιδιάρικα μάτια της. Οι άντρες αμέσως τσιμπούσαν ελπίζοντας ίσως ότι θα αποσπάσουν και το τηλέφωνό της. Έτσι σταματούσαν και άκουγαν αυτά που τους έλεγε η κοπέλα. Θα είχα ακούσει ίσως τί τους έλεγε αν δεν μασούσε τόσο δυνατά το σουβλάκι του αυτός ο κύριος που ήρθε κι έκατσε δίπλα μου.<br /><br />Πόση ζωή υπάρχει εκεί στο κέντρο. Και πόσα προσπερνάμε βιαστικοί καθώς πάμε στις δουλειές μας. Μισή ώρα έκατσα και γέμισε το μυαλό μου με εικόνες.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ηθικό δίδαγμα του ποστ<br /><br /></span><span style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;">Αν δεις καράβι στο βουνό μ..ί θα το' χει σύρει.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-5996493372293070521?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-63951470002526753842007-01-11T20:35:00.000+02:002007-01-11T21:45:21.806+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/RaaTFF621NI/AAAAAAAAAAM/OxeNWElxaHw/s1600-h/Envy__Me_by_dizzy_j.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_983l4LVCuPg/RaaTFF621NI/AAAAAAAAAAM/OxeNWElxaHw/s200/Envy__Me_by_dizzy_j.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5018860550448665810" border="0" /></a><br />Πριν από μερικές μέρες επισκέφτηκα μαζί με την αδερφή μου, μία φίλη για την ονομαστική της εορτή. Σερβιρίστηκαν διάφορα γλυκά τα οποία και τίμησα φυσικά (το έχω δηλώσει ότι είμαι γλυκαντζού), κι έπειτα, όταν παραγγείλαμε τις πίτσες <span style="font-style: italic;">τσίμπησα</span> 2 κομμάτια και απ'εκεί..έτσι για τη λιγούρα. Μετά, όταν μας σέρβιρε η φίλη τούρτα, σκέφτηκα να μην την προσβάλω κι έφαγα και από αυτό (είμαι δεκτικός άνθρωπος εγώ). Αφού πέρασε κάμποση ώρα με κουτσομπολιά, σχόλια, μάσημα και λάιτ συζητήσεις, είπαμε να την κάνουμε με την σίστερ καθότι μένουμε στη μέση του πουθενά και ήταν αργά.<br /><br />Πήραμε λοιπόν ένα ταξάκι και αφού είπαμε τον προορισμό, αράξαμε απολαυστικά στο πίσω κάθισμα. Με το που πάτησε το γκάζι ο ταρίφας, το χρώμα μου από ροζέ-τριανταφυλλί έγινε πράσινο σε χρόνο dt. Μέχρι να μας βγάλει από την Αθήνα, είχα αλλάξει 3 χρώματα (πράσινο-> κίτρινο-> εκρού) και όταν πια φτάσαμε στο σπιτάκι μας η μάπα μου μαρτυρούσε φοβερή ταλαιπωρία. Η αφερφή μου ατάραχη και ανακουφισμέμνη που δεν στόλισα το ταξί και τον ταξιντζή (το πρώτο με εμετό τον δεύτερο με binelikia) πλήρωσε χαμογελαστή και καληνύχτησε.<br /><br />-Ρε Ζ. ιδέα μου είναι η ο φιλάρας μας έφερε γ@u!%nt@&??<br />-Ιδέα σου είναι. Αφού είσαι κουνημένο τί σου φταίει ο άνθρωπος?<br />-@#$^&amp;&*σαι<br /><br />Κι όμως αγαπητέ και σχεδόν ανύπαρκτε αναγνώστη σιχαίνομαι να παραδεχτώ πως έχει δίκιο η Ζ. Είμαι κουνημένη! Και ζαλίζομαι στα αυτοκίνητα, στα τρένα, στα λεωφορεία, σ' αεροπλάνα και βαπόρια. Όταν ήμουν μικρή και πηγαίναμε μακρινά ταξίδια με αυτοκίνητο, κάναμε συνέχεια στάσεις, ώστε εγώ και ο Κάστορας (ο σκυλάκος μου) να κάνουμε εμετό. Αξέχαστες στιγμές. Ευτυχώς, τώρα πια δεν χρειάζεται να κάνουμε πια τέτοιου είδους στάσεις, αλλά το απαίσιο φίλινγκ του ιλίγγου όχι μόνο δεν έχει φύγει αλλά νομίζω ότι είναι πιο έντονο. Νοιόθω μονίμως σαν να βρίσκομαι πάνω σε ένα <span style="font-style: italic;">γύρω-γύρω-όλι </span>(αυτό που έχουν στις παιδικές χαρές και ανεβαίνουν τα παιδάκια και γυρίζουν γύρω γύρω όλα). Δεν ξέρω γιατί το έχω και δεν ξέρω πώς να το ξορκίσω. Άραγες......όταν πια θα οδηγώ κι εγώ....θα ζαλίζομαι?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-6395147000252675384?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-59634191689727835192007-01-07T12:57:00.000+02:002007-01-15T18:46:26.420+02:00Η φήμη ότι φεύγω για Κύπρο έχει πια φτάσει και στα αυτιά των πιο βαρυά κουφών συγγενών και φίλων των γονιών μου. Τώρα λοιπόν που είναι γιορτές και αλληλοπαιρνόμαστε για ευχές (τίποτα ανώμαλο εδώ), δεν χάνουν την ευκαιρία να δώσουν μαζί και συμβουλές. Γιατί φυσικά ο Έλληνας είναι πάντα σοφός και τη συμβουλή του θα τη δώσει ........θες δε θες.