Το ποδήλατό μου

Δεν είναι έκθεση για το δημοτικό. Είναι η πραγματικότητά μου. Πήρα ποδήλατο για να μπορώ να φτάνω στη δουλειά μου γρηγορότερα. Δεν είχα ποτέ δικό μου ποδήλατο! Ξέρω να ισοροπώ στις 2 ρόδες αλλά.....είμαι άχρηστη στις λεπτομέρειες. Δηλαδή, πώς ξεκινάνε και πώς σταματάνε χωρίς να πέφτουν...εεεε δεν το ξέρω. Πώς στρίβουν είναι επίσης ένα θέμα. Φυσικά ούτε λόγος για σούζες και πορείες σε αυτοκινητόδρομους!! Πάω πάντα από το πεζοδρόμιο.

Το λοιπόν, πήρα ένα μεταχειρισμένο mountain bike από ένα Γάλλο φίλο. Πλήρωσα λίγα σχετικά για το όχημα και έδωσα και μερικές λίρες ακόμα να το εφοδιάσω με φώτα και μία αλυσσίδα για να μπορώ να το παρκάρω με ασφάλεια.

Έκανα φυσικά μερικές δοκιμαστικές βόλτες με τον Αργεντίνο μου για να μάθω τις λεπτομέρειες. Μου έμαθε αρχικά πώς να ανεβαίνω και πώς να κατεβαίνω χωρίς να πεφτώ μαζί με το ποδήλατο στο πλάι. Μου έμαθε πώς να αλλάζω ταχύτητες και επίσης...έκανα και λίγο πράκτις στις στροφές. Σε μία από αυτές τον πήρα σβάρνα αλλά ευτυχώς δεν μάτωσε. Αυτό το μάθημα μας πήρε 20 λεπτά!! Στην αρχή όταν ήμουν πάνω στο ποδήλατο...πονούσα από κάτω μου...αλλά τώρα σκληραγωγήθηκα κι εγώ και.... η οικογενειά μου!



Και ήρθε η μέρα που αποφάσησα να πάρω το ποδήλατο να πάω στη δουλειά!! Ανέβηκα κανονικά (οκ έπεσα 2 φορές αλλά ξανασηκώθηκα) και ξεκίνησα να κάνω πετάλι! Πέρασα το δρόμο, μπήκα στο πάρκο, κατέβηκα από το ποδήλατο γιατί έτσι έπρεπε, περπάτησα λίγο με το ποδήλατο και μετά ξανανέβηκα όταν δεν υπήρχε πολύς κόσμος γύρω. Και ξεκίνησα πάλι. Με περισσότερο θάρρος και μεγαλύτερη ταχύτητα. Και πήγαινα πήγαινα πήγαινα πάνω στον πεζόδρομο...μέχρι που έφτασα σε ένα σημείο όπου είχε πεζοδρόμιο.

Εκεί η σκέψη μου μπερδεύτηκε. Ένα μέρος του εαυτού μου, μου έλεγε να κατέβω και να συνεχίσω πεζή γιατί έτσι κι αλλιώς σε λίγα μέτρα θα έπρεπε να το κάνω αυτό για να περάσω κάτω από το τούνελ. Ένα άλλο μέρος του εαυτού μου όμως μου έλεγε ότι μπορούσα να ανέβω το πεζοδρόμιο με το ποδήλατο. Τα 2 αυτά μέρη του εαυτού μου διαφωνούσαν για αρκετά δευτερόλεπτα με αποτέλεσμα όταν έφτασα στην άκρη του ποδήλατου....και τα 2 μέρη έκαναν αυτό που ήθελαν!! Δηλαδή....ενώ ήμουν πάνω στο ποδήλατο σε φουλ σπιντ για να ανέβω το πεζοδρόμιο...ξαφνικά πάτησα φρένο. Αποτέλεσμα? Έκανα μία τρελή τρελή πτήση πάνω από το ποδήλατο και προσγειώθηκα στο πεζοδρόμιο με το σαγόνι!!! Εεεχεχχεχεχεε. Μα πόσο ηλίθια μπορεί να είμαι Θεέ μου?!!!! Μα Χριστιανή μου πατάς φρένο πάνω στη γωνία του πεζοδρομίου? Και δε φοράς και κράνος?

Και το χειρότερο? Το μέρος ήταν γεμάτο από μαθητές!! Μπορεί κάποιοι από αυτούς να ήταν μαθητές μου!! Δεν ξέρω...ζαλήστηκα λίγο ... αλλά άρχισα να προχωράω. Αυτό που ξέρω είναι ότι όσο και αν πονούσα.. το έπαιξα κουλ!!

-Είσαι καλά? Χτύπησες?
-Όχι όχι μιά χαρά είμαι...θενκς!!

Το ποδήλατο ....είχε πάθει μία γωνίωση. Δηλαδή...αλλού έβλεπε το τιμόνι και αλλού η ρόδα...
Έλα μωρέ...λεπτομέρειες. Του δίνεις μία και έρχεται στα ίσα του και συνεχίζεις κυριλέ...πετατώντας ...και ελπίζοντας ότι δεν σε είδαν μάτια που σε ξέρουν!!! Το βράδυ στο σπίτι, όταν άλλαξα ρούχα είδα και τις μελανιές στην αριστερή μεριά του σώματός μου. Το σαγόνι δεν άνοιξε ούτε στράβωσε. Απλά....είχε μία ευαισθησία!

Μην ανυσηχείτε φίλοι αυτού του μλογκ. Δεν έχω πάθει κάτι εδώ και 3 εβδομάδες τώρα. Και οι άπειρες μελανιές που έχω στις γάμπες μου, από το πετάλι που με χτυπάει συνεχώς όταν σέρνω το ποδήλατο πλάι μου, σιγά σιγά....θα φύγουν!!

ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΠΑΩ ΠΑΝΤΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ

ΜΙΤ ΔΕ ΦΟΚΕΡΣ 2

Πριν 2 ποστ είχα γράψει ότι θα πηγαίναμε με τον ΑΡγεντίνο μου στην Αθήνα για να γνωρίσει τους δικούς μου και να δει την Ελλάδα.