<br /><br />Σχετικά με το χαρακτήρα των Κύπριων οι γνώμες των σοφών διίστανται. Η γιατρέσσα μου είπε ότι πρόκειται για σιχαμένα πλάσματα που μας μισούν (τους Έλληνες) και που προτιμούν να θεωρούν τους Άγγλους ως φίλους τους. Άλλοι πάλι λέμε ότι οι Κύπριοι είναι όντα που ξέρουν να ζουν, να χαίρονται τη ζωή τους και να βγάζουν λεφτά. ....όχι σαν κι εμάς (τους ΄Ελληνες) που τρωγόμαστε μεταξύ μας!<br /><br />-Έχουν λεφτά. Να προσέχεις και να τους έχεις από κοντά.<br />-Δηλαδή? (<span style="font-style: italic;">α?</span>)<br />-Να το παίζεις καπιταλίστρια!<br />-.......(<span style="font-style: italic;">γουατ δε φακ</span>?)<br />-Να δικτυωθείς....για να σου βρουν δουλειά στη Βρεττανία.<br />- (<span style="font-style: italic;">γιατί αυτός άλλωστε είναι ο στόχος μου?!</span>)<br /><br />Βέβαια δεν συμφωνούν όλοι με αυτή τη γνώμη. Υπάρχει βλέπεις και το πιο σημαντικό θέμα της παντρειάς. Γιατί πάνω απ' όλα είμαι κορίτσι για παντρειά....τώρα πια!<br />-Όχι παιδί μου, μη μπλέξεις με Κύπριο...για όνομα...είναι μακρυά η Κύπρος από εδώ....<br />- ναι ε? (<span style="font-style: italic;">για Αργεντινή πώς σου φαίνεται θείτσα?</span>)<br /><br />Πρέπει εδώ να πω, ότι όλες αυτές οι συμβουλές έρχονται από άτομα που δεν έχουν πατήσει το πόδι τους στην Κύπρο...Εξ΄άλλου η σοφία .....δεν προυποθέτει εμπειρία! Κάποιος πιο πρακτικός συγγενής όμως πήγε πρώτα να πάρει πληροφορίες από κάποιον που έχει πάει στην Κύπρο και...ξέρει!!Ένα στρατιώτη που φυλάει τσίλιες στην πράσινη γραμμή. Και αφού έμαθε, μου είπε....<br />-...πρόσεχε μην πατήσεις στη λευκή γραμμή!! Γιατί θα σε πυροβολήσουν ακόμα και αν απλά σκόνταψες. Ούτε Τούρκος ούτε Έλληνας πατάει εκεί!!<br />-......μμμμααα (γκλουπ)<br /><br />Δε με παρατάτε όλοι σας. Θα δω πώς είναι. Εξάλλου για ένα χρόνο πάω. Δεν πάω για πάντα. Ααααααα. Κι άμα σκοντάψω, σκόνταψα!<br /><br />Αυτές τις μέρες ψάχνω απελπισμένα σπίτι στην Κύπρο και επικοινωνώ με διάφορους γνωστούς παύλα συγγενείς, οι οποίοι έχουν προθυμοποιηθεί να με βοηθήσουν και τους ευχαριστώ. Βέβαια, οι συμβουλές δεν λείπουν και πάλι...<br /><br />-Δεν ξέρω, οι Κύπριοι είναι λίγο προβληματικοί. Μην τους εμπιστεύεσαι καθόλου, γιατι μπορεί και να βρεθείς με μαχαίρι στην πλάτη! Γενικά, δεν έχεις ακούσει που λένε Κυπριακό μουλάρι?<br />-Όχι..το λένε αυτό?<br />-Ναι παιδί μου. Αφού είναι ζώα οι άνθρωποι. Γι'αυτό καλύτερα να ψάξεις για Κρήτη. Που είναι και δικοί μας άνθρωποι.<br />-(Ολόδικοί μας!)<br /><br />Σε άλλη συνομιλία, μαζί με τις συμβουλές, μου έγινε και μία εξομολόγηση ψυχιατρικού στιλ.<br />-Κοίτα να σου πω παιδί μου, ε να προσέχεις. Γιατί είναι επικύνδινα. Είναι όπως και να το κάνεις λίγο περίεργοι. Εγώ έχω απογοητευτεί από τους ανθρώπους γενικά.<br />-Γιατί καλέ, τα παραλέτε.<br />-Όχι όχι. Άκου που σου λέω. Και αν σε πειράξει καμία Κύπρια,να μου τη στείλεις, θα την περιποιηθώ εγώ. Γιατί αν περιμένω από τη γυναίκα μου....<br />-(Δεν θα παραλείψω!)<br /><br />Και αναρωτιέμαι, μήπως το πρόβλημα το έχουμε εμέις τελικά? Γιατί τόσος φόβος για μία χούφτα ανθρώπους?<br /><blockquote></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-5963419168972783519?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-1167835623610950212007-01-03T16:32:00.000+02:002007-01-03T16:47:03.620+02:00Πρόσφατα άλλαξε ο χρόνος. Και πρόσφατα ο περισσότερος κόσμος ασχολιόταν με το τί δώρα θα πάρει,τί δώρα θα δώσει, τί ρούχα θα φορέσει, τι φαγία θα μαγειρέψει κου του λου.<br /><br />Εμένα δε με απασχολούν τόσο πολύ αυτά μιας και κρατάνε λίγο. Με απασχολεί περισσότερο το πώς θα κυλήσει η νέα χρονιά, μιας και κρατάει....για ένα χρόνο!! Με προβληματίζει αυτό που λένε πολλοί... το ότι το πώς θα πάει η χρονιά καθορίζεται από το τί θα κάνεις την πρώτη μέρα του χρόνου!<br /><br />Εγώ την πρώτη μέρα του χρόνου, την πέρασα στο σπίτι μου και δεν κρύβω...μπροστά στο λάπτοπ μου περιστασιακά, μιας και είχα δουλειά. Είχα hung over από την κρεπάλη της προηγούμενης νύχτας και επίσης, έφαγα πολύ, βρίστηκα με την αδερφή μου (παραδοσιακά) και άρπαξα και μία βαρβάτη γρίπη.<br /><br />Και τώρα φοβάμαι πάρα πολύ. Γιατί αν αυτό που λένε ισχύει, τότε το 2007 θα είναι απαίσια χρονιά. Με φαντάζομαι άρρωστη, μεθυσμένη, χοντρή, τσακωμένη με την αδερφή μου να δουλεύω μπροστά από το κομπιούτερ μου. Χέεεεεεελπ. Μήπως ξέρει κανείς αν αυτά ισχύουν. Και αν ισχύουν πώς μπορώ να αλλάξω το απαίσιο αυτό πεπρωμένο?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-116783562361095021?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-1165651391225496872006-12-09T09:49:00.000+02:002006-12-13T18:45:57.820+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/953/3780/1600/294067/JFBNE1ekR5.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/953/3780/320/49744/JFBNE1ekR5.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Όταν γεννήθηκα ζύγιζα 3.400. Κανονικό βάρος για ένα νεογέννητο προφέσορα της φυσικής. Δυο-τρία χρόνια μετά (και όσο ζούσε η γιαγιά μου της οποίας το όνομα μου έδωσαν) το βάρος μου ανέβηκε απότομα αφού με τάιζαν like there's no tomorrow. Έτρωγα τα πάντα. Από ρεβύθια, φασολάδες, φακές μέχρι ροκφόρ και γαρίδες. Τη ζάχαρη, μάλιστα, την έτρωγα με το κουταλάκι, και δεν υπερβάλλω!! Η μάνα μου με έλεγε φούσκω-μπούκω και αποφάσισε σε κάποια στιγμή ότι έπρεπε ν'αρχίσω δίαιτα αλλιώς θα έκανα ραγάδες στα μάγουλα! Έτσι μου έκοψε το ψωμί και τη ζάχαρη κι έγινα κανονικό ανθρωπάκι.<br /><br />Από τότε και μέχρι τα 18 μου με φώναζαν "κολλημένο". Δεν ζύγιζα πάνω από 50 και δεν έννοιθα ποτέ άσχημα ό,τι κι αν κατέβαζα. Στα 18 μου, πήγα σ' άλλη Γη σ' άλλα μέρη. Και σε κείνα τα μέρη το φαί είναι <span style="font-style: italic;">as bad as it gets</span> σε αντίθεση με τη ζαχαροπλαστική που είναι <span style="font-style: italic;">as good as it gets</span>. Έτσι σταμάτησα να τρώω φαί κι άρχισα να τρώω μόνο γλυκά (και τί γλυκά). Αποτέλεσμα? Μέσα σε 3 μήνες πήρα 10 κιλά τσακ μπαμ. Θα μου πεις, τα χρειαζόσουν χρυσή μου. Ναι τα χρειαζόμουν. Αλλά, ε όσο να ναι, γυναίκα είμαι. Έχω κι εγώ μία ματαιοδοξία. Γιατί δηλαδή να μη γίνω 55, έτσι ώστε και στα ρούχα μου να μπαίνω και γλυκά να απολαμβάνω?<br /><br />Μπήκα λοιπόν κι εγώ για πρώτη φορά στο club της δίαιτας. Σε αυτό το club ανήκουν γυναίκες οι οποίες κάνουν δίαιτα για να αδυνατίσουν αλλά χωρίς να έχουν πάει σε διαιτολόγο. Κάνουν τη δίαιτα του περιοδικού, της αδερφής, ή κάποιας χοντρής που αδυνάτισε. Κι επειδή ήμουν παρθένα στις δίαιτες, τα πήγαινα καλά και ας ήταν σκληρές (για μία εβδομάδα μόνο βραστά κολοκυθάκια και πατάτα). Δεν το συζητάμε ότι δεν αδυνάτησα!! Και δεν το συζητάμε ότι σιχάθηκα τη ζωή μου. Κατάλαβα για πρώτη φορά το δράμα μιας χοντρής.<br /><br />Επανήλθα στο κανονικό μου βάρος (56-57) μετά από 4-5 χρόνια. Αυτό κυρίως γιατί είχα βρει γκόμενο και λιγότερο γιατί πήγαινα γυμναστήριο. Έτρωγα κανονικά και δεν καταπίεζα καμία μου ανάγκη. Όλα μέλι γάλα αλλά όχι για πολύ. Μετά από σχεδόν ενάμισυ χρόνο είδα ότι είχα χάσει περισσότερα κιλά απ' ότι έπρεπε. Αυτό γιατί η σχέση μου είχε γίνει ολέθρια κι έτσι αφού τράβηξα τα άπειρα ζόρια, χώρισα. Τότε έφτασα στα 52 κέυ τζι (Kg) κάνοντας ακούσια την πιο πετυχημένη δίαιτα στον κόσμο. Τη<span style="font-style: italic;"> δίαιτα της χωρισμένης</span>. Οι φίλες μου με έλεγαν ανορεξική και προσποιούσαντε ότι ανυσηχούν ενώ στην πραγματικότητα σκεφτόσαντε πώς θα αποσπάσουν το μυστικό της επιτυχίας.<br /><br />Το ανορεξικό μου λουκ κράτησε σχεδόν ενάμισυ χρόνο. Και αυτό γιατί από μικρή και λόγω γονιδίων, είμαι εθισμένη στα γλυκά. Και έτσι, από τη φάση της μοντέλας πέρασα στη φάση της βουλιμικής βαρέλας. Έφτασα τα 73 κιλά από Ιούνιο σε Ιανουάριο. Δεν το συζητώ σε τί κατάθλιψη είχα πέσει. Ένα παντελόνι μόνο μου έμπενε και δεν καταδεχόμουν να πάω να ψωνίσω άλλο πεπισμένη ότι θα επιστρέψω στην κατηγορία φτερού. Αλλά που......<br /><br />Έμεινα στα επίπεδα 65-67 για σχεδόν 14 μήνες. Είχα προσπαθήσει και πάλι ΟΛΕΣ τις δίαιτες που έπεφταν στα χέρια μου. Μάταια. Η ζυγαριά είχε βαλθεί να μου σπάσει τα νεύρα. Να μου γ.... το ηθικό. Για να μην τα πολυλογώ, τα κιλά αυτά (τα παραπανήσια και όχι τα έξτρα) τα έχασα και πάλι χωρίς καμία προσπάθεια. Σιγά σιγά και σταθερά, και το καλύτερο; Χωρίς γυμναστική και χωρίς χωρισμό!!! Απλά....