Πήγαμε λοιπόν με τον Αργεντίνο μου που λέτε στην Ελλάδα...και ξεκουραστήκαμε. Τον Ιούνιο. Κάτσαμε λίγες μέρες αλλά καταφέραμε και είδαμε αρκετά πράγματα όπως την Αίγινα
την Ακρόπολη:το Άγαλμα του Άγνωστου Στρατιώτη:
τον Πειραιά:

και τον Ζόρι (καινούριο μέλος της οικογένειας):

Αν περάσαμε καλά? Μιά χαρά? Είδαμε τους δικούς μου, τις φίλες μου, τους γείτονες, το φούρνο, τη θάλασσα, τα σκυλιά, τα γατιά...
Έγιναν πολλά αλλά επειδή είμαι κοπρόσκυλο δεν έγραψα κατευθείαν στο βλογ μου (καθυστέρηση συν-πλην 3 μήνες). Γι αυτό ίσως ξεχάσω να σας διηγηθώ μερικά πράγματα αλλά δεν πειράζει. Θα σας διηγηθώ τις μαλακίες που έκανα.

Πρώτη μαλακία.
Μία μέρα κανονίσαμε να πάμε μονοήμερη στην Αίγινα. Γιατί Αίγινα?
Γιατί: α) είναι κοντά στην Αθήνα και έτσι δεν θα ταλαιπωρηθούμε (και τόσο)
και β) για να δει ο Αργεντίνος μου λίγο νησί!

Εκείνη τη μέρα θα ταξιδεύαμε πολύ. Στην αρχή με τρένα μετά με ιπτάμενα δελφίνια!!!
Παίρνουμε το μετρό και πάμε Μοναστηράκι. Από 'κει θα παίρναμε τον ηλεκτρικό για Πειραιά απ' όπου θα παίρναμε τα ιπτάμενα δελφίνια. Ο Αργεντίνος είχε την τσάντα μας μέσα στην οποία είχε...νερό, τα εισιτίρια μας (του τρένου), το κινητό μου, το ζακετάκι μου, το καπέλο μου, τα λεφτά μου, τις αντηλιακές...όλα! Εγώ τη κουβαλούσα? Τη μαλακία που με δέρνει ρε τί ρωτάτε αφού το ξέρετε! Όλα μιά χαρά μέχρι εδώ. Μέχρι που....ήρθε το τρένο. Όσοι έχετε εμπειρία ΗΣΑΠ ξέρετε ότι ευγένιες του στυλ (περάστε εσείς πρώτα καλή μου κυρία) δε χωράνε. Εγώ όμως ντεν τυμάμαι! Το παίζω Αγγλίδα καταλαβαίνετε... μου χει μείνει το χούι της μαλακοευγένιας. Ανοίγει η πόρτα, αρχίζουν να κατεβαίνουν ορδές οι επιβάτες, κάνω βήμα πίσω (ευγένια), κάνει βήμα πίσω ο Αργεντίνος (ευγένια), βγαίνουν όλοι οι επιβάτες σπρόχνωντας (μαλακία), κάνει βήμα μπρος ο Αργεντίνος και μπαίνει στο τρένο (μαγκιά), εμφανίζεται από το πουθενά επιβάτης (πουστιά), περιμένω να βγει (χοντρή μαλακία), βγαίνει....κλείνουν οι πόρτες και μένω να κοιτάω τον Αργεντίνο απ' έξω. Το πρόβλημα ποιό είναι? Εκτός από το ότι είχε τα εισιτίρια, τα λεφτά, το κινητό και τα πάντα μου, επιπλέον δεν μιλάει ελληνικά!! Από το μυαλό μου πρέπει να πέρασαν γύρω στις 1000 σκέψεις για το τί θα συναίβενε στον Αργεντινούλη μου (και σε μένα). Ευτυχώς εκτός από ηλίθια είμαι και γρήγορη. Κι έτσι καθώς το τρένο απομακρυνόταν (ξέρετε τους ρυθμούς του ΗΣΑΠ) κατάφερα με τη νοηματική και του είπα να καταίβει στην επόμενη στάση!! Κι έτσι...βρεθήκαμε μετά από 15 λεπτά στο Θησείο και χωρίς να χρειαστεί να περιμένουμε το επόμενο τρένο!!

Δευτερη μαλακία

Στο γυρισμό από την Αίγινα, επειδή είμασταν πραγματικά πτώματα, σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα αν παίρναμε τα υπεραστικά λεωφορεία (αυτά που σε πάνε Ανατολική Αττική) αντί με μετρό. Σε αυτά τα λεωφορεία υπάρχει εισπράκτορας για να αγοράσεις εισιτίριο και συνήθως όταν θες να καταίβεις λες εκείνου/νης και ειδοποιεί τον ογηδό να σταματήσει. Υπάρχουν όμως και κουμπιά διάσπαρτα στο λεωφορείο για να πατάς και να ειδοποιείς μόνος σου ότι θες να καταίβεις. Αυτά τα κουμπιά σε μερικά λεωφορεία είναι πάνω από τα καθίσματα, σε άλλα είναι στην πόρτα και σε άλλα είναι σε κάτι κουλά μέρη που δεν μπορώ να τα περιγράψω γιατί βαριέμαι. Να μην τα πολυλογώ ήρθε η ώρα να καταίβουμε και ο Αργεντινός μου καθόταν πιο κοντά στην πόρτα. Οπότε του λέω "Σήκω και πάτα εκείνο το κόκκινο κουμπί!" (Γκετ απ εντ πρες δατ ρεντ μπάτον) . Σηκώνεται ο καημένος και κοιτάει το κουμπί και γυρνάει λέγοντάς μου "Λέει εμέρτζενσι όνλι!" Εγώ δεν το σκέφτηκα καν...ήμουν σίγουρη..."καλέ ναι...πάτα το λέμε!!" Με κοιτάει με καχυποψία, σκέφτεται λίγο και γυρνάει εθύς να πατήσει για να μη χάσουμε τη στάση. Και στο 0.000001 δευτερόλεπτο πριν γίνει επαφή δαχτύλου-κουμπιού ακούμε την εισπρακτόρισα να επιταχύνει προς τα εμας φωνάζοντας "καλέεεεε μην το πατήσεις αυτόοοοοοοο!!" Ο Αργεντίνος μου κατάλαβε " εεεεεεεεε οοοοοοοοο" και υποψιάστηκε ότι σε εκείνον μιλάνε οπότε πάγωσε την κίνηση του δαχτύλου. Αφού πέρασαν τα κρίσιμα δευτερόλεπτα η τύπισσα μας εξήγησε ότι αυτό ήταν κουμπί για επείγουσες καταστάσεις. Αν το πατήσεις σταματάς το λεωφορείο επί τόπου και η πόρτα ανοίγει διάπλατη!!! Κατεβήκαμε το λεωφορείο ρόμπες με τον Αργεντίνο να απορεί γιατί του έκανα καψόνια! Και να ξερε τί τον περίμενε.....