γράφοντας το διδακτορικό μου!! Ξέρεις αγαπητέ μου αναγνώστη τί θερμίδα καίει το ριμάδι όταν το λειτουργάς? Δε σου λέω τίποτα. Τρως μπικότο και ατμός γίνεται!!<br /><br /><br /><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" >Το δίδαγμα αυτού του ποστ<br /><br /></span><span style="font-family:courier new;"><span style="font-family:arial;">Δεν αδυνατίζουμε με τις δίαιτες των περιοδικών, των ειδικών και των συγγενών. Για να αδυνατίσουμε χρειαζόμαστε αγάπη, μίσος και έντονη πνευματική έργασία. Για να αδυνατίσουμε πρέπει να <span style="font-weight: bold;">μην</span> προσπαθούμε πολύ. Σταμάτα να καταπιέζεις τον εαυτό σου αγαπητέ (και φυσικά ανύπαρκτε αναγνώστη). Απόλαυσε τα Χριστούγεννα και μην αφήσεις κανένα φόρεμα να σου ρίξει το ηθικό. Τα γλυκά δεν φταίνε σε τίποτα. Η αυξομύωση βάρους είναι αποτέλεσμα της Αρχής Διατήρησης της Ενέργειας. Δεν είναι στο χέρι σου και μη ακούς κανένα. Φάε τον κουραμπιέ και..... φάε κι άλλον!!! Τόση κούραση και καταπίεση δεν τρως δουλεύοντας? Ε γιατί να καταπιεστείς και στις γιορτές που είναι για να χαλαρώσεις? Άσε τις δίαιτες. Όταν έρθει το καλοκαίρι βλέπουμε.<br /><br /><br /></span></span><span style="font-style: italic;font-family:courier new;" ></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-116565139122549687?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-1163517178742294842006-11-14T16:34:00.000+02:002007-07-19T14:26:41.274+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rp9Jj5YTWxI/AAAAAAAAAD8/HJelv6tJfAg/s1600-h/MaggieSimpson3Thumb.gif"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_983l4LVCuPg/Rp9Jj5YTWxI/AAAAAAAAAD8/HJelv6tJfAg/s200/MaggieSimpson3Thumb.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5088866984998951698" border="0" /></a><br />Αυτές τις μέρες περνάω ατελείωτες ώρες αποχαύνωσης παίζοντας Zouma στο πι σι. Εχτές, μετά από ένα δύωρο συνεχόμενης μαλακίας, αποφάσισα να ασχοληθώ με κάτι πιο παραγωγικό. Είπα να σιδερώσω τα μονίμως ασιδέρωτα ρούχα μου και να τακτοποιήσω ένα από τα συρτάρια μου (όχι όλα...μην τρελαθούμε τώρα).<br /><br />Πήρα λοιπόν τα ρούχα και άρχισα το σιδέρωμα ενώ ταυτόχρονα άκουγα τανγκό και τσακωνόμουν με την αδερφή μου. Όταν σιδέρωσα αρκετά (και πάλι όχι όλα...μην τρελαθούμε τώρα) πήρα την στίβα και πήγα να τα τακτοποιήσω στο συρτάρι. Για να το κάνω αυτό όμως έπρεπε να αδειάσω ό,τι υπήρχε εκεί. Κρέμες, νυχοκόπτης, μανώ, ζελέ, βούρτσες, εσώρουχα........ Τα έβαλα όλα πρωσορινά στο κρεβάτι μου και τακτοποίησα τα σιδερωμενα ρούχα στο συρτάρι. Κατόπιν είπα να βάλω και τα εσώρουχα μέσα. Τα πήρα ένα ένα τα δίπλωσα...ωχ!!! Τί είναι αυτό?<br /><br />Ένα μικρό μάυρο βρακάκι με ένα χαριτωμένο ποντικάκι. Μα αυτό σίγουρα δεν είναι δικό μου. Τίνος είναι?<br /><br />- Ωωωωωωωωωωωω αδερφούλααα. You dog!!! Ωραίο βρακί!<br />- Δεν είναι δικό μου ρε αυτό. Μωρή...πήρες το βρακί της συγκατοίκου του Ρ?<br /><br />Κόλλησα!!Ναι μπορεί όντως να είχα κάνει τέτοια κοτσάνα! Μα πώς? Και τώρα? Τί γίνεται? Να πάρω τηλέφωνο το Ρ και να του πω να ρωτήσει τη Μ αν της λείπει ένα βρακάκι? Και αν της λείπει? Πως θα της το στείλω? Σε φάκελο? Συστημμένο? Σωστές απορίες δεν είναι αυτές? Δεν γίνεται να μην περάσουν από το μυαλό μου. Να το κρατήσω αποκλείεται!<br /><br />Όλη αυτή η φάση μου θύμισε εκείνη την άλλη φορά που είχαμε ένα παρόμοιο "πρόβλημα" όταν συγκατοικούσα με ένα Έλληνα, ένα Ισπανό και μία Αγγλίδα. Είχε βουλώσει το πλυντήριό μας και είπα να ανοίξω το φίλτρο αν δω τι σαβούρα είχε μαζευτεί. Βρήκα πράματα και θάματα...αναμεσά τους και ένα στριγκάκι νούμερο 8 (σε αγγλικα νούμερα). Σίγουρα αυτό δεν χωράει την κωλάρα μου και άρα...θα είναι της Αγγλίδας.<br /><br />- Ρ, βρήκα αυτό το θονγκ στο φίλτρο, νομίζω είναι δικό σου...<br />- Λετ μι σι...νο νο, ιτς του σμολ. Νοτ μαιν.<br /><br />Ακόμα δεν ξέρω σε ποιόν ανήκουν τα δύο αυτά βρακάκια. Το παλιό δε με απασχολεί πια. Το χτεσινό δεν ξέρω τί να το κάνω. Να το βάλω στα χαμένα? Θα το ζητήσει κανείς?<br /><br />Αχ πότε θα αρχίσω να βρίσκω λεφτά στα συρτάρια μου και όχι βρακιά?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-116351717874229484?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-1163146010372871882006-11-10T09:11:00.000+02:002006-11-12T17:48:35.070+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/953/3780/1600/1286895-Taste_mate-Buenos_Aires.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 263px; height: 187px;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/953/3780/320/1286895-Taste_mate-Buenos_Aires.jpg" alt="" border="0" /></a>Πριν μία εβδομάδα σχεδόν ήμουν στην Γηραιά Αλβιώνα για να τακτοποιήσω κάτι εκρεμμότητες. Έμεινα για 2 εδομάδες στο σπίτι του Ρ. ο οποίος με κατέπληξε με τη φιλοξενία του και ας μην είναι Έλληνας. Ο Ρ. λίγες μέρες πριν φύγω από την Γηραιά Αλβιώνα αποφάσισε να με μπάσει στην καθημερινή ζωή των Αργεντινών, μιας και σκοπεύει να με απαγάγει κάποια μέρα.<br /><br />Οι Αργεντινοί έχουν το συνήθειο να πίνουν ένα αφέψιμα που ονομάζεται Mate (ο τόνος στο a). Αυτό το αφέψημα δεν φτιάχνεται ακριβώς όπως το τσάι και ούτε πίνεται ακριβώς όπως το τσάι. Αλλά ας περιγράψω πρώτα τί προσφέρει το Mate πριν περιγράψω πώς πίνεται. Αυτό το "τσάι" λοιπόν:<br /><ol> <li>δίνει ενέργεια</li> <li>διεγείρει τον εγκέφαλο</li> <li>βοηθάει στην απώλεια βάρους</li> <li>καθαρίζει το έντερο</li> <li>δημιουργεί διούρηση</li> <li>αυξάνει την επούλωση πληγών</li> <li>ηρεμεί τις αλλεργίες</li> <li>δυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα</li> </ol> 'Οπως βλέπεις αγαπητέ (και ανύπαρκτε) αναγνώστη υπάρχουν πολλοί λόγοι για να ξεκινήσουμε όλοι μας να καταναλώνουμε το Mate σε τεράστιες ποσότητες.<br /><br />Το πώς πίνεται είναι όλα τα λεφτά. 'Οπως μου τόνισε πολλές φορές ο Ρ. είναι το ποτό που πίνουν σε οικογενειακές συγκεντρώσεις ή και φιλικές συγκεντρώσεις. Ένας αναλαμβάνει να φτιάξει το Mate και αυτός επίσης το σερβίρει. Αυτόματα ονομάζεται cervador (νομίζω). Το Mate ετοιμάζεται και σερβίρεται σε ένα δοχείο σαν αυτά στη φωτογραφία. Το καλαμάκι έχει στο κάτω άκρο του ένα φίλτρο για να εμποδίζει τα φύλλα του Mate να αναίβουν στο πάνω μέρος του καθώς κάποιος πίνει. Το σημαντικό στην όλη διαδικασία είναι ότι όλοι οι παρευρισκόμενοι πίνουν σε κυκλική σειρά από το ίδιο δοχείο, το οποίο λέγεται και αυτό Mate. Ο cervador γεμίζει με ζεστό νερό το Mate και αυτός που έχει σειρά ρουφάει γυρώ στις 3 γουλιές μέχρι να ακούσει το γνωστό ήχο που κάνουν τα καλαμάκια όταν τελειώνει το ποτό. Τότε το δίνει στον cervador ο οποίος το ξαναγεμίζει και το δίνει στον επόμενο που επαναλαμβάνει τη διαδικασία. Υπάρχουν βασικοί κανόνες καλής συμπεριφοράς γύρω από αυτή τη διαδικασία:<br /><ol> <li>Αν ο cervador δεν έχει βάλει ζάχαρη, τότε αν ζητήσεις να βάλει θεωρείται προσβολή. Καιρός να την κόψεις!<br /></li> <li>Δεν επιτρέπεται να πεις ότι η όλη διαδικασία είναι εναντίον των κανόνων υγιεινής. Το να μοιράζεσαι αυτό το ποτό με άτομα που έχεις επιλέξει υποδηλώνει σχέσεις στενής φιλίας και γερούς δεσμούς. Αν δε θες να έρθεις κοντά με κάποια άτομα τότε πολύ απλά ...τζους.</li> <li>Δεν επιτρέπεται να παραπονεθείς ότι το Mate είναι πολύ ζεστό. Εφόσον οι γύρω σου μπορούν και το πίνουν τότε σκάσε και ρούφα. Έτσι κι αλλιώς, σιγά σιγά κρυώνει οπότε το πιθανότερο είναι ότι θα κάψεις τη γλώσσα σου μόνο μία φορά.</li> <li>Δεν πρέπει να αφήσεις το Mate μισοτελειωμένο. Δηλαδή πρέπει να πιεις και τις 3 γουλιές που σου αναλογούν. Στο κάτω κάτω...3 είναι δεν είναι πολύ...ξεκόλλα!</li> <li>Στην τελευταία γουλιά συνήθως ακούγεται ένας ήχος σα ροχαλητό. Αυτό είναι επιτρεπτό να ακουστεί μόνο μία φορά. Δείχνει ότι τελείωσε το νερό και η σειρά σου και ότι πρέπει να το δώσεις στον cervador για να το γεμίσει πάλι και να το κάνει πάσα στον επόμενο. Πρόσεξε μην το παρακάνεις με τον ήχο αυτό γιατί μετά καταντάς αηδία.<br /></li> <li>Δεν επιτρέπεται να ανακατέψεις τα φύλα με το καλαμάκι. Δεν είναι ούτε φραπές ούτε κοκτέιλ. Η δουλειά σου είναι να ρουφάς.</li> <li>Η σειρά σερβιρίσματος είναι αυστηρή και πρέπει να τη σέβεσαι. Δεν πρέπει ούτε να βιάζεσαι ούτε να πηδάς τη σειρά κάποιου.