Τρίτη μαλακία

Κάποια άλλη μέρα είπαμε να επισκεφτούμε το κέντρο του κόσμου. Πάλι πακετάραμε καπέλα, γυαλιά ηλίου, νερά, λεφτά, εισιτίρια, αντηλιακές, σοκολάτες κτλ κτλ. Ξανά μανά στα μετρά αυτή τη φορά προορισμός ....Ακρόπολη. Κατεβαίνουμε Σύνταγμα, πίνουμε την φραπεδιά μας α) για να δοκιμάσει ο Αργεντίνος το παραδοσιακό ρόφημα και
β) για να στανιάρουμε για την ανάβαση, και ξεκινάμε. Διονύσιου Αεροπαγίτου σταματάμε, πασαλοιβόμαστε στις κρέμες, βάζουμε καπέλα γυαλιά, πίνουμε νερά και ξεκινάμε. Αφού κάναμε το καθήκον μας βγάζοντας φωτογραφίες κάθε κολώνα και γωνία, μετά από 3 ώρες είπαμε να την κάνουμε. Αλλά επειδή δεν είχαμε και πολλές μέρες μπροστά μας είπαμε να πάμε και για μια φωτογράφηση στο Σύνταγμα! Στο Σύνταγμα όπως ξέρετε όλοι σας υπάρχει ένα σημείο το οποίο φιλάνε 2 στρατιώτες που φοράνε φούστες και κρατάνε όπλο. Οι τουρίστες γουστάρουνε πολύ αυτό το σημείο για...τις φούστες! Ο ΑΡγεντίνος μου όμως πρόσεξε ότι πίσω από τη νοητή γραμμή που χώριζε τους στρατιώτες υπήρχε κάτι σαν μνημείο με έναν τύπο και μία περικεφαλαία. Με ρώτησε αν ήταν ο Λεωνάιδας (γιατί είναι παλαβός για την ταινία 300) κι εγώ ως Αγγλίδα ξανθιά πανηλίθια, του είπα.."δεν ξέρω ...ναι ναι μάλλον..θες να πας να σε βγάλω φωτογραφία με το ΛΕωνίδα?!" Μα και φυσικά ήθελε το μανάρι μου!! Ξεκινάει λοιπόν και μετά από 4 βήματα ακούγεται ένα δυνατό ΓΔΟΥΠ!!! Ο ένας από τους 2 στρατιώτες με τη φούστα είχε κοπανήσει με δύναμη το όπλο του στο έδαφος!! Κοκαλώνει ο Αργεντίνος, γυρνάει και βλέπει έναν άλλο στρατιώτη να τρέχει προς το μέρος του φωνάζοντας "μην πάτε εκεί...δεν επιτρέπεται...γυρίστε πίσω!!" Με κοιτάει, εγώ χλωμή και έκπληκτη όπως κι εκείνος του λέω.. "Λένε να έρθεις πίσω..μην πας εκεί!" Τρέμοντας το μωρό έρχεται σε μένα και του λέω..."μάλλον δεν αφήνουν να πλησιάσουμε επειδή είναι η Βουλή..για θέμα ασφάλειας!!" Μιλάμε είμαι ρε παιδί μου πολύ βλήμα!!

Φυσικά...όταν γυρίσαμε σπίτι μάθαμε από την οικογένειά μου ότι αυτό το μνημείο ήταν το άγαλμα του Άγνωστου ΣΤρατιώτη (ακουστά το χα...) και ότι απαγορεύεται να πλησιάζει ο οποιοσδήποτε. Επίσης μάθαμε ότι αυτό το ΓΔΟΥΠ ήταν η πρώτη προειδοποίηση. Η δεύτερη είναι ο στρατιώτης να σε σημαδεύει με το όπλο και η τρίτη...να σε πυροβολεί!! Όλα αυτά σε κοντινές χρονικές αποστάσεις!!

Θυμάστε τί σας είπα στο προφίλ μου? Ότι δημιουργώ ατυχήματα στον εαυτό μου και στους γύρω μου? Ε? Δίκιο δεν είχα?

ΕΑΤ ΕΣΑ

Από μικρή μου αρέσαν τα γλυκά. Και σε ποιόν δεν αρέσουν! Εμένα πάντως πολύ!! Αφού θυμάμαι τον στρουμπουλό καραφλό εαυτό μου να έχει στο ένα χέρι το δοχείο της ζάχαρης και στο άλλο χέρι ένα κουτάλι (της σουπάς) και να είμαι πολύ ευτυχισμένη στο μπαλκόνι του σπιτιού μας!! Δε θυμάμαι πολλά από εκείνη την ηλικία αλλά αυτό το θυμάμαι!