</li> <li>Δεν πρέπει να καθυστερείς την όλη διαδικασία. Φυσικά και μπορείς να συζητάς καθώς πίνεις αλλά μην ξεχνάς ότι ο διπλανός σου περιμένει ανυπόμονα.<br /></li> </ol> Ένα άλλο πράγμα που θα πρέπει να γνωρίζεις είναι ότι αυτός που σερβίρει συνήθως πίνει πρώτος. Αυτό γιατί η πρώτες 2 γουλιές είναι πολύ δυνατές (πικρές) και με αυτό τον τρόπο σιγουρεύεται ότι οι υπόλοιποι θα απολαύσουν την γεύση του Mate λιγότερο δυνατή.<br /><br />Το να μοιράζεσαι Mate με φίλους σου ή με συγγενείς είναι όσο τρυφερό και ζεστό όσο είναι το να φιλιέστε. Είναι μία πολυ τρυφερή και αγνή διαδικασία και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-116314601037287188?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-1160933185435962512006-10-15T20:25:00.000+03:002006-10-15T20:50:45.856+03:00Εδώ και ένα χρόνο έχουμε την τύχη να δεχόμαστε στο σπίτι μας τη βοήθεια της Έυας. Η Έυα είναι μία τοσοδούλα υπερκινητική Πολωνέζα. Την πρώτη φορά που ήρθε να καθαρίσει το σπίτι μας πιστέψαμε ότι θα την χάναμε όταν την είδαμε σφινωμένη μεταξύ του κρεβατιού και του τοίχου σε μία χαραμάδα 5 πόντων. Η τεχνική της βασίζεται στην ταχύτητα. Δουλεύει ασταμάτητα και ο μόνος λόγος για τον οποίο μπορεί να κάνει ένα διάλειμμα είναι για να μας διηγηθεί τί είδε στο δορυφορικό Πολωνέζικο κανάλι.<br /> <span style="font-style: italic;">Μία πουτάνα πάρει ένα αγόρι 18 χρονών. Αυτή 40 είναι δασκάλα. Κάνει πλαστίκη να γίνει γκομένα. Εγκώ δεν θέλω τέτοια. Να πάρει μία γουινέκα πάππου ναι. Αλλά μικρούλκο αγόρι με γιάγια όχι.</span><br /><br />Συμφωνούμε σε πολλά με την Έυα. Μπορεί κάθε φορά που μιλάει να ξεκαρδίζομαι αλλά οι απόψεις της έχουν βάση. Και προσπαθώ να της πιάνω την κουβέντα που και που για να μην παραπονιέται ότι πονάνε τα κοάλα της ή ότι το καθάρισμα είναι δυσκόλο και ότι κουραστήσει πολύ. Ο καλύτερος τρόπος για να την κάνω να γλυκάνει και να πάρει ενέργεια είναι να της προσφέρω γλυκάκι. Τρελένεται για οτιδήποτε ζαχαρούχο και παρόλα αυτά ζυγίζει λιγότερο απο 40 κιλά. Την περασμένη Πέμπτη μάλιστα μας έδωσε μία συνταγή για ένα πολωνέζικο γλυκό που φτιάχνεται με μαλάκα μπισκοπτάκια.<br /><br /><br />Η κάθε λέξη που χρησιμοποιεί η Έυα τονίζεται απαραίτητα στην παραλήγουσα. Επίσης πολύ συχνά προστίθενται φωνήεντα ή σύμφωνα ανάλογα με το Πολωνέζικο λεξιλόγιο. Για παράδειγμα ένας Πολωνός στην Ελλάδα δεν θα έπαιρνε για τον πονοκέφαλό του ασπιρίνη ή ντεπόν αλλά πολωρίνη και ντεπόνι. Φυσικά σημασία δεν έχει η ορθογραφία αλλά το αποτέλεσμα του φαρμάκου. Όσο για το χρώμα καφέ δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο της Έυας. Για την Έυα το χρώμα ένος μπρούντζινου από τον ήλιο κορμιού είναι σοκολατάκι. Επίσης, ένα καφετί σκυλί είναι σοκολατάκι. Αξίζει να επισημάνω εδώ ότι το σ είναι παχύ.<br /><br />Είναι πολλά από αυτά που μας λέει η Έυα που μας κάνουν να πνιγόμαστε στα γέλια. Μέχρι στιγμής έχω καταφέρει να συγκρατήσω λίγες λέξεις. Αν καταγράψω περισσότερες τότε θα εμπλουτίσω αυτό το λεξιλόγιο. Ας είναι καλά η Έυα μας.<br /><br /><br /><br /><span style="font-style: italic;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-116093318543596251?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-1159727518193891032006-10-01T19:47:00.000+03:002006-10-02T09:29:46.153+03:00Προχτές πήγα με ένα ορειβατικό σύλλογο εκδρομούλα στην Σαλαμίνα. Ξεκινήσαμε από το Πέραμα κατά τις 10 πμ με ένα πλοίο και φτάσαμε απέναντι σε 5 λεπτά. Οι συνταξιδιώτες μου ήταν 2 από τους συγκατοίκους μου (η Π. και ο Μ.) και άλλα 50 άτομα με μέσο όρο ηλικίας 70!!!! Μην βιαστείς να ξενερώσεις αναγνώστη. Είναι όλοι τους γαμώ τα παιδιά. Με γνώσεις πολλές, υψηλές ορειβατικές ικανότητες, ποικίλες ιδιοτροπίες και γεροντικές παθήσεις και.... άριστο humor. (Ανάμεσά τους και μία πρώην διευθύντρια του σχολείου μου!)<br /><br />Πρώτος σταθμός σε ένα σημείο στο πουθενά μέσα σε ένα δάσος τίγκα στο πεύκο. Σταματάει ο πουλμανατζής, ανοίγει τις πόρτες και ξαμολιόμαστε. Και αρχίζουμε την ορειβασία μέχρι που ακούμε τη φωνή του οδηγού...."Γυρίστε πίσω.....δεν κατεβαίνουμε εδώ" Ξανά μέσα στο πούλμαν για μισή ώρα ακόμα διαδρομή. Στη δεύτερη στάση μας αδειάζει και πάλι σε μία δασική περιοχή και μας λέει "Τώρα κάντε αυτό που ξέρετε!" Οπότε ξαναρχίζουμε την ορειβασία και μετά από πολλή γκρίνια, ιδρώτα και λαχάνιασμα φτάνουμε στον αρχαιολογικό χώρο όπου ήταν ο προορισμός μας.<br /><br />Έκει μας περίμενε ένας ηλιοκαμμένος καθηγητής αρχαιολογίας για να μας εξηγήσει πώς βρήκε τα ερείπια πάνω στα οποία μας έβαλε να κάτσουμε. Ήταν λέει το παλάτι του Αίαντα του Τελαμώνιου. Όλα τα παιδιά έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον και παρακολουθούσαν με πολλή προσοχή τα όσα έλεγε ο καθηγητής. Εμένα η όλη φάση μου έφερε στη μνήμη αυτές τις βαρετές σχολικές εκδρομές σε μουσεία και έτσι παρακολουθούσα περισσότερο τους γύρω μου παρά τον καθηγητή. Ένα κορίτσι (σίγουρα πάνω από 80) είχε προνοήσει κι έφερε ένα σκαμνάκι κι έτσι δεν χρειάστηκε να κάτσει πάνω στις αρχαίες πέτρες. Ένα άλλο αγοράκι, δεν ήθελε να κάτσει κι έτσι παρακολουθούσε όρθιο την ξενάγηση ενώ ένα τρίτο που ξέχασε να κλείσει το κινητό του υπέστη άγρια βλέμματα και πολλά τστστστσ. Εγώ από την άλλη σκεφτόμουν 2 πράγματα. α) Άραγε θα αγοράσουμε και σουβενίρ. β) Γιατί αυτή η συγκάτοικος η Π. μιλάει συνέχεια αφού ο ξεναγός δεν έχει τελειώσει ακόμα. Τόσο φυτό είναι και θέλει να μας δείξει ότι τα ξέρει?!<br /><br />Το πράμα έγινε πιο ενδιαφέρον όταν μας επέτρεψε ο ηλιοκαμμένος καθηγητής αρχαιολογίας να περπατήσουμε κατά μήκος των ερειπίων. Στο κάτω μέρος υπήρχαν 4-5 ηλιοκαμμένοι και μπρατσωμένοι μαθητές του οι οποίοι κρατόντας κάτι σκούπες μινιατούρες, καθάριζαν τις πέτρες από τα χώματα. Μία από τις μαθήτριες είχε ρίξει μέσα σε ένα σακουλάκι κάτι κομμάτια τα οποία μας είπαν ότι ήταν από αμφορέα. Πολλοί από τους δικούς μας έδειξαν να εντυπωσιάζονται από αύτα που είδαν αλλά εγώ σκέφτηκα από μέσα μου ότι είμαι τυχερή που δεν έμπλεξα με αναΣΚΑΦΕΣ και έγινα φυσικός. Γιατί πραγματικά οι μαθητές αυτοί μετά από τόσο σκάψιμο και σκούπισμα θα μπορούσαν να βρουν δουλειά και σε οικοδομή.<br /><br />Μετά τον αρχαιολογικό χώρο πήγαμε σε ένα λαογραφικό μουσείο. Ευτυχώς εκέι κάτσαμε λίγο και μετά κατηφορίσαμε προς το ταβερνάκι όπου ήταν το πιο ενδιαφέρον σημείο της εκδρομής μας για μένα. Έφαγα ένα ολόκληρο πιάτο μιδοπίλαφο το οποίο ήταν πεντανόστιμο, ακούγοντας τον κύριο Φ. να μας διηγείται αστείες ιστορίες από την θητεία του ως εκλογικός αντιπρόσωπος σε εκλογές.<br /><br />Overall μπορώ να πω ότι ήταν μία ωραία εμπειρία να δω ανασκαφές και να ακούσω από κοντά πώς οδηγείται ένας σκαφτιάς-καθηγητής στην ανακάλυψη ενός κεφαλαίου της ιστορίας μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-115972751819389103?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-1159282654988768012006-09-26T17:20:00.000+03:002006-09-26T18:03:42.183+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/953/3780/1600/_____%20t_t__.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/953/3780/320/_____%20t_t__.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Κάθομαι στο θρανίο μου με πονοκέφαλο ενώ από πίσω μου στην Τιβί παίζει η αχώνευτη Τατιάνα. Ο γάτος μόλις ξύπνησε και τεντώνεται νωχελικά αναπολώνας τις πορνογραφικές χτεσινοβραδινές περιπέτειές του. Καθώς λοιπόν κάθομαι μπροστά από το πισι προσπαθόντας να πιέσω τον εαυτό μου να κάνει λίγη δουλειά, πίανω την αφεντιά μου να χαζεύει έξω από το παράθυρο. Και ναι αυτό που βλέπω είναι priceless. Ένας τύπος, αγνοόντας ότι τον βλέπω, χωρίς καν να κοιτάξει πίσω, αριστερά, δεξιά, ξεκουμπώνει το παντελόνι, βγάζει το θηρίο και...σωστά το μάντεψες...κατουράει. Δεν μένω στην ερημιά. Ίσα ίσα. Αλλά απ΄ ότι βλέπω πάντα υπάρχουν άτομα που δεν παίζονται. Αν είχε πλύνει τα χέρια του θα κατέβαινα να τον συγχαρώ για το θάρρος του. Αλλά δεν τα έπλυνε ούτε τα έτριψε στο παντελόνι οπότε φιλάρα άστο. Μπράβο σου πάντως.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-115928265498876801?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-1158850236947847792006-09-21T16:51:00.000+03:002006-09-21T19:50:55.163+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/953/3780/1600/CatHoldup.1.