Θυμάμαι και σε μεταγενέστερες ηλικίες, όταν είχα πια βγάλει μαλλιά, να πηγαίνω με τη μάνα μου στη δουλειά της πάντα με την προϋπόθεση ότι θα μου αγοράσει πάστα (δωροδοκία)!! Και θυμάμαι τις Κυριακές τη γιαγιά μου να μας φέρνει από μία λάκτα στον καθένα κι εγώ να τρώω μία ολόκληρη λάκτα μόνη μου!!

Θυμάμαι και τη διαφήμηση του ΑCT:

-Κατερίνα τί έχεις στο στόμα σου?
-Μμμμμ
-Αααα έχεις ACT. Γιατίι-ι-ι? Δεν φτάνει το βούρτσισμά?
-Μμμ -μ-μ μ!
-2 σφραγίσματα ε? Χμμμ. Και η γεύση του? Σ' αρέσει?
Σκύβει... φτύνει (δεν καταπίνει) και αναφωνεί:
-Ναιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι

Θυμάμαι ότι ποτέ δεν βούρτσιζα δόντια.

Θυμάμαι ότι ποτέ δεν είχα ACT ή τίποτα φλος μαλακίες και τέτοια. Και οι γονείς μου δε με πίεζαν ποτέ να πλύνω τα δόντια μου.

Αποτέλεσμα? Ε φυσικά! Σε μία επίσκεψη στο γιατρό, στα μπουμπουκένια μου χρόνια η οδοντίατρος-σαδίστρια-φίλη της μάνας μου ανακάλυψε 4 τρύπες!!! Ενώ στην αδερφή μου μόνο μία και ρηχή! Είναι δυνατόν να είναι η ζωή τόσο άδικη? Να με βασανίζει η αδερφή μου επειδή ήμουν μικρότερη και να με βασανίζει και η μοίρα μου καπάκι?

Εκείνη τη μέρα δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Η αδερφή μου έκανε πρώτη το σφράγισμά της. Με πορσελάνη γιατί είπε η γιατρός ότι "είναι μικρή η τρύπα". Όχι μόνο αυτό! Έκανε τσακ μπαμ και δεν έβγαλε άχνα!! Και μετά ήρθε η σειρά μου.
4 τρύπες!


4 ΤΡΥΠΕΣ!!!!


Και το καλύτερο? ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΙΣΘΗΤΙΚΟ. Δεν αστειεύομαι. Η γιατρός με θεώρησε πολύ μικρή για να ξεκινήσω το ντοπάρισμα! Ή αυτό ή ήθελε να βγάλει το άχτι της για κάτι. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι ξεκίνησε να βαράει τον τροχό ανελέητα και δεν μου έδωσε ούτε καν... ένα ούζο, ένα χαστούκι... κάτι να με ζαλίσει τέλος πάντων. Ναι παιδί μου σου λέω. Φυσικά εγώ δεν της έκατσα. Τί τρελή είμαι?

Το ραντεβού μας ήταν κανονισμένη ώρα αλλά η περισσότερη κύλησε μ' εμένα να ουρλιάζω και την μάνα μου να προσπαθεί να με ηρεμήσει και να με κρατήσει στην πολυθρόνα της ΕΑΤ-ΕΣΑ. Αφού είδε και απόειδε η γιατρός μου λέει:

-Λοιπόν, θα βάλω εγώ τον τροχό στο δόντάκι (προσποιητή καλοσύνη) και όταν εσύ θα πονάς θα μου σφίγγεις το χέρι για να σταματάω. Εντάξει?
- (#@@ρια) Μμμμμμμμμμμ

Δεν πρόλαβε να βάλει τον τροχό στο στόμα μου και με το που βλέπω το χέρι να πλησιάζει της δίνω μία στο στήθος και της λέω ΣΤΟΠ (&%*@@)!
Η τύπισσα τα έχασε και ταυτόχρονα φόρτωσε. Φύσηξε, ξεφύσηξε, ταράχτηκε και τελικά με έβγαλε στο χωλ να "ηρεμήσω" λέει και να πάρει τον επόμενο πελάτη. Θα με ξαναέβαζε μέσα μετά από εκείνον, λέει!!! Θράσος ρε!! Να με ξαβαβάλει μέσα. ΕΜΕΝΑ!

Βρέθηκα ξαφνικά στο χωλ του ιατρείου, με την πόρτα ανοιχτή και τη μάνα μου να διαβάζει περιοδικό! Και τότε ένοιωσα μέσα μου τις πεταλούδες να φτερουγίζουν ενώ μια φωνή μου έλεγε:
Θα σηκωθείς ψύχραιμα, θα βγεις από την πόρτα και μετά κανονικά θα κατέβεις τα σκαλιά και θα βγεις από το κτίριο.
Αυτό ήταν. Σηκώθηκα μπροστά στα έκπληκτα μάτια της μάνας μου, περπάτησα ήρεμα αλλά σταθερά, έκλασα, πέρασα το κατώφλι της ΕΑΤ, και...σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη λεωφόρο χωρίς να κοιτάω πίσω μου. Δεν ήξερα να περνάω δρόμους μόνη μου γιατί ήμουν μικρή. Έφτασα κοντά στο θάνατο πολλές φορές μέχρι να διασχίσω τους δρόμους. Αυτό που ήξερα ήταν ότι αυτή εκεί πάνω δε θα με ξαναβασάνιζε. Είχα κερδίσει την ελευθερία μου.

Nobody-ΕΑΤ ΕΣΑ 1-0



Χρόνια πέρασαν. Βρέθηκα στο εξωτερικό και τα γλυκά δεν σταμάτησαν ποτέ να μου αρέσουν. Ως γυναίκα έχω μεγάλη αντοχή στον πόνο-δοντο και πολλές φορές τον αγνόησα, μέχρι που μία μέρα δεν άντεξα και πήγα αυτή τη φορά σε Άγγλούς γιατρούς. Εκεί μου έκαναν 3 σφραγίσματα, 2 μελανιές στα μάτια, 1 απονεύρωση και αρκετά μαστιγώματα. Τους πλήρωσα αδρά και έφυγα παντελώς εξεφτελισμένη και με σάλια να τρέχουν ανεξέλενγκτα από τα άκρα των χειλιών μου σαν να είχα πάθει εγγεφαλικό.

Nobody-ΕΑΤ ΕΣΑ 1-1




Προχτές πάλι έφτασα σε σημείο να νοιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά στο στόμα μου. Μάζεψα το κουράγιο μου και έκλεισα ραντεβού με τον Άγγλο οδοντίατρο, περιμένοντας τα χειρότερα. Και μπαίνω μέσα που λέτε πρωί πρωί. Και πριν κάτσω μου λέει:

-Θα πληρώσεις 30 λίρες για την επίσκεψη θες να δώσεις και 15 για ακτινογραφίες? (Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς...οδοντογιατρούς?)

-(Με δουλεύεις? Εγώ θα σου πω αν χρειάζομαι ακτινογραφίες? Δε θα μου πεις να κάνω Α?) Εεεε μάλλον με την ακτινογραφία θα δούμε καλύτερα σε τί κατάσταση είναι η απονεύρωση!
-Οκ...ξάπλωσε!

Σφίγγω κώλο και γροθιά, ξαπλώνω τ' ανάσκελα και ανοίγω το στόμα.
Μετά από 5 λεπτά, αφού υπαγόρεψε όλα μου τα δόντια στην βοηθό του, μου λέει:

-Δεν έχεις κάποιο πρόβλημα.
-Μα εγώ νομίζω ότι έχω.
-Δεν έχεις. Χρειάζεσαι εξαγωγή φρονιμήτη αλλά θα την κάνουμε άλλη φορά.
-Μα το απονευρωμένο μου δόντι πονάει
-Ποιό δόντι είναι αυτό?
-(Μα καλά εντελώς μαλάκας είσαι? Εγώ θα σου πω τη δουλειά σου? Την ακτινογραφία τσάμπα τη βγάλαμε? Είναι η κουφάλα πάνω δεξιά μετά το περίπτερο!) Θα σου δείξω με τη γλώσσα (.... τα πτυχία σου τσουτσέκι)
Ακολουθεί power point με τη γλώσσα.

-Μμμ δεν έχει κάποιο πρόβλημα
1-2-3- παύση για αν απολαύσω τη μοναδική στιγμή.

-Ναι αλλά μερικές φορές νοιώθω κάποια ενόχληση.
-Να χρησιμοποιείς οδοντικό νήμα και να πάρεις μία sensodyne. Και να κλείσεις ένα ραντεβού να βγάλουμε το φρονιμήτη.
-ΚΑΛΑ ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ ΡΕ!! ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ

Και με άφησε να φύγω έτσι....χωρίς πόνο. Χωρίς να χυθεί δάκρυ, σάλιο ή κάποιο βρωμερό αέριο.


Nobody -ΕΑΤ ΕΣΑ 2-1

Μιτ δε Φόκερς

Εχτές το μεσημέρι όπως σιέσταρα, μου μπήκε μία ιδέα για το τί να ποστάρω στο βλογ μου. Όπως μου μπήκε μου βγήκε και τώρα δε θυμάμαι.

Ένηγουέηηηη αύριο πάω Ελλάδααα. Θα δω την οικογένεια, και η οικογένεια θα με δει. Και θα γνωρίσουν και τον Αργεντίνο. Όχι τίποτα επίσημα πράγματα... Έτσι απλά να του φύγει η καύλα.
Αν είμαι αγχωμένη? Εεεε χέστηκα to be honest. Ξέρω από προηγούμενη εμπειρία ότι όλα θα πάνε στραβά. Γιατί η οικογένειά μου είναι το αντίθετο του νορμάλ.


ΣΚΥΛΟΣ
Ο σκύλος μας είναι καινούριος. Είναι κάπως έτσι:

Κουκλί ε?
Εντελώς καθυστερημένο. Ενός έτους, με αϊκιού ραδικιού. Δεν έχει μάθει τίποτα. Ακόμα χέζει όπου βρει. Τον πήραμε από κουταβάκι και μέσα σε ελάχιστους μήνες έγινε ένα μέτρο παρά κάτι εκατοστά. Δε γαβγίζει και δεν τρώει κόκαλα. Το τραπεζάκι το μπαμπού όμως στο μπαλκόνι το γάμησε με τα δοντάκια του το ψηλό καθυστερημένο αγόρι. Ξέρει μόνο να τρώει, να παίζει, να χέζει και να κοιμάται. Επίσης, φοβάται τις γάτες μας!! Is it a dog really? Ά, έχει μία ιδιότητα. Είναι guilt generator. Έχει αυτό το βοφερό λουκ που σε λυώνει ειδικά όταν θες να τον βγάλεις έξω και αυτός θέλει να μείνει μέσα. Αλλά that's about it.

Οδηγίες χρήσης: κλείνουμε πόρτες για να μην μας φύγει...γιατί δεν θα ξέρει να γυρίσει! Και επίσης....να μην ελπίζουμε ότι θα μας προειδοποιήσει όταν κάποιος μπει να μας ληστέψει. Γιατί αυτό το τρελό αγόρι..θα μιλήσει όταν πρέπει να μιλήσει .

ΓΑΤΑ

Πάστα. Πάστα Φλώρα. Poutana gata! Όλοι στην οικογένεια έχουμε φάει ξύλο από αυτή. Έχει και επίθετο γιατί είναι αρτίστα. Όλοι οι γάτοι της γειτονιάς τη γουστάρουν αλλά αυτή διαλέγει ποιος θα την απαυτώσει κάθε φορά. Της αρέσουν οι μαύροι..... Κάθε τόσο γκαστρώνεται αλλά προτιμά να πηγαίνει στο γιατρό (ο γείτονας) για να ξεγεννάει, μιας και δεν υπάρχει σκύλος στην αυλή του. Ως μάνα είναι καλή μόνο τον πρώτο μήνα. Μετά τον μήνα μας φέρνει τα μικρά της και ξαναφεύγει στη Συγγρού.