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/953/3780/200/CatHoldup.1.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Εδώ και μερικά βράδυα, πέφτω να κοιμηθώ το βράδυ και αρχίζουν να με ζώνουν τα φίδια. Ξαφνικά η ζωή μου έχει γίνει αδύνατη! 'Ολα ήταν μία χαρά όταν ήμουν προπτυχιακή φοιτήτρια-παραδεισένια. Οι δυσκολίες ξεπερνιούνταν εύκολα και οι χαρές ήταν πολλές και σημαντικές. Μετά σκλύρηναν λίγο οι καταστάσεις στο διδακτορικό, λόγω λάθους επιλογής γκόμενου και λόγω του The dark one , αλλά είχα βρει τρόπους να συνέρχομαι και να περνάω καλά. Κάποια στιγμή όμως έπαθα κάτι που δεν το περίμενα! Μου έλειψε το σπίτι μου. Κι έτσι πήρα την απόφαση για σημαντικούς λόγους να φύγω από την συννεφιασμένη Αγγλία και να γυρίσω στο Ελλάντα. Μπιγκ μιστέικ. Γιατί ήξερα τί με περίμενε. Δεν ήξερα όμως πόσο χειρότερα είχαν γίνει τα πράγματα μετά από 8 χρόνια απουσίας.<br /><br /><br />Μάζεψα όλα μου τα υπάρχοντα (βιβλία, αρκουδάκια σουβενίρ από γκόμενους, φακέλους με σημαντικά χαρτιά, φωτογραφίες, ρούχα, παπούτσια, ταινίες, σι-ντιά) και γύρισα πίσω. Στο αντίσκηνο όπως πολύ σωστά ονομάζει το σπίτι μας η μάνα μου. Και έτσι ξεκίνησε η μίζερη μετα-πτυχιακή ζωή μου. Δεν είναι μόνο το ότι το σπίτι είναι χάλια και το ότι δεν έχω που την κεφαλήν κλίναι και τον κώλο κάτσε. Είναι και το ότι τα τσιμέντα μυαλά του πατέρα μου αδυνατούν να κατανοήσουν ότι το σπίτι είναι μπουρδέλο και ότι πρέπει κάτι να κάνουμε γι'αυτό. Τα ρουχα, οι φωτογραφίες, τα σι-ντιά, τα χαρτιά, είναι ακόμα σε βαλίτσες. Και φυσικά δεν δύναμαι να συνεφέρω ένα αχούρι όταν βγάζω 30 έουρος την εβδομάδα αλλά ούτε και θέλω εφόσον δεν υπάρχει μία στοιχειώδης γενική συμπαράσταση και βοήθεια. Η μάνα τραβάει τα δικά της ζόρια (40% δικό της φταίξιμο και 60% αλλουνού) και η σύνταξη που παίρνει είναι ανέκδοτο. Ο πατέρας έχει τραβήξει τα ζόρια του σε σχετικά μικρή ηλικία και τώρα εγώ βλέπω τη μεγάλη ποικιλία τραυμάτων που σημμαδεύουν ένα παιδί χωρισμένων γονιών. Και φυσικά τα δικά του ζόρια με παίρνουν μπάλα λόγω της συγκατοίκησης.<br /><br />Έτσι, αν και έχουν περάσει 17 μήνες από την εγκατάστασή μου εδώ, το χάλι αντί να καλυτερεύει, χειροτερεύει. Και σκέφτομαι....ζω σε ένα σπίτι μπουρδέλο, με συγκάτοικους που σε καμία περίπτωση δεν θα διάλεγα αν ήταν να διαλέξω, με το γκόμενο σε απόσταση 3.30 ωρών με το αεροπλάνο, με μηδέν ρευστό στις τσέπες μου και καμία ορατή, ικανοποιητική επαγγελματική ευκαιρία στον οριζοντα. Πώς είναι δυνατόν όταν πέφτω για ύπνο, να μην με πιάνουν τα κλάματα? Και πώς μπορώ να βγω από αυτό το βούρκο με τα σκατά?Να πάω στον Μικρούτσικο? Ν' αρχίσω τα ναρκωτικά? Να βγω στη Συγγρού? Just shoot me<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/34315668-115885023694784779?l=atyxhmata.blogspot.com' alt='' /></div>Nobodynoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-34315668.post-1158493855320980932006-09-17T14:49:00.000+03:002006-09-17T20:35:40.973+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/953/3780/1600/ian0006l.1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/953/3780/200/ian0006l.1.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Το πρώτο ατύχημα που θυμάμαι μου συνέβη κοντά στην ηλικία των 3. Το δεύτερο ατύχημα μου συνέβη όταν ήμουν 10. Τότε νόμιζα ότι ήταν ατύχημα γιατί έτσι έλεγαν όλοι. Ήμουν μικρή και δεν ήξερα. Όσο μεγάλωνα άρχισα να συνδυάζω γεγονότα και καταστάσεις και συμπέρανα ότι πολλά από τα "ατυχήματα" που μου καταλογίζουν ήταν κάθε άλλο παρά ατυχήματα. Γιατί ας πούμε ότι το περιστατικό με την κούνια και το περιστατικό με τη μπάλα ήταν ατυχήματα....το περιστατικό με το τζάμι? ΄Ηταν και αυτό ατύχημα?<br /><br />Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν ήμουν 9, 10, 11 χρονών, εκτός από πιανίστα η φιλοδοξία της μάνας μου ήταν να με κάνει και μπαλαρίνα. Στη σχολή χορού όπου πήγαινα είχα γνωρίσει την Λ. η οποία έμενε σε μία βίλα στην Εκάλη. Η Λ. ήταν μία τσουπωτή κοπέλα που είχε όνειρο να γί