Οδηγίες χρήσης: απλές...run for your life.

MANA

Από τότε που βγήκε στη σύνταξη ψάχνει απεγνωσμένα να βρει project ν' ασχολείται. Το πιο πετυχημένο της είναι η μαγειρική. Έχει ως πρότυπο τον Μαμαλάκη και πορεύεται. Όχι δε μας χαλάει να τρώμε φανταστικά φαγητά. Μας χαλάει όμως που έχει τα άπειρα κιλά γιατί τώρα πρέπει να πάρουμε καινούρια έπιπλα. Αρκετές φορές η φωνή της γίνεται σουπερσόνικ και τώρα τελευταία το αγαπημένο της θέμα συζήτησης είναι: το πολυπόθητο εγγονάκι!!

Οδηγίες χρήσης: Πήγαινε με τα νερά της και όταν αρχίζει να συζητά...απλά άκου και μη μιλάς καθόλου.

ΠΑΤΕΡΑΣ

Πρώην πρόσκοπος, νυν ορειβάτης, ένα τρελό τρελό αγόρι. Ξέρει την Πάρνηθα σαν την παλάμη του και ρίχνει κρυφά τσίλι και ταμπάσκο στα φαγητά. Κλάνει ασύστολα και θυμώνει αν τον ξυπνήσεις κάνοντας θόρυβο. Του αρέσει η κλασσική μουσική και ξέρει απέξω όλες τις εγκυκλοπαίδειες του πλανήτη

Οδηγίες χρήσης: Αν είναι νυστικός...απλά μην του μιλάτε του παιδιού λέμε. Αν θες να τον ξεφορτωθείς, βάλτου ένα σιντί με ταγκό στη σιντιέρα and you have a happy quiet man.

ΑΔΕΡΦΟΣ

Το καλύτερο παιδί. Δύο μέτρα παρά κάτι. Έχει ξυλώσει πόρτες στο σχολείο, έχει δείρει συμμαθητές του, έχει ξεχαρβαλώσει μηχανάκι ξένο, έχει έχει έχει... τον Χουλκ τον ξέρετε?

Οδηγίες χρήσης: Δεν του μιλάμε όταν ξυπνάει και δεν του τρώμε τη σοκολάτα του και δεν τον τσαντίζουμε γενικά.

ΑΔΕΡΦΗ

One Flew Over the Cuckoo's Nest...Τρεις λαλούν και δυό χορεύουν. Στα νιάτα της ξεκίνησε δυναμικά με ροκ χαρακτήρα και στόμα που δεν το ξεπλένει κανένας ποταμός. Το μαλλί πολύ και τα μυαλά στα κάγκελα. Σε κάποια φάση το έριξε έξω και μετά πέρασε τη γραμμή. Τώρα διαβάζει βίους Αγίων και πηγαίνει στην εκκλησία κάθε Κυριακή.

Οδηγίες χρήσης: Δεν υπάρχουν. Γενικά...ό,τι να 'ναι. Προσοχή βρίζει πολύ


Και τώρα η κρίσιμη ερώτηση του σημερινού ποστ.

Πόσο γρήγορα θα φύγει μακρυά μου ο Αργεντίνος?

α) Θα κάτσει και θα γουστάρει
β) Μετά από μία ώρα διαμονής στο σπίτι
γ) Όταν ο σκύλος χέσει στα παπούτσια του
δ) Θα κλεφτεί με την μάνα μου όταν δοκιμάσει τα φαγητά της
ε) Όταν μάθει όλη την αλήθεια από τους γείτονες
στ) Δεν ξέρω και δεν απαντώ γιατί χέστηκα

God Save The queen

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν κάποια Nobody. Ήταν προικισμένη με αρκετά χαρίσματα αλλά και ...το αντίθετο του χαρίσματα (?). Η Nobody δούλευε ως ερευνήτρια σε ένα μέρος ενός νησιού που είναι γνωστό ως Πουτάνα της Μεσογείου. Εκεί η Nobody έκανε αυτό που ήξερε να κάνει. Έρευνα.

Μία μέρα, ξαφνικά, ο ουρανός σκοτείνιασε, μαζεύτηκε ένα σύννεφο, 3 σταγόνες νερό έπεσαν από τον ουρανό και βγήκε πρόεδρος του νησιού ο Σύντροφος της Πουτάνας. Τότε η Nobody κατάλαβε ότι δεν θα συνέχιζε πια να κάνει αυτό που ήξερε να κάνει γιατί δεν υπήρχαν χρήματα. Ο Σύντροφος δεν ενδιαφερόταν για την έρευνα αλλά για τις σούβλες. Έτσι μάζεψε τα πράγματά της και ξεκίνησε.

Δρόμους πήρε, δρόμους άφησε, αφήνοντας πίσω της πορδές για να ξέρει πώς να γυρίσει. Διέσχυσε λεωφόρους, τάφρους, στενά, roundabout....μα πεζοδρόμια πουθενά δε βρήκε. Για καλή της τύχη όμως βρήκε μία εταιρεία που βρίσκει δουλειές. Δουλειές όχι σαν αυτές που η Nobody ξέρει να κάνει. Άλλες δουλειές. Από αυτές που κάθεσαι σε ένα γραφείο, λιμάρεις τα νύχια σου, μασάς τσίχλα, κάνεις φούσκες και παίζεις πασιέντζα στο πισί. Αφού συζήτησε με μία κοπέλα, την Charlie, στη γλώσσα Greeklish, στο τσάκ-μπαμ της έκλεισαν 2 συνεντεύξεις σε 2 εταιρείες.

Και οι 2 συνεντεύξεις πήγαν καλά. Την ήθελαν και στις 2 δουλειές και ήθελαν να τις κάνουν και δεύτερες συνεντεύξεις. Αυτό σήμαινε ότι θα την προσλάμβαναν αν η ίδια το ήθελε. Μάλιστα στη δεύτερη συνέντευξη με τη δεύτερη εταιρεία της είπαν θα συναντούσε κάποιον κύριο CEO ! Η Nobody βρισκόταν en una nube de pedo. Δεν μπορεί να πάει και στις 2 δουλειές. Τελικά διάλεξε την πρώτη δουλειά γιατί ....δεν ήξερε τί είναι ο CEO.

Στη δουλειά που διάλεξε, κανείς δεν ήξερε ότι η Nodody είχε PhD (Μόνιμη Εγκεφαλική Βλάβη). Τους το έκρυψε γιατί αν γνώριζαν για την αρρώστεια της δεν θα την προσλάμβαναν εξ' αρχής. Η δουλειά που έκανε εξ' άλλου δεν χρειαζόταν καθόλου εγκέφαλο. Έτσι θα μπορούσε άνετα να προσποιείται ότι δουλεύει χωρίς να ανησυχεί μην κάψει φλάντζες. Το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να απαντά τηλέφωνα, να υποδέχεται τους πελάτες, να φτιάχνει φασολάδα και καφέδες για τους επισκέπτες και να περνά κάτι ντέιτα σε ένα πρόγραμμα.

Η δουλειά ήταν καλή και οι συνεργάτες τρελά γκομενάκια. Όμως η Nobody κουραζόταν διπλά γιατί τα βράδυα πήγαινε στην προηγούμενή της δουλειά και έκανε δωρεάν έρευνα με μανία. Αυτή η διπλή ζωή τη σκώτωνε. Το σημαντικότερο ήταν ότι δεν της έμενε και πολύς χρόνος ζωής. Το PhD στον εγκέφαλο μεγάλωνε και την πίεζε να φύγει από την Πουτάνα και να πάει στη Γριά. Εκεί θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τα όνειρά της χωρίς να φοβάται τις περικοπές νερού.

Έτσι κι έκανε.

ΧΥΠΝΑ

Αυτό το ποστ είναι κυρίως για τους αναγνώστες τούτου του βλογ που δεν είναι από Κύπρο.
Για να καταλάβετε ότι δεν είναι σενάρια φαντασίας όσα λένε για την έλλειψη νερού αλλά πραγματικότητα...αντιγράφω ένα κομμάτι από τα σημερινά νέα της εφημερίδας "ο φιλελεύθερος" της Κύπρου. Και σκεφτείτε ότι στην Κύπρο η ζέστη των 40 βαθμών διαρκεί συνεχόμενα για 4 μήνες!!!

Ο κίνδυνος δεν είναι μακρυά και από την Ελλάδα.


Λευκωσία: Από αύριο, Παρασκευή, αρχίζουν οι περικοπές νερού στη Λευκωσία. Νερό θα παρέχεται κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή στις μισές περιοχές της πρωτεύουσας και κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο στις υπόλοιπες. Όλες οι περιοχές θα λαμβάνουν νερό για περίπου 12 ώρες το απόγευμα της πρώτης ημέρας, ενώ την επόμενη η παροχή θα γίνεται το πρωί. Πρόθεση του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας είναι να υπάρχει νερό την Κυριακή σε όλες τις περιοχές της πρωτεύουσας, αλλά αυτό θα εξαρτηθεί και από τις διαθέσιμες ποσότητες στις δεξαμενές, αλλά και την συμπεριφορά των καταναλωτών.Σαφή προειδοποίηση προς τους καταναλωτές ότι οι περικοπές νερού δυνατόν να αυξηθούν σε περίπτωση κατά την οποία δεν εξοικονομηθεί η απαιτούμενη ποσότητα, απηύθυνε σήμερα ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας, Αργύρης Παπαναστασίου.Μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΡΙΚ, ο κ. Παπαναστασίου διευκρίνισε ότι στόχος των περικοπών είναι να υπάρξει μείωση της κατανάλωσης κατά 30%.Εάν οι καταναλωτές, πρόσθεσε, προσπαθήσουν να παίρνουν τις ίδιες ποσότητες που παίρνουν και τώρα, τότε θα δημιουργηθεί πρόβλημα, με αποτέλεσμα την επέκταση των περικοπών. Αντίθετα, είπε, αν οι καταναλωτές συμπεριφερθούν υπεύθυνα, τότε υπάρχει ενδεχόμενο να αυξηθούν οι ώρες παροχής νερού.Ο κ.Παπαναστασίου ανέφερε ότι η κατάσταση θα παρακολουθείται καθημερινά από τα διάφορα συνεργεία που έχουν συσταθεί και θα γίνεται αξιολόγηση. Ανάλογα με τα αποτελέσματα, είπε, θα λαμβάνονται και οι δέουσες αποφάσεις.

Εκλογές στην Κύπρο

΄Εδωσε η μοίρα μου να το ζήσω και αυτό. Τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο. Η αλήθεια είναι ότι επειδή είμαι μακρυά από τη χώρα μου 9 χρόνια, δεν έχω ζήσει εκλογικές περιόδους στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Το ηλίθιο Αγρινό μου ζήτησε να κάνω ένα ποστ για τις εκλογές στην Κύπρο. Δεν έχω παρακολουθήσει πολύ τα πράγματα αλλά επειδή έχω μία αδυναμία σε αυτό το κατσίκι...θα κάνω το ποστ χαλάλ.

Η πρώτη μου επαφή με προεκλογική εκστρατεία στην Κύπρο ήταν το καλοκαίρι που μας πέρασε όταν πήγα σε μία συναυλία του Παπακωνσταντίνου. Εγώ πήγα...γιατί μου αρέσει η μουσική του αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Εκεί συνειδητοποίησα ότι το να πας στην συγκεκριμένη συναυλία ισοδυναμεί με υποστήριξη συγκεκριμένου πολιτικού κόμματος. Η συναυλία ήταν οργανωμένη από το κόμμα του Δημήτρη Χριστόφια ο οποίος μας μίλησε πριν λαλήσει ο Βασίλης. Φυσικά η συναυλία που ακολούθησε περιείχε τα τραγούδια “Το εμβατήριο”, “Τσε Γκεβάρα”, “Ο Πέτρος ο Γιοχαν κι ο Φρανς” και άλλα τέτοιου περιεχομένου αριστουργήματα. (Αυτό το γράφω επειδή κάποιοι ορκίζονταν ότι δεν ήταν προεκλογική περίοδος ο Ιούνης!!!)

Αυτά στο παρελθόν. Στο παρόν τώρα. Τις τελευαίες 2 εβδομάδες ζούμε μέσα στην εκλογική περίοδο. Όλα τα κανάλια στην Τιβί ασχολούνται με αυτό το θέμα ενώ οι υποψήφιοι έχουν γεμήσει τον τόπο με τις διαφημήσεις τους, πλάι με τις σερβιέτες. Για τους Έλληνες που δε γνωρίζουν, να διευκρινήσω οτι στην Κύπρο δεν ψηφίζουν για βουλευτές αλλά για πρόεδρο (Προεδρική Δημοκρατία). Και οι κύριες υποψηφιότητες ήταν: Παπαδόπουλος (κέντρο), Χριστόφιας (αριστερά) και Κασουλίδης (δεξιά). Υπάρχουν φυσικά και οι δευτερεύουσες υποψηφιότητες από τις οποίες ξεχωρίζει ο Ούτοπος (http://www.youtube.com/watch?v=Lx_hLgY3LR0&feature=related). Ένας κύριος με μπαντάνα στο μέτωπο και τα μυαλά στα κάγκελα, κακέκτυπο του δικού μας του Λεβέντη αλλά χωρίς τα φραπεδάκια.

Την προηγούμενη Κυριακή ήταν ο πρώτος γύρος των εκλογών. Σε εκείνο το γύρο με πίτα οι ψηφοφόροι ψήφισαν με τακτική να βγει ένας από τους 3 βασικούς υποψήφιους από τη μέση. Μ’ αυτά και μ’ αυτά κατάφεραν να διώξουν τον Παπαδόπουλο, τον Πρόεδρό του, τον ηγέτη τους, σκατά στα μούτρα τους. Χτες ήταν ο δεύτερος γύρος κοτόπουλο ανάμεσα σε Χριστόφια και Κασουλίδη. Κόκκινοι εναντίον μπλε. Δεξιοί εναντίον αριστερών. Ρώσοι εναντίον ακροδεξιών. Και το αποτέλεσμα? Νίκη Χριστόφια!! Τώρα άραγε η Ευρώπη θα προσέξει το μικρό νησάκι που τόλμησε να κάνει τη διαφορά? Θα τους βοηθήσει κανείς ή θα τους βασανίσουν κι άλλο? Το Κυπριακό έχει μοναδική λύση, 2 λύσεις ή το σύστημα δεν έχει λύση? Θα λυθεί το προβλημα του νερού στο νησί? Θα μπουν οι Τούρκοι στην ΕΕ? Θα κατοχυρώσουν το χαλούμι σαν πατέντα? Θα νικήσουν στην Γιοροβυζιών. Θα αρχίσουν να μιλάνε κανονικά ελληνικά? Σπινιάρει η γάτα στο γιαούρτι?

Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι το γούρι του Κασουλίδι δεν έπιασε τόπο (μία τεράστια λαμπάδα έξω από το επιτελείο του!!!!!!!). Ούτε του Αναστασιάδη (παίρνω το εγγόνι παραμάσχαλα καθώς ρίχνω την ψήφο στην κάλπη --> πολύ της μόδας αυτό το τελευταίο).

Μπορεί το πολίτευμα στην Κύπρο να είναι διαφορετικό από της Ελλάδας, αλλά μερικά πράγματα είναι κοινά. Για παράδειγμα το Ευαγγελάτο!! Ναι ναι αυτό το αγόρι ήρθε για να παρουσιάσει τα αποτελέσματα των εκλογών στο κανάλι Σίγμα. (Μία παρένθεση.... τον ξεζουμίζει η Τατιάνα και έχει γίνει έτσι σα λίψανο?). Το Ευγγελάτο μας ήρθε με την κόκκινη γραβάτα του και τα φρύδια του για να διευθύνει τη συζήτηση στο κανάλι όπου ήταν καλεσμένοι και κάποιοι αντιπρόσωποι κομμάτων. Τα χρώματα στις γραβάτες των καλεσμένων μιλήσανε. Μονόχρωμες μπλε, ριγέ μπλε άσπρες και κόκκινες. Οι καλεσμένοι μιλάνε? Λαλίστατοι? Τα δε όλα το Ευαγγελάτο. Αλλά μην ξεχνάμε ότι τώρα και η Κύπρος έμαθε τον Πολιτικό Πολιτισμό. Το ακούσαμε στις ελληνικές εκλογές του Σεπτέμβρη τώρα και ήρθε και στην Κύπρο μαζί με το The Mall και το Carefour.


Η συζητήσεις πολύ έντονες παντού. Στη δουλειά, στο δρόμο, στη λαϊκή αγορά του Αγ.Αντωνίου, στα κανάλια....όλοι τσακώνονται για τις πολιτικές τους προτιμήσεις. Μέχρι και πρόβλεψη για τις βροχοπτώσεις άκουσα με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα. Γιατί λέει όταν είχε βγει ο Βασιλίου αμέσως μετά είχε βρέξει. Ενώ όταν είχε βγει ο Κληρίδης μετά έκανε να βρέξει 3 χρόνια!!! Σήμερα θα βρέξει?

Γκάιζ Ρελάκχ. Ο φανατισμός δεν κάνει καλό πράμα. Και μην ψαρώνετε. Το Ευαγγελάτο επίτηδες σας σπέρνει διχόνοιες. Δεν βλέπετε το δικό σας το αγόρι που παρουσιάζει την πρωινή εκπομπή στο Σίγμα πόσο ήρεμο είναι? Μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι. Να 'στε σίγουροι ότι στο τέλος άλλοι κανονίζουν για το καλό σας